Λίγες ώρες μετά το «χαστούκι», όπως χαρακτήρισε τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών στενός συνεργάτης του Φρανσουά Ολάντ, άρχισε να διαγράφεται το ενδεχόμενο κυβερνητικού ανασχηματισμού. «Κανείς δεν πιστεύει ότι οι επίκαιρες ερωτήσεις στη Βουλή στις 8 Απριλίου θα γίνουν με την ίδια κυβερνητική σύνθεση» έλεγε υψηλόβαθμος σύμβουλος στο προεδρικό μέγαρο. Το θέμα είναι ότι ουδείς, δημόσια τουλάχιστον, στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, πέραν του «το μήνυμα ελήφθη», προβαίνει σε αυτοκριτική για τους 20 μήνες διακυβέρνησης λιτότητας στα γερμανικά πρότυπα από την κυβέρνηση Ολάντ - Ερό. Και είναι επίσης βέβαιο, ότι ακόμη κι αν γίνει ανασχηματισμός, αυτός είναι μάλλον απίθανο να αλλάξει το περιεχόμενο της πολιτικής Ολάντ.
Και αυτή η πρόθεση εμμονής σε μια καταδικασμένη πολιτική μη αμφισβήτησης της λιτότητας έγινε φανερή από τον επικοινωνιακό τρόπο με τον οποίο επιχείρησαν να διαχειριστούν τα, καταστροφικά για το Σ.Κ., αποτελέσματα του πρώτου γύρου. Τα στελέχη του κόμματος πρόβαλαν την ανάγκη του «δημοκρατικού μετώπου» κατά του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν - μια προσέγγιση που επικαλύπτει τη σύνθετη πραγματικότητα του Εθνικού Μετώπου. «Η κακή κατανόηση αυτού που ισχυριζόμαστε ότι θέλουμε να καταπολεμήσουμε, είναι η εγγύηση της αποτυχίας» παρατηρούσε ένας αναλυτής προσκείμενος μάλιστα στο Σ.Κ., ο Λοράν Μπουβέ.
Από την πλευρά τους το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και το Αριστερό Μέτωπο στάθηκαν ικανοποιητικά τόσο σε πόλεις που ανήκουν στην Αριστερά όσο και σε εκείνες όπου κατέβηκαν με συνδυασμούς. Συγκεκριμένα το ΓΚΚ κέρδισε ήδη από τον πρώτο γύρο 37 πόλεις από τις 86 που ελέγχει. Ικανοποιητικά ήσαν επίσης τα αποτελέσματα και για το Αριστερό Μέτωπο σε πολλές πόλεις, όπως στην Μπουρζ, στην Αβινιόν, την Ταρμπ κ.ά. Ενώ σε αρκετές το Αριστερό Μέτωπο διεκδικεί την επικράτηση στον δεύτερο γύρο, όπως στη Γκρενόμπλ, όπου οι Οικολόγοι κατέβασαν ξεχωριστό συνδυασμό από το Σ.Κ., μαζί με το Αριστερό Μέτωπο, αποσπώντας 29,41% έναντι 25,31% των σοσιαλιστών.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν βρίσκεται στους αριθμούς. Αλλά στη βαθύτερη αγκίστρωση του Εθνικού Μετώπου στην πολιτική και την κοινωνία. «Η Αριστερά που τάσσεται κατά της λιτότητας και κυρίως το Αριστερό Μέτωπο αντιστέκονται καλά αλλά συνολικά η Δεξιά ωφελείται από τα πλήγματα της κυβέρνησης στον λαό. Και η Ακροδεξιά ριζώνει όλο και περισσότερο στον δημόσιο βίο» ανέλυσε ο Κριστιάν Πικέ, εκπρόσωπος της Ενωτικής Αριστεράς, θέτοντας την ανάγκη «σύγκλισης όλων των ενεργειών στην Αριστερά, με τις διαφορετικότητές τους, για να επιβάλουν το τέλος της λιτότητας και μια αλλαγή πορείας».
Το διακύβευμα λοιπόν του σημερινού δεύτερου γύρου για την Αριστερά είναι διπλό: κινητοποίηση και συσπείρωση. Κι αν για την κινητοποίηση τα πράγματα είναι σαφή, στο θέμα της συσπείρωσης οι δυσκολίες είναι μεγάλες. Για παράδειγμα στη Βιλζουίφ η υποψήφια των Οικολόγων δεν παραιτήθηκε έναντι της σημερινής κομμουνίστριας δημάρχου επιδιώκοντας συμμαχία με τη Δεξιά. Επίσης προβληματική εμφανίζεται η κατάσταση και στο Παρίσι, όπου το ΓΚΚ έχει συμμαχήσει με την Αν Ινταλγκό, αντιδήμαρχο του σοσιαλιστή Μπερτράν Ντελανοέ, ερχόμενο σε ρήξη με το αριστερό κόμμα του Ζ.Λ. Μελανσόν.
Το ζήτημα της συσπείρωσης έθεσε εξάλλου με δήλωσή του ο Πιέρ Λοράν, εθνικός γραμματέας του ΚΚΓ, υπογραμμίζοντας την ανάγκη «να δουλέψουμε σε όλες τις πόλεις για τη συσπείρωση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και για τη συγχώνευση των συνδυασμών για να ηττηθεί η Δεξιά (...) και για να κλείσει ο δρόμος της εκλογής δημάρχων του Εθνικού Μετώπου». Μια προτροπή που εύκολα διατυπώνεται, αλλά, όπως δείχνουν τα πράγματα, δύσκολα υλοποιείται, με πολύ πιθανό αποτέλεσμα τη Δευτέρα, 31 Μαρτίου, Δεξιά και Ακροδεξιά να θριαμβολογούν...
