Ήταν μια μπηχτή που σίγουρα ενόχλησε τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Σε μια συνέντευξη στη Χάγη, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα χαρακτήρισε τη Ρωσία «περιφερειακή δύναμη, που απειλεί κάποιους από τους γείτονές της». Το καρφί πόνεσε τον εκπαιδευμένο από την KGB πρόεδρο της Ρωσίας, ο οποίος μετά την επανεκλογή του το 2012 προσπαθεί να την επαναφέρει ως υπερδύναμη στην παγκόσμια σκηνή.
Μάλιστα, ο Ομπάμα δεν περιορίστηκε στο πρώτο καρφί: η συμπεριφορά της Μόσχας δεν έχει να κάνει με «δύναμη, αλλά με την αδυναμία της». Η παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας δείχνει ότι η Ρωσία έχει «λιγότερη και όχι περισσότερη επιρροή» από παλιά. Και το τρίτο καρφί ακολούθησε: η Αμερική έχει «τεράστια επιρροή» στους γείτονές της, αλλά δεν χρειάζεται να στέλνει τον στρατό της για να καλλιεργήσει ισχυρές σχέσεις συνεργασίας.
Το μήνυμα Ομπάμα προς το Κρεμλίνο είναι σαφές: «Φίλε, μην υπερεκτιμάς τις δυνάμεις σου και μην τα βάζεις με την Αμερική. Οικονομικά και στρατιωτικά δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα μαζί μας».
Όσο περιφρονητική κι αν ακούγεται η περιγραφή της Ρωσίας ως «περιφερειακής δύναμης», δεν παύει να έχει στοιχεία αλήθειας...
Ωστόσο, η Ρωσία εξακολουθεί να διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο. Εξακολουθεί να έχει δικαίωμα βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Γι' αυτό και οι περιφρονητικές δηλώσεις του Ομπάμα στο περιθώριο της συνόδου κορυφής για τα πυρηνικά στη Χάγη ήταν επικίνδυνες. Οι Αμερικανοί δεν είναι σε θέση να κάνουν μια πυρηνική συμφωνία με το Ιράν χωρίς τη Μόσχα, ούτε να σταματήσουν μακροπρόθεσμα τον εμφύλιο στη Συρία, ούτε καν να ολοκληρώσουν την αποχώρηση των στρατευμάτων τους από το Αφγανιστάν μέχρι το τέλος του 2014, όπως σχεδιάζουν. Εάν ο Πούτιν τους απαγορεύσει τη δίοδο μέσω του απέραντου βασιλείου του, αυτή η αποχώρηση θα γίνει πανάκριβη και επικίνδυνη. Ο εναλλακτικός δρόμος είναι μέσω Πακιστάν, όπου οι ΗΠΑ θα πρέπει να υπολογίζουν σε τρομοκρατικές επιθέσεις.
Μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν ότι η διπλωματική συνεργασία μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον συνεχίζεται κανονικά σε όλα τα μη ουκρανικά πεδία. Είναι επίσης σχεδόν βέβαιο ότι ο Πούτιν δεν εξεπλάγη όταν ο Ομπάμα σήκωσε τους τόνους μετά την άφιξή του στην Ευρώπη. Ήξερε ότι κάτι έπρεπε να δώσει και στους Πολωνούς, τους κατοίκους της Βαλτικής και τους Σουηδούς που επέμεναν για πιο σκληρή στάση του Ομπάμα έναντι της Ρωσίας.
Όμως η δήλωση του Ομπάμα περί «περιφερειακής δύναμης» για τη Ρωσία πρωτίστως είχε ως αποδέκτη τη ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση στη χώρα του. Οι Ρεπουμπλικανοί τον χαρακτηρίζουν εδώ και εβδομάδες ως «αδύναμο», που άγεται και φέρεται από τον Πούτιν. Επιμένουν ότι εξαιτίας της διστακτικής στάσης του Ομπάμα ο κόσμος έχει χάσει τον σεβασμό του για τις ΗΠΑ. Θεωρούν ότι ο Πούτιν είναι ένα παγερός στρατηγός κι ο Ομπάμα ένας μαλθακός γλυκούλης, που νομίζει ότι τα προβλήματα του κόσμου λύνονται με ωραία λόγια...
Ο Ομπάμα, πάλι, επιμένει ότι οι κινήσεις του Πούτιν δεν είναι ο Νο 1 κίνδυνος για τις ΗΠΑ, ότι φοβάται πολύ περισσότερο ένα τρομοκρατικό χτύπημα με πυρηνικά στο Μανχάταν, όπως είπε στη Χάγη. Το μήνυμά του στους Ρεπουμπλικανούς είναι: «Αγαπητοί μου, ο κόσμος είναι πολύ πιο πολύπλοκος απ' όσο νομίζετε».
Η αλήθεια είναι ότι προτεραιότητα του Ομπάμα ήταν να βγάλει τις ΗΠΑ από την οικονομική κρίση και να βελτιώσει τις υποδομές στη χώρα του. Αλλά και να τηρήσει τις υποσχέσεις του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Πράγματι, τέλειωσε τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και ελπίζει σε κάποια πρόοδο με το Ιράν και με την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή. Μόνο που για να τα καταφέρει, θα πρέπει να επιδείξει δύναμη έναντι των επικριτών του τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό.
Το αν ο Πούτιν τελικά θα τον βοηθήσει, σε όλα όσα δεν αφορούν την Ουκρανία, μένει να φανεί.
