Ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, παραβιάζοντας κάθε έννοια ισότιμης εφαρμογής των νόμων, προσέφερε μια αξιοπρεπή στην ουσία χάρη στον καταδικασμένο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, με αντάλλαγμα τη σταθερότητα της κυβέρνησης Λέτα και τη συνέχιση του «μεταρρυθμιστικού» και «οικουμενικού» της ρόλου. Τη στιγμή που ο Ναπολιτάνο θεσμοθετεί τις δικαστικές καταδίκες πολλαπλών ταχυτήτων στον βωμό της «κυβερνητικότητας», της «σταθερότητας» και της «σωτηρίας της πατρίδας», η κυβέρνηση Λέτα σχεδιάζει τις πρώτες μαζικές ανθρωποθυσίες με την απομάκρυνση 200.000 δημοσίων υπαλλήλων άνω των 57 ετών, που θα ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας στην κινητικότητα έως και 3 εκατομμυρίων δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι θα βρεθούν στην εξώπορτα της δημόσιας διοίκησης ή θα δουν την υποβάθμιση των εργασιακών τους σχέσεων.
Ο Ναπολιτάνο έθεσε σε άμεσο κίνδυνο τους δημοκρατικούς θεσμούς και την αμεροληψία και ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στον βωμό της διάσωσης μιας κυβέρνησης σε μια πλουραλιστική χώρα, που επί πέντε δεκαετίες έδειξε να κυβερνάται καλύτερα ακόμη και από τις διεφθαρμένες πεντακομματικές κυβερνήσεις παρά από την κυβέρνηση του ενός και μόνο άνδρα: του κατάδικου σήμερα Καβαλιέρε Μπερλουσκόνι.
Ο Ναπολιτάνο και η Κεντροαριστερά εθελοτυφλούν εάν πιστεύουν ότι η ιταλική Δεξιά θα ασπαστεί μια νομιμότητα που δεν αναγνωρίζει εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Ο «μπερλουσκονισμός» δεν πρόκειται να ηττηθεί από τη «γενναιοδωρία» του Ναπολιτάνο ή τις (αντι)μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Λέτα. Η χάρη στον Μπερλουσκόνι θα πρέπει να συνοδευτεί από την παραίτησή του από τη γερουσία και την αποποίηση κάθε πολιτικής δραστηριότητας. Ακόμη και η υποκριτική δήλωση της Μαρίνα Μπερλουσκόνι ότι δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική διευκολύνει απλά τον καναλάρχη πατέρας της ως αναντικατάστατο ηγέτη της ιταλικής Δεξιάς.
Ο χρόνος πιέζει τον Ναπολιτάνο, τον Μπερλουσκόνι, την Κεντροαριστερά και κυρίως τον Λέτα. Ο Ιταλός «οικουμενικός» πρωθυπουργός θα πρέπει να πάρει τις ανάλογες αντιλαϊκές και αντικοινωνικές αποφάσεις που έχουν υιοθετηθεί στη Λισσαβώνα, τη Μαδρίτη και κυρίως στην Αθήνα. Στο τραπέζι του πρωθυπουργού θα βρεθεί σε λίγες ημέρες ένας φάκελος που προβλέπει την απομάκρυνση 200.000 δημοσίων υπαλλήλων που ξεπερνούν το 57ο έτος της ηλικίας τους, όπως αποκάλυψε η έγκυρη εφημερίδα της Ρώμης «Ιλ Μεσατζέρο». Η σφαγή των 200.000 «γέρων» δημοσίων υπαλλήλων δεν θα αποτελέσει το μόνο μέτρο των «τεχνικών» του υπουργείου Εργασίας και Δημοσίων Οικονομικών για τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων.
Τα αυτόνομα συνδικάτα της Αριστεράς USB, στα οποία συμμετέχουν οι Επιτροπές Βάσης COBAS και ένα μεγάλο τμήμα της κινηματικής Αριστεράς, ανακοίνωσαν μια γενική απεργία για τις 18 Οκτωβρίου, ενώ επί ποδός πολέμου εναντίον της FIAT και όχι μόνο βρίσκεται και η μεγάλη αριστερή ομοσπονδία εργατών μετάλλου της FIOM, πιέζοντας διαρκώς και περισσότερο τη «μητρική» CGIL να κατέβει στους δρόμους εναντίον της κυβέρνησης Λέτα.
Οι αλχημείες του Ναπολιτάνο μπορεί να διασφαλίσουν μια πρόσκαιρη κυβερνητική σταθερότητα, εκφυλίζοντας ακόμη περισσότερο την Κεντροαριστερά, που φαίνεται ικανοποιημένη από τη διαγραφή των διαχωριστικών πολιτικών και ηθικών γραμμών με τη Κεντροδεξιά.
Ο Ναπολιτάνο, η Κεντροαριστερά και ο Λέτα θα μπορέσουν όμως να διασφαλίσουν την κοινωνική ειρήνη; Μία από τις εναλλακτικές λύσεις του Μπερλουσκόνι είναι να οδηγήσει την Ιταλία σε άμεσες εκλογές. Ο φθηνός λαϊκισμός τού κατάδικου καναλάρχη και ο πιο «πολιτικοποιημένος» του Γκρίλο θα προσπαθήσουν για άλλη μια φορά να κερδίσουν από ένα μεγάλο κομμάτι της ιταλικής κοινής γνώμης. Η απουσία μιας ισχυρής ριζοσπαστικής Αριστεράς αποτελεί άλλο ένα βασικό κομμάτι του παζλ της τραγικότητας της ιταλικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.
