Την πλήρη στήριξή τους στον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον είχαν εκφράσει τις παραμονές της παραίτησής του δύο μετέπειτα ένοικοι του Λευκού Οίκου, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος. Αυτό αποκαλύπτουν μεταξύ άλλων οι τελευταίες μυστικές καταγραφές συνομιλιών του Νίξον που καλύπτουν την περίοδο από τις 9 Απριλίου μέχρι και τις 12 Ιουλίου 1973, η οποία χαρακτηρίστηκε από το τέλος του πολέμου στο Βιετνάμ και το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ.
Το ηχογραφημένο υλικό που αποδεσμεύθηκε την Τετάρτη από την Εθνική Υπηρεσία Αρχείων και Καταγραφών θα δώσει την ευκαιρία στους ιστορικούς να καταγράψουν δύο τηλεφωνήματα που έλαβε ο Νίξον την 30ή Απριλίου, την ημέρα της ομιλίας του κατά την οποία αρνήθηκε κάθε εμπλοκή στις μυστικές παρακολουθήσεις των γραφείων του Δημοκρατικού Κόμματος στο Γουότεργκεϊτ, την ώρα που στελέχη του Λευκού Οίκου παραιτούνταν ή απομακρύνονταν, ενώ η επιτροπή της Γερουσίας συνέχιζε πυρετωδώς τη διερεύνηση του σκανδάλου που θα οδηγούσε στην παραίτησή του.
Εκείνη την ημέρα δύο μελλοντικοί πρόεδροι των ΗΠΑ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο Τζορτζ Μπους, τηλεφώνησαν στον Νίξον για να του εκφράσουν την υποστήριξή τους. Ο Ρέιγκαν, τότε κυβερνήτης της Καλιφόρνια, εξέφρασε την ικανοποίησή του για την ομιλία του Νίξον: "Ήταν η σωστή. Μπορείς να υπολογίζεις σε μας. Εμείς εδώ σε στηρίζουμε και θέλω να ξέρεις ότι προσευχόμαστε για σένα" τον καθησύχασε ο Ρέιγκαν. Το ίδιο απόγευμα ο Μπους, τότε πρόεδρος της Εθνικής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής, τον διαβεβαίωνε ότι παρακολούθησε την ομιλία του "με μεγάλη υπερηφάνεια".
Στην ιστορική συνάντηση κορυφής με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ στο Οβάλ Γραφείο στις 18 Ιουνίου 1973, ο Ρίτσαρντ Νίξον ακούει τον σοβιετικό ηγέτη να του λέει ότι αρχικά είχε αμφιβολίες για τη συνάντηση αυτή . "Όμως, είμαι πολύ ευτυχής που γίνεται και πιστεύω ότι αυτός ο συμβολισμός θα γίνει πραγματικότητα".
"Ηγούμεθα των δύο ισχυρότερων χωρών και, αν και φυσικά έχουμε σημεία διαφωνίας στις διαπραγματεύσεις, είναι σημαντικό οι δύο αυτές χώρες να συνεργάζονται, όταν είναι δυνατόν. Εάν αποφασίσουμε να συνεργασθούμε, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο" λέει αργότερα στον συνομιλητή του ο Νίξον.
Στο πεδίο της σινο-αμερικανικής προσέγγισης, που συμπίπτει με την εποχή της περαιτέρω επιδείνωσης των σινο-σοβιετικών σχέσεων, ο Νίξον, που χαρακτηρίζει τους Κινέζους "τον ικανότερο λαό στον κόσμο", ακούει τον Μάιο του 1973 τις παρατηρήσεις του Αμερικανού απεσταλμένου στο Πεκίνο Ντέιβιντ Μπρους:
"Θεωρώ ότι οι σινο-αμερικανικές σχέσεις αποτελούν το κλειδί για την ειρήνη στον κόσμο. Να θυμάστε ότι οι Ρώσοι είναι οι θανάσιμοι εχθροί τους... οι Κινέζοι πρέπει να γνωρίζουν ότι έχουν εδώ έναν φίλο".
