Η ωμή παρέμβαση της Κομισιόν στην υπόθεση Γεωργίου κάθε άλλο παρά τιμή περιποιεί για τον κορυφαίο θεσμό της Ε.Ε., αφού όπως αναφέρει και στην ανακοίνωσή της η επίτροπος Μ. Τίσεν, “η Επιτροπή έχει ως αρχή να μην σχολιάζει μεμονωμένες εθνικές δικαστικές διαδικασίες”.
Όμως με την ανακοίνωση αυτή, εκτός του ότι αναιρεί τις αρχές της, η Κομισιόν βάζει και αυτογκόλ. Αν κάποιος πιστεύει ότι έγιναν όλα τέλεια, ποιος ο λόγος να παρέμβει. Η δικαστική διερεύνηση δεν θα βγάλει τίποτα, άρα δεν θα έπρεπε να ανησυχεί.
Έως έναν βαθμό η αποικιοκρατική λογική πολλών γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες είναι δεδομένη, όσο κι αν το φαινόμενο έχει υποχωρήσει με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης τα τελευταία δύο χρόνια. Θυμηθείτε πώς επέτρεπαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις να αντιμετωπίζεται η Ελλάδα από τις Βρυξέλλες από το 2010 έως το 2015.
Η απάντηση του Ευκλείδη Τσακαλώτου εκ μέρους της κυβέρνησης ήταν ευθεία και ιδιαίτερη εύστοχη.
Το άλλο κορυφαίο ατόπημα ήταν η δήλωση του ΠΑΣΟΚ, που τάσσεται υπέρ της ωμής παρέμβασης της Κομισιόν στο έργο της Δικαιοσύνης.
Το κόμμα που καλούσε πέρσι τον πρωθυπουργό να φέρει στην Ελλάδα οποιαδήποτε συμφωνία και να υπογράψει ό,τι του φέρουν ξεπερνά τα όρια, αφού επιτρέπει στους ξένους να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά θέματα της χώρας μας και πανηγυρίζει διότι δήθεν... δικαιώθηκε.
Όχι επειδή η διερεύνηση της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης δεν βρήκε κάτι μεμπτό, αλλά επειδή (άκουσον - άκουσον) το λέει σε ανακοίνωσή της η... Κομισιόν!
Πολιτικά προβληματική είναι και η στάση της Ν.Δ.
Η ένοχη σιωπή της μάρτυρα τις ευθύνες της διακυβέρνησης Σαμαρά, που είχε μετατρέψει την ΕΛΣΤΑΤ σε μονοπρόσωπη ανεξάρτητη αρχή!
Δηλαδή τα δύο κόμματα που έφεραν τη χώρα στον γκρεμό και που “ευαγγελίζονται” την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης τώρα είτε πανηγυρίζουν που οι ξένοι παρεμβαίνουν είτε καταπίνουν τη γλώσσα τους σε ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ των ευθυνών για το πώς φτάσαμε έως εδώ.
Όμως αυτό δεν είναι τυχαίο. Οι πολίτες βλέπουν και καταλαβαίνουν. Όσο περισσότερο νομίζουν ότι κρύβονται τόσο περισσότερο εκτίθενται στα μάτια των πολιτών.
