Οι πολιτικοί της Ευρώπης δηλώνουν πανευτυχείς: Η Ευρωζώνη έχει γίνει και πάλι αξιόπιστη στα μάτια των διεθνών επενδυτών. Η Πορτογαλία βγαίνει και δανείζεται στις αγορές, ακόμη και η Ελλάδα το κατάφερε. Τα επιτόκια πέφτουν. Άρα οι πολιτικοί πέτυχαν τον βασικό στόχο των πακέτων διάσωσης και των προϋπολογισμών λιτότητας. Βέβαια, το χρέος, η φτώχεια και η ανεργία στη Νότια Ευρώπη είναι ακόμη πολύ υψηλά. Αλλά αυτά θεωρούνται από τους οικονομολόγους "παρεπόμενοι δείκτες", οι οποίοι θα αρχίσουν να πέφτουν μόλις υπάρξει αρκετή ανάπτυξη.
Βαίνουν, λοιπόν, όλα καλώς; Όχι ακριβώς. Πρώτον το γεγονός ότι η Ιρλανδία και η Ισπανία δανείζονται αυτή τη στιγμή φθηνότερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα σαφές σήμα ότι οι αγορές και πάλι υπερβάλλουν, αυτή τη φορά στην αντίθετη κατεύθυνση.
Δεύτερον το γεγονός ότι οι επενδυτές δανείζουν πάλι χρήματα στις χώρες της κρίσης, έχει να κάνει κυρίως με την εμπιστοσύνη τους, ότι στην ανάγκη θα παρέμβουν ο μηχανισμός στήριξης ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και θα βοηθήσουν τις χώρες να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους.
Εάν αυτό ισχύει, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Τι θα συνέβαινε εάν οι μηχανισμοί στήριξης υπήρχαν από την αρχή; Τι θα συνέβαινε εάν η γερμανική κυβέρνηση δεν εμπόδιζε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τη δημιουργία τους; Το συμπέρασμα είναι ένα: Τότε δεν θα είχε κλιμακωθεί σε τέτοιο σημείο η ευρωκρίση.
