Η παραίτηση του Γάλλου πρωθυπουργού Ζαν Μαρκ Ερό και η αντικατάστασή του από τον υπουργό Εσωτερικών Μανουέλ Βαλς, είναι η αναπόφευκτη συνέπεια, και όχι η μοναδική, χωρίς αμφιβολία, των δημοτικών εκλογών, που έφεραν τεράστιο πολιτικό βάρος, με το Σοσιαλιστικό Κόμμα να πιάνει πάτο, έχοντας παρασυρθεί από τη χαμηλή δημοτικότητα της κυβέρνησης.
Ο δεύτερος γύρος των εκλογών επιβεβαίωσε και αύξησε την τάση που πρωτοφάνηκε την περασμένη εβδομάδα, σε βαθμό που φάνηκαν ιστορικά αποτελέσματα. Η άνευ προηγούμενου ήττα των σοσιαλιστών, συνοδευόμενη από την επίσης άνευ προηγούμενου άνοδο του Εθνικού Μετώπου, σε τοπικό επίπεδο, και η απροσδόκητη νίκη της Ένωσης Λαϊκού Κινήματος (UMP), το οποίο συνήθως έχανε στους δήμους.
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο 155 πόλεων, η καθεμία με περισσότερους από 10.000 κατοίκους -κάποιοι από αυτούς παραδοσιακά ψήφιζαν τους Σοσιαλιστές- το UMP και οι κεντρώοι σύμμαχοί του πήραν την πλειοψηφία σε 147 δημοτικά συμβούλια και ο στρατός της Μαρίν Λεπέν έκανε το ντεμπούτο του με έντεκα δημάρχους και περισσότερους από 1.000 δημοτικούς συμβούλους. Όλα αυτά μόλις δύο μήνες πριν από τις ευρωεκλογές.
Οι ψηφοφόροι του Εθνικού Μετώπου έρχονται από όλο το κοινωνικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών.
Οι μεγάλες κρίσεις συχνά αποτελούν εξαιρετικές ευκαιρίες για αλλαγή, στον βαθμό που η διάγνωση δεν χάνει τον στόχο. Στις τάξεις της Αριστεράς, η καταστροφή αποδίδεται στη "νεοφιλελεύθερη στροφή" του προέδρου Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος τον Ιανουάριο εισήγαγε το Σύμφωνο Ευθύνης ώστε να τονώσει την παραγωγικότητα των εταιρειών και να μειώσει τα τεράστια επίπεδα της δημόσιας δαπάνης (το κράτος μιλά για το 57% του ΑΕΠ).
Αλλά αν οι Γάλλοι κατηγορούσαν τον πρόεδρο για κάτι, αυτό είναι η έλλειψη προσανατολισμού και η αναποτελεσματικότητα του υπουργικού συμβουλίου του. Η οικονομία κλονίζεται, η ανεργία έχει φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ και ο στόχος για το έλλειμμα παραμένει ανεκπλήρωτος, την ίδια στιγμή που η φορολογική επιβάρυνση κάνει τους επενδυτές να τρέχουν και δημιουργεί ανησυχία στα μεσαία στρώματα. Η αλλαγή κατεύθυνσης του Ολάντ προς τον εκσυγχρονισμό μιας οικονομίας της οποίας βασικό συστατικό είναι ο παρεμβατισμός, δεν έδωσε τέλος στις αμφιβολίες, οι οποίες εξακολουθούν να υπάρχουν για το τι τον οδήγησε να προωθήσει αυτή την αλλαγή.
Ο Ολάντ, όμως, όπως οι δεξιοί προκάτοχοί του, γνωρίζουν πως αλλαγή κατεύθυνσης συνεπάγεται μεγάλη δόση θάρρους, αλλά και κόπωσης. Υπό την έννοια αυτή, ο διορισμός του Μανουέλ Βαλς, ενός πραγματιστή που κρατά αποστάσεις από τον σεχταρισμό, μοιάζει κατάλληλη χειρονομία.
Οι ψηφοφόροι του Εθνικού Μετώπου δεν είναι εξωγήινοι: είναι προϊόντα της γαλλικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών. Η αύξηση της υποστήριξης στη Λεπέν, όπως και η υποστήριξη άλλων κινημάτων, τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς, καταδεικνύει βαθιά αγανάκτηση, η οποία δεν μπορεί να επιλυθεί καταδικάζοντάς τα ή περιορίζοντάς τα.
Η Μαρίν Λεπέν έχει δείξει σημάδια οξυδέρκειας και έχει αποδείξει πως το ένστικτό της την οδηγεί καλά. Το μήνυμα που έστειλε υπέρ του προστατευτισμού ενάντια στον φιλελευθερισμό και στην Ε.Ε., είχε στόχο να πιάσει τους φόβους του κόσμου. Ο καλύτερος τρόπος για την καταπολέμησή της είναι η αντιμετώπιση των ανησυχιών στην κοινωνία και η αντιμετώπιση των προβλημάτων, της ανεργίας, της ανασφάλειας και της ολοκλήρωσης - με ρεαλισμό και καλή πρόθεση.
