Είναι πολύ νωρίς για να πει κανείς ότι ο Άσαντ κερδίζει τον πόλεμο, ωστόσο μέχρι στιγμής παραμένει ανίκητος. Η πιθανότητα μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία ξεθωριάζει μέρα με τη μέρα, ενώ ΗΠΑ και Ε.Ε. -με πιο χαρακτηριστική περίπτωση εκείνη της Βρετανίας- αναδιπλώνονται από τις αρχικές υποσχέσεις τους για στρατιωτική βοήθεια προς τους αντικαθεστωτικούς, κρίνοντας πως η διείσδυση τζιχαντιστών και ισλαμιστών στις τάξεις τους αντίκειται στη δυτική αντιτρομοκρατική "φιλοσοφία" και αποτελεί εν δυνάμει αστάθμητο παράγοντα.
Για τους Αμερικανούς στρατηγούς, πάντως, τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα: "Η προσφυγή στη φονική στρατιωτική βία για να πληγούν στόχοι στρατηγικής σημασίας στο εσωτερικό της Συρίας θα απαιτούσε τη χρήση εκατοντάδων μαχητικών αεροσκαφών, πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων, ενώ η επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων θα μπορούσε να κοστίσει στις ΗΠΑ έως και 1 δισεκατομμύριο δολάρια τον μήνα για χρονικό διάστημα ενός έτους". Επιπλέον ενδεχόμενη προσπάθεια της αμερικανικής πολεμικής μηχανής να θέσει υπό τον έλεγχό της το χημικό οπλοστάσιο του Άσαντ, θα σήμαινε χερσαίες επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας με τη χρήση χιλιάδων ανδρών των ειδικών δυνάμεων, καθώς κι άλλο 1 δισ. δολάρια τον μήνα για να καλυφθεί το κόστος της... Πρόκειται λοιπόν για ένα εξαιρετικά δαπανηρό "πακέτο" και σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει εγγύηση επιτυχίας.
Παράτολμα σενάρια
Τα παραπάνω στοιχεία έδωσε πριν από λίγες ημέρες στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της αμερικανικής Γερουσίας ο αρχηγός του "επιτελείου των επιτελείων" (Joint Chiefs of Staff) στρατηγός Marty Dempsey, εξηγώντας πως όλα τα σενάρια για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία "χωλαίνουν".
Στην πιο ψύχραιμη και πιο ρεαλιστική, μέχρι στιγμής, ανάλυση του Πενταγώνου για τις συνέπειες μιας αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, ο στρατηγός Dempsey παραδέχθηκε πως κάθε στρατιωτική επιλογή με στόχο το καθεστώς του Άσαντ είναι στην ουσία άκρως επικίνδυνη.
Αναφερόμενος ενδεικτικά στην επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στον συριακό εναέριο χώρο, ο στρατηγός σημείωσε ότι μεταξύ των κινδύνων μιας τέτοιας επιχείρησης περιλαμβάνεται η κατάρριψη αμερικανικού αεροσκάφους, ενδεχόμενο που θα ανάγκαζε το Πεντάγωνο να στείλει ειδικές δυνάμεις εντοπισμού και διάσωσης σε εχθρικό έδαφος, με ό,τι αυτό θα μπορούσε να σημαίνει για μια περαιτέρω θερμότερη εμπλοκή των ΗΠΑ στη συριακή σύγκρουση.
Επίσης, δεν είναι βέβαιο πως μια τέτοια επιχείρηση θα κατόρθωνε να μειώσει την επιθετική δραστηριότητα του καθεστώτος ή να μεταβάλει τη δυναμική στο πεδίο της μάχης, καθώς ο καθεστωτικός στρατός βασίζεται αποκλειστικά στα πυρά επιφανείας, δηλαδή στους όλμους, το πυροβολικό και τους πυραύλους. Σε ό,τι αφορά μια επιχείρηση επιλεκτικών πληγμάτων στο εσωτερικό της Συρίας, θα μπορούσε όντως να προκαλέσει "σημαντική υποβάθμιση των στρατιωτικών δυνατοτήτων του καθεστώτος" και να αυξήσει την πιθανότητα λιποταξιών στις τάξεις των δυνάμεών του, απ' την άλλη πλευρά όμως υπάρχει πάντα ο "κίνδυνος" ο Άσαντ να αντέξει στα αμερικανικά χτυπήματα προχωρώντας σε ευρεία διασπορά των δυνάμεών του. Εξάλλου, επιθέσεις αντιποίνων κατά των ΗΠΑ και "παράπλευρες απώλειες" θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μεγάλα και μερικές φορές απρόβλεπτα προβλήματα στην Ουάσιγκτον, ακόμα κι αν έχει προηγηθεί ο καλύτερος σχεδιασμός.
"Πράξη πολέμου"
Για το αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο εξακολουθεί να μετρά βαριά οποιαδήποτε απόφαση για εμπλοκή σε νέα στρατιωτική αναμέτρηση, μετά από μια δεκαετία που χρειάστηκε για τον αμερικανικό στρατό να ξεμπλέξει από τους προηγούμενους δύο αδιέξοδους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. "Γνωρίζω πως η απόφαση για χρήση στρατιωτικής βίας δεν είναι κάτι που οποιοσδήποτε από εμάς παίρνει ελαφρά τη καρδία, δεν είναι κάτι λιγότερο από μια πράξη πολέμου" έγραψε χαρακτηριστικά στην αναφορά του ο στρατηγός Dempsey.
Ο ίδιος είπε πως υπάρχει μια σειρά άλλων "εναλλακτικών" επιλογών για την αμερικανική εξωτερική πολιτική σε σχέση με τον συριακό εμφύλιο, όπως η παροχή στρατιωτικής εκπαίδευσης, τεχνογνωσίας και βοήθειας στη συριακή αντιπολίτευση, δημιουργία "ασφαλών θυλάκων" στο εσωτερικό της Συρίας, πραγματοποίηση επιθέσεων περιορισμένης κλίμακας κ.λπ., ωστόσο οποιοδήποτε απ' όλα αυτά τα μέτρα ή όλα μαζί θα μπορούσαν να σπρώξουν την Αμερική σ' έναν ακόμη -αδιέξοδο- πόλεμο. Υπάρχει άραγε βούληση για κάτι τέτοιο; Αν κρίνει κανείς απ' τα λόγια του στρατηγού, οι δισταγμοί αγγίζουν τα όρια της άρνησης.
"Έχουμε μάθει τα τελευταία δέκα χρόνια ότι δεν αρκεί απλώς να μεταβληθεί η ισορροπία στρατιωτικής ισχύος χωρίς προηγουμένως να έχουμε εξετάσει προσεκτικά τι είναι αναγκαίο για να διατηρηθεί ένα λειτουργικό κράτος. (...) Θα πρέπει να προβλέψουμε και να είμαστε προετοιμασμένοι για τις ακούσιες συνέπειες της δράσης μας" είπε ο στρατηγός. Οι γερουσιαστές απλώς τον άκουγαν...
