Η πίεση στο διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να βγάλει επιτέλους από τη θήκη το... μπαζούκα αυξάνεται κάθε μήνα που η Eurostat δημοσιεύει τα επίπεδα του πληθωρισμού στην Ευρωζώνη. Έτσι και χτες, φάνηκε ότι η αύξηση τιμών καταναλωτή στα 18 κράτη - μέλη της ζώνης του ευρώ τον μήνα Μάιο μειώθηκε στο 0,5%, πολύ χαμηλότερο από το... ευκταίο 2% που επιδιώκει με την πολιτική της η ΕΚΤ.
Μάλιστα, το ποσοστό του πληθωρισμού ήταν χαμηλότερο από τις εκτιμήσεις των περισσότερων αναλυτών, που περίμεναν ότι θα έμενε στο 0,7% του Απριλίου. Η αναπάντεχη αυτή μείωση ερμηνεύεται ως αύξηση του κινδύνου του αποπληθωρισμού ή αλλιώς ως αύξηση του κινδύνου να γίνει η Ευρωζώνη Ιαπωνία, να εγκλωβιστεί για πολλά χρόνια σε έναν φαύλο κύκλο αποπληθωρισμού και ύφεσης.
Η δημοσίευση των στοιχείων του πληθωρισμού -σε συνδυασμό με την επίμονη ανεργία- είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα. Εδώ και καιρό οι κυβερνήσεις της νότιας Ευρώπης, αλλά και της Γαλλίας και της Ιταλίας, πιέζουν για μια πιο χαλαρή νομισματική πολιτική, ελπίζοντας μεταξύ άλλων να πέσει η ισοτιμία του ευρώ στις αγορές συναλλάγματος, καθώς θεωρούν ότι το υπερβολικά σκληρό ευρώ εμποδίζει τις εξαγωγές τους. Επιπλέον, τα μαντάτα από το μέτωπο των εμπορικών τραπεζών, κυρίως στην περιφέρεια, είναι κάθε μήνα εξίσου κακά, αφού κρατούν τις στρόφιγγες της δανειοδότησης κλειστές για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.
Οπότε, όλοι θα έχουν αύριο στραμμένα τα μάτια τους στη συνεδρίαση του διευθυντηρίου της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη, αναμένοντας από τον «σούπερ» Μάριο Ντράγκι να κάνει τη μεγάλη κίνηση. Το ποια ακριβώς θα είναι αυτή δεν είναι σαφές, ωστόσο οι περισσότεροι αναλυτές υπολογίζουν σε ένα τριπλό «χτύπημα». Πρώτον, να μειώσει ακόμη περισσότερο το βασικό επιτόκιο του ευρώ, από το σημερινό 0,25% στο 0,15%. Η μείωση αυτή λίγη σημασία θα έχει εάν δεν συνοδευτεί κι από άλλες κινήσεις, αφού η διαφορά είναι αμελητέα.
Δεύτερον, αναμένεται να επιβληθούν επιτόκια «τιμωρίας» στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες δανείζονται πάμφθηνα από την ΕΚΤ και στη συνέχεια σπεύδουν να παρκάρουν τα λεφτά τους πίσω στην ΕΚΤ αντί να τα διοχετεύσουν στην πραγματική οικονομία με λογικά επιτόκια.
Και τρίτον, αναμένεται -αν και δεν λέγεται- μια συντονισμένη παρέμβαση στις αγορές συναλλάγματος για τη μείωση της ισοτιμίας του ευρώ.
Ταυτόχρονα, όλο και περισσότεροι εντός της ΕΚΤ -σύμφωνα με πληροφορίες ακόμη και τα γεράκια της γερμανικής Bundesbank- συζητάνε το ενδεχόμενο ενός νέου προγράμματος παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, κυρίως της περιφέρειας, διάρκειας έως και τεσσάρων χρόνων, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι όλα τα λεφτά θα πηγαίνουν στη δανειοδότηση των επιχειρήσεων, κατά προτίμηση των μικρομεσαίων.
