Δυναμική ήταν η πρώτη εμφάνιση του Ιρανού νέου προέδρου Μοχάμεντ Ρουχανί στο διπλωματικό προσκήνιο την περασμένη εβδομάδα. Έριξε το γάντι στους Αμερικανούς δηλώνοντας έτοιμος για "σοβαρές διαπραγματεύσεις" μαζί τους για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, ενώ παράλληλα παρουσίασε την κυβέρνησή του ένα σχήμα με "τεχνοκρατικό" πυρήνα και βασικό μέλημα την ανόρθωση της εθνικής οικονομίας που έχει πληγεί άσχημα από τις ισοπεδωτικές κυρώσεις των Αμερικανών και της Δύσης.
Ωστόσο, ο δρόμος για τον νέο πρόεδρο κάθε άλλο παρά ευθύς και βατός είναι. Ενώ θα δίνει τη μάχη του με τους Αμερικανούς, θα πρέπει να φροντίζει την ίδια στιγμή ώστε οι "ιερές" ισορροπίες στο σύστημα εξουσίας της "Ισλαμικής Δημοκρατίας" να παραμείνουν αδιατάρακτες, στόχος πρακτικά δύσκολος και όχι πάντα επιτεύξιμος. Ισορροπίες που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην έκβαση οποιασδήποτε κυβερνητικής πολιτικής στο πλαίσιο του καθεστώτος, όπως έχει αποδειχθεί και άλλες φορές που η εξουσία βρίσκονταν στα χέρια των μεταρρυθμιστών.
Από τη μία, ο νέος πρόεδρος θα πρέπει να φροντίσει να μην καταστρέψει ή αλλοιώσει την εικόνα του μετριοπαθούς, διαλλακτικού και πρόθυμου να συνδιαλλαγεί με τη Δύση ηγέτη- την οποία καλλιέργησε στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του-, απ' την άλλη, θα πρέπει να διασκεδάσει την καχυποψία των συντηρητικών που ελέγχουν το Κοινοβούλιο, τα μέσα ενημέρωσης και πολλά κυβερνητικά όργανα, αλλά και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ίδιου του ανώτερου θρησκευτικού ηγέτη της χώρας, του Αλί Χαμενεΐ.
Τόσο ο τελευταίος, όσο και ο ευρύτερος κύκλος του συντηρητικού στρατοπέδου διστάζουν σε γενικές γραμμές να εμπιστευτούν στοιχεία που έχουν τη φήμη του "ρεφορμιστή" ή υποστηρίζουν τη "συνδιαλλαγή" του Ιράν με τον έξω κόσμο. Μοιραία, λοιπόν, ο Ρουχανί θα πρέπει να κάνει τους συμβιβασμούς του ώστε ούτε να καταστρέψει την εικόνα του "καλού" προς τη Δύση, ούτε να ανοίξει τον δρόμο στους συντηρητικούς να ασκήσουν υπερβολική πολιτική πίεση στον ίδιο και στην κυβέρνησή του. Έτσι προφανώς εξηγείται το διπλό μήνυμα που εξέπεμψαν οι "προγραμματικές δηλώσεις" του την περασμένη Τρίτη, με τις οποίες άνοιξε το παράθυρο του διαλόγου με τη Δύση. Ενώ πρότεινε -με τις ευλογίες της Ρωσίας- να αρχίσουν άμεσα οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, ξεκαθάρισε προς κάθε κατεύθυνση ότι η χώρα του δεν απεμπολεί το δικαίωμά της στη χρήση πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς.
Παρά τη νίκη των μεταρρυθμιστών στις πρόσφατες εκλογές, η "Ισλαμική Δημοκρατία" παραμένει πάντα δέσμια των συντηρητικών. Η φαρέτρα τους διαθέτει πλέον ένα ισχυρό "επιχείρημα"-για την ακρίβεια, ένα παράδειγμα προς αποφυγή- για να αφοπλίσει πολιτικά την αντιπολίτευση και τις διεκδικήσεις της: τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.
"Όλοι γνωρίζετε καλά τι συμβαίνει στην περιοχή μας όταν οι άνθρωποι συγκρούονται μεταξύ τους", είπε σε ομιλία του πριν δύο εβδομάδες ο Χαμενεΐ, αναφερόμενος εμμέσως στον συριακό εμφύλιο και καλώντας την αντιπολίτευση να απολογηθεί δημόσια για τις κινητοποιήσεις της πριν τέσσερα χρόνια, όταν κατάγγελλε ότι η επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ ήταν προϊόν εκλογικής νοθείας. Ας μην ξεχνάμε πως και οι τρεις ηγέτες του αντιπολιτευόμενου "Πράσινου Κινήματος", Μιρ Χοσεΐν Μουσαβί, Ζάχρα Ραχναβάρντ και Μεχντί Καρουμπί, βρίσκονται υπό κατ' οίκον περιορισμό πάνω από δύο χρόνια, χωρίς ακόμα να τους έχουν απαγγελθεί επίσημες κατηγορίες...
