Η Συρία ήταν η τελευταία χώρα στην οποία έφτασε η Aραβική Άνοιξη. Το αιμοσταγές καθεστώς του υιού Άσαντ βρήκε απέναντι του μια ετερόκλητη συμμαχία δυτικότροπων δημοκρατών, καταπιεσμένων φυλών της Συρίας, ισλαμιστών φονταμενταλιστών αλλά και μισθοφόρων της Αλ Κάιντα, οι οποίοι τελικά έδωσαν και τον τόνο της εξέγερσης συναγωνιζόμενοι σε αγριότητα τον στρατό και την αστυνομία του Άσαντ. Έτσι, από την εξέγερση πήγαμε σε εμφύλιο και τελικά σε μια σύγκρουση στην οποία συμμετέχουν "δι' αντιπροσώπων" όλοι οι "παίκτες" της περιοχής.
Ο Άσαντ με μαεστρία επιπλέει, εκμεταλλευόμενος όχι μόνον τις αντιτιθέμενες επιδιώξεις των αντιπάλων του, αλλά και τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων που "αναγνώρισαν" ότι δεν έχουν έτοιμη διάδοχη λύση.
Το επιστέγασμα αυτής της υπόθεσης ήταν το παρ' ολίγον βατερλό Ομπάμα με την απόφαση βομβαρδισμού της Συρίας για τη χρήση χημικών όπλων, απόφαση που ανακλήθηκε ευσχήμως με τη βοήθεια Πούτιν. Άρα, σε σχέση με πέρσι τέτοια εποχή, Άσαντ είχαμε, Άσαντ έχουμε, αλλά μας λείπουν 130 χιλιάδες άμαχοι σκοτωμένοι Σύριοι.
