Ήταν αναμφίβολα το πιο απροσδόκητο από τα εμπόδια που συνάντησαν μέχρι τώρα οι σχεδιασμοί για μια ταχεία επέμβαση στη Συρία. Μια επιχείρηση-εξπρές που θα προλάβαινε το αποτέλεσμα των ερευνών του ΟΗΕ και θα έπνιγε μέσα στον ορυμαγδό των τηλεοπτικών πλάνων κάθε αμφιβολία και αντίσταση.
Το βρετανικό κοινοβούλιο αρνήθηκε όμως την Πέμπτη να δώσει το "πράσινο φως" για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία κλονίζοντας έτσι ανεπανόρθωτα τόσο το κύρος όσο και το πολιτικό μέλλον του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον και προκαλώντας σημαντικές δυσκολίες στην Ουάσιγκτον που αναγκάζεται τώρα να διαγράψει από τη λίστα τον πιο "πρόθυμο" ανάμεσα στους συμμάχους της.
Ήταν μια δεύτερη συνεχόμενη ήττα για την κυβέρνηση Ομπάμα που νωρίτερα είχε δει να αποτυγχάνουν οι προσπάθειες της με στόχο την περιθωριοποίηση των επιθεωρήσεων του ΟΗΕ. Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε μετά την ψηφοφορία στο βρετανικό κοινοβούλιο ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται τώρα να κινηθούν μονομερώς. Όπως σημείωσε και η New York Times "κυβερνητικοί αξιωματούχοι κατέστησαν σαφές ότι η αποδυνάμωση της υποστήριξης δεν θα αποτρέψει τον πρόεδρο Ομπάμα να αποφασίσει ένα χτύπημα", κάτι που "δεν μπορεί να συμβεί νωρίτερα" από την αποχώρηση των επιθεωρητών του ΟΗΕ από τη Δαμασκό.
Γεγονός παραμένει, ωστόσο, ότι οι εξελίξεις στη Βρετανία αποτελούν ένα σοβαρότατο πλήγμα για την αξιοπιστία των ΗΠΑ που αυτή τη φορά δεν βρίσκουν απέναντι τους μόνο την παγκόσμια κοινή γνώμη και το αντιπολεμικό κίνημα, όπως στην περίπτωση του Ιράκ πριν από 10 χρόνια, αλλά και την ίδια την κοινοβουλευτική δημοκρατία σε έναν από τους πιστότερους συμμάχους τους.
Τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άσχημη τροπή για τον Κάμερον από την Τετάρτη όταν η αντιπολίτευση των Εργατικών "αποφασισμένη να μάθει από τα λάθη του παρελθόντος, του Ιράκ συμπεριλαμβανομένου" αρνήθηκε να εγκρίνει μια στρατιωτική επέμβαση προτού το Συμβούλιο Ασφαλείας κάνει το ίδιο. Και φυσικά εμφανίστηκαν οι πρώτες ενδείξεις μιας εσωκομματικής ανταρσίας στο Συντηρητικό Κόμμα.
Την Πέμπτη, ο Κάμερον εμφανίστηκε σαφώς κλονισμένος στο κοινοβούλιο. Επιμένοντας από τη μία ότι "δεν υπάρχουν αμφιβολίες" ότι το καθεστώς Άσαντ είναι ένοχο για τη χρήση χημικών δήλωσε λίγο αργότερα ότι "δεν υπάρχει 100% βεβαιότητα για το ποιος είναι υπεύθυνος" για την επίθεση.
Τελικά, η κυβέρνηση έχασε την ψηφοφορία με 285 ψήφους κατά έναντι 272 υπέρ. Και αυτό επιτεύχθηκε χάρη στη μαζική μετακίνηση δικών της βουλευτών. Η ταπείνωση για τον Κάμερον ολοκληρώθηκε όταν ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης Εντ Μίλιμπαντ του ζήτησε να διαβεβαιώσει το κοινοβούλιο ότι δεν προτίθεται να παρακάμψει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας κάνοντας χρήση του λεγόμενου βασιλικού δικαιώματος. "Μπορώ να σας δώσω αυτή τη διαβεβαίωση... Είναι σαφές ότι το βρετανικό κοινοβούλιο, αντανακλώντας τις απόψεις του βρετανικού λαού, δεν θέλει να δει βρετανική στρατιωτική δράση" δήλωσε αυτός.
Γιατί όμως δεν θέλει; Πρώτα από όλα επειδή η σκιά που έριξαν στην βρετανική πολιτική σκηνή οι χειρισμοί και τα κατά συρροή ψέματα του Τόνι Μπλερ για το Ιράκ το 2003 δεν έχει ακόμη διαλυθεί. Δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι μόλις το 11% του βρετανικού λαού θα ενέκρινε την συμμετοχή της Βρετανίας σε νέα επέμβαση. Ένα μέρος της βρετανικής ελίτ δεν έκρυψε επίσης την ανησυχία του για τις πιθανές επιπτώσεις μιας μακροχρόνιας εμπλοκής σε μια απρόβλεπτη πολεμική αναμέτρηση στη Μέση Ανατολή. Ακόμη και ο πρώην αρχηγός του βρετανικού γενικού επιτελείου, λόρδος Ρίτσαρντ Ντάνατ τόνισε ότι ο βρετανικός στρατός δεν θα πρέπει να υποχρεωθεί να δώσει ένα πόλεμο χωρίς λαϊκή υποστήριξη.
Για την Guardian όλα αυτά σηματοδοτούν μια αλλαγή στη βρετανική "ψυχή". "Δεν πρόκειται για μια αντιπαράθεση Δεξιάς και Αριστεράς αλλά για την καθυστερημένη συνειδητοποίηση ότι η Βρετανία είναι λιγότερο ισχυρή και πιο φτωχή από ό,τι ήταν, κουρασμένη από τους πολέμους και χωρίς να είναι πια περήφανη να τα βάζει με ισχυρότερους αντιπάλους" αναφέρει το σχόλιο της Πόλι Τόινμπι με τον ενδεικτικό τίτλο "το τέλος των ψευδαισθήσεων της αυτοκρατορίας".
