Ο απόηχος των βεγγαλικών της Πρωτοχρονιάς στην Ευρώπη δεν έχει σβήσει ακόμη, στις περισσότερες χώρες το κλίμα παραμένει γιορτινό, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο. Οι πολίτες απωθούν για λίγες μέρες ακόμη τους φόβους τους για το 2014 και οι πολιτικοί επιμένουν κατά τα ειωθότα αισιόδοξα. «Πουλάνε» την ελληνική προεδρία της Ε.Ε. που μόλις ξεκίνησε ως «μεγάλη ευκαιρία», την ένταξη της Λεττονίας στο ευρώ ως 18ου μέλους, ως «απόδειξη ότι το κοινό νόμισμα ζει και βασιλεύει και είναι ακόμη ελκυστικό για τους απ' έξω», την έναρξη της ελεύθερης διακίνησης των εργαζομένων από τη Βουλγαρία και Ρουμανία ως «ευκαιρία για τις χώρες προορισμού» και τις προβλέψεις για την «αργή αλλά σταθερή» ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας ως ένδειξη ότι η ευρωκρίση βαίνει στο τέλος της.
Αυτές τις γιορτινές μέρες κανείς Ευρωπαίος πολιτικός δεν θέλει να θυμάται τις απαισιόδοξες προβλέψεις- π.χ. του ΟΟΣΑ που επιμένει ότι και το 2014 η Ελλάδα θα παραμείνει σε ύφεση- και όλοι βλέπουν να γίνονται πρόοδοι στην Αθήνα, από τον διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, μέχρι τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Παρά την πληθώρα των δημοσιευμάτων στον αγγλοσαξωνικό Τύπο, που επαναφέρουν τον «μπαμπούλα» του Grexit- αυτή τη φορά όχι ως άφατη επιλογή των εταίρων, αλλά ως δυνατότητα της Ελλάδας χάρη στο πρωτογενές πλεόνασμα- στο επίκεντρο της προσοχής δεν είναι τόσο οι εξελίξεις στην Αθήνα, όσο οι εξελίξεις στο Παρίσι, τη Μαδρίτη και τη Ρώμη.
Με ενδιαφέρον διάβασαν όλοι χτες τη συνέντευξη του νέου ηγέτη της ιταλικής κεντροαριστεράς, Ματέο Ρέντζι, ο οποίος υποστήριξε ότι η Ιταλία θα μπορούσε να παραβιάσει το όριο του ελλείμματος το 2014, υπό την προϋπόθεση ότι θα εφαρμοζόταν ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων: «Η Ευρώπη χρειάζεται την Ιταλία να είναι ζωντανή. Θα χειροκροτήσουν ακόμη και εάν παραβιάσουμε τον κανόνα του 3%, από τη στιγμή που θα προτείνουμε αποφασιστικά άλλες αλλαγές», είπε και χαρακτήρισε τον κανόνα του 3% «αναχρονιστικό». Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν αρέσει καθόλου στο Βερολίνο, που επιμένει - συνήθως επιτυχώς- να επιβάλει στους εταίρους του δημοσιονομική πειθαρχία. Αλλά ήδη από τα τέλη του 2013 το Βερολίνο με την πολιτική του είναι πιο απομονωμένο από ποτέ.
Ακόμη και ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, που στην τελευταία σύνοδο κορυφής απέφυγε να ενταχθεί στο διευρυμένο «αντιγερμανικό» μέτωπο- σε αντίθεση ακόμη και με τους ομολόγους του της Αυστρίας και της Ολλανδίας που ξεκαθάρισαν στην Άνγκελα Μέρκελ ότι δεν θα ανεχθούν άλλες παρεμβάσεις στα δημοσιονομικά τους και στους μεταρρυθμιστικούς τους σχεδιασμούς- έδειξε με το Πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ότι προτεραιότητά του για το 2014 δεν είναι η δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά η αντιμετώπιση της ανεργίας. Ο Ολάντ ανήγγειλε ότι θα προτείνει στις επιχειρήσεις ένα «σύμφωνο ευθύνης», για να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, που θα το χρηματοδοτήσει με 20 δισεκατομμύρια ευρώ, από την αύξηση του ΦΠΑ κατά 0,4% στο 20%. Να σημειωθεί, πάντως, ότι ο Ολάντ υποσχέθηκε ακόμη απλοποίηση της γραφειοκρατίας και μείωση στο κόστος εργασίας- κι αυτό το τελευταίο χαρακτηρίστηκε από τα συνδικάτα «ανησυχητικό».
Στην Ισπανία, πάλι, ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι πανηγυρίζει από τώρα την έξοδο της χώρας του -στις 23 Ιανουαρίου- από την ανάγκη του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης και ακριβώς όπως ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνει ότι «τα χειρότερα πέρασαν» κι ότι το 2014 θα είναι χρονιά ανάκαμψης. Ακόμη και η φιλοκυβερνητική εφημερίδα El Mundo κατηγόρησε τον Ραχόι για «υπερβολική αισιοδοξία» και «άγνοια της κοινωνικής πραγματικότητας». Το κοινό πρόβλημα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου είναι ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν φως στο βάθος του τούνελ. Το 2014 είναι παντού αντιμέτωποι με αύξηση των φόρων και μείωση των κοινωνικών δαπανών- ενώ δεν είναι πουθενά ορατή άμεσα η μείωση της ανεργίας.
