Κάτι παράξενο συνέβη στο χτεσινό Eurogroup. Ο πρόεδρός του Γερούν Ντάισελμπλουμ προσήλθε χωρίς τη συνήθη αυστηρότητά του, δήλωσε ότι "έχει γίνει πολλή δουλειά με την Ελλάδα" και έσπευσε να χαρακτηρίσει "λανθασμένες" τις φήμες που κυκλοφορούν στον Τύπο ότι η διαδικασία αξιολόγησης έχει εκτροχιαστεί. Ποτέ από την ημέρα που ανέλαβε αυτό το πόστο ο Ολλανδός αξιωματούχος δεν ήταν τόσο... γλυκός έναντι της Αθήνας. Αλλά και ο έτερος σκληρός, ο Φινλανδός υπουργός Οικονομικών Αλεξάντερ Στουμπ, μιλούσε για ανάκτηση της εμπιστοσύνης από την Αθήνα, με τον ακόμη σκληρότερο Αυστριακό Χανς Σέλινγκ να δηλώνει ότι η Αθήνα έχει κάνει περισσότερα με το τρίτο πρόγραμμα σε σχέση με τα δύο προηγούμενα.
Επιπλέον, η συνεδρίαση δεν ήταν μαραθώνια, η Ελλάδα δεν ήταν στο επίκεντρο και άμα τη λήξη της εξεδόθη μια ανακοίνωση που καλεί "όλες τις πλευρές" -όχι μόνο την Αθήνα, δηλαδή- "να εργαστούν για τη γρήγορη ολοκλήρωση της αξιολόγησης".
Βαίνουν όλα καλώς; Μια καταφατική απάντηση δεν είναι τόσο απλή, κυρίως όταν υπάρχουν ακόμη αποκλίσεις που πρέπει να γεφυρωθούν και δη σε ζητήματα που "πονάνε" τους απλούς ανθρώπους, όπως η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού. Ωστόσο, εάν το "γήπεδο" ήταν αποκλειστικά το Eurogroup -ένα γήπεδο σκληρό, όπως μάθαμε τα τελευταία χρόνια-, υπάρχουν όλες οι ενδείξεις ότι τα πράγματα θα προχωρούσαν βάσει προγράμματος. Κι ότι η αξιολόγηση θα έχει κλείσει μέχρι το καθολικό Πάσχα, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανάκαμψη της οικονομίας και την αναδιάρθρωση του χρέους.
Μόνο που στο παιχνίδι είναι ακόμη ένας παίκτης, με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω, που παζαρεύει σκληρά το τίμημα για να μείνει, τόσο με την Αθήνα, όσο και με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Αυτός ο παίκτης είναι το ΔΝΤ, το οποίο, εάν πιστέψει κανείς τις διαρροές στον Τύπο, κυρίως τον γερμανικό, ανεβάζει τον πήχη πολύ ψηλότερα από τα όσα συμφώνησαν Ελλάδα και δανειστές το "κολασμένο" καλοκαίρι που μας πέρασε. Τον ανεβάζει ψηλότερα για την Ελλάδα, ζητώντας θηριώδη εξοικονόμηση από το ασφαλιστικό, που δεν μπορούν οι άνθρωποι να την αντέξουν, και τον ανεβάζει ψηλότερα για την Ευρώπη, ζητώντας μια γενναία αναδιάρθρωση του χρέους, που δεν μπορεί πολιτικά να την αντέξει. Ποιος θα κερδίσει στο παζάρι; Κατά τα φαινόμενα, αυτοί που δεν αντέχουν.
