Τη στιγμή που το κίνημα των μαύρων στις ΗΠΑ ετοιμάζεται να γιορτάσει μισό αιώνα από τη γνωστή πορεία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην Ουάσιγκτον και τη μυθική πλέον ομιλία του, "Έχω ένα όνειρο", το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάσιζε, με πλειοψηφία πέντε ψήφων έναντι τεσσάρων, να... γυρίσει σελίδα στο θέμα των πολιτικών δικαιωμάτων τους μεταρρυθμίζοντας ένα μέρος του νόμου που είχε ψηφιστεί το 1965, επί προεδρίας Λίντον Τζόνσον.
Το Voting Rights Act, που αποτέλεσε ιστορική νίκη του κινήματος, άνοιξε το δρόμο για την κατοχύρωση και την προστασία του δικαιώματος της ψήφου των μειονοτήτων. Ο νόμος καταργούσε τα διάφορα διοικητικά εμπόδια που έβαζαν διάφορες πολιτείες του Νότου προκειμένου να αποτρέψουν τη συμμετοχή των μαύρων στην εκλογική διαδικασία.
Η συντηρητική πλειοψηφία του Δικαστηρίου, χωρίς να αμφισβητήσει (τουλάχιστον σε τούτη τη φάση) τη βάση του νόμου, ο οποίος συνεχίζει να υποχρεώνει εννιά πολιτείες του Νότου, που έχουν ρατσιστικό παρελθόν, να υποβάλλουν στο υπουργείο Δικαιοσύνης κάθε αλλαγή του εκλογικού νόμου και της διαδικασίας ψηφοφορίας, τόνισε ότι η μέθοδος που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό του ποιες πολιτείες και κομητείες θα υπαχθούν στην κηδεμονία αυτή είναι ξεπερασμένη. Και μάλιστα προσέθεσε ότι οι πολιτείες αυτές στερούνται αδίκως του δικαιώματός τους για μια "ισότιμη κυριαρχία".
Το "πάτημα" που βρήκαν οι συντηρητικοί δικαστές για να στηρίξουν την αποκαθήλωση, που επιχείρησαν, ενός εμβληματικού νόμου για την προστασία των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων σχετιζόταν με την αύξηση του ποσοστού συμμετοχής τους στις εκλογές. Π.χ. αυτό το 1965, ανερχόταν σε 6,4% ενώ εκείνο των λευκών σε 66%. Σήμερα, στις 5 από τις 6 πολιτείες, το ποσοστό συμμετοχής των πρώτων στην εκλογική διαδικασία υπερβαίνει εκείνο των λευκών, όπως παρατήρησε ο πρόεδρος του Δικαστηρίου, Ρόμπερτς, παραπέμποντας εμμέσως στη μεγάλη κινητοποίηση της κοινότητας υπέρ του Μπάρακ Ομπάμα.
Ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε τη βαθιά απογοήτευσή του για την εξέλιξη αυτή, ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης Έρικ Χόλντερ παρατήρησε ότι τα προβλήματα με τα οποία ασχολείται ο νόμος του 1965 ουδόλως μπορούν να θεωρηθούν σήμερα ξεπερασμένα. Από την πλευρά της η μειοψηφία των δικαστών, που έχουν διοριστεί από δημοκρατικούς προέδρους, παρουσίασε κατάλογο με πρόσφατα παραδείγματα εκλογικών διακρίσεων και προσήψε στην πλειοψηφία ότι πηγαίνει κατά της βούλησης του Κογκρέσου, που πριν από επτά χρόνια ανανέωσε την έγκριση του νόμου με ομοφωνία της Γερουσίας.
Στην ομιλία του, τον Μάρτιο του 1965, ενόψει της κατάθεσης του Voting Rights Act, ο Λίντον Τζόνσον, αφού χρησιμοποίησε τη γνωστή φράση "We shall overcome" ("Θα τα καταφέρουμε"), δάνειο από το λεξιλόγιο των μαύρων ηγετών, κατέληγε: "Με την ευρύτερη έννοια το πρόγραμμα που παρουσιάζω είναι πρόγραμμα πολιτικών δικαιωμάτων. Ο στόχος του είναι να ανοίξει η πόλη της ελπίδας σε όλους τους ανθρώπους όλων των φυλών, γιατί όλοι οι Αμερικανοί πρέπει να έχουν το δικαίωμα ψήφου, και θα τους το δώσουμε αυτό το δικαίωμα".
Αυτόν τον νόμο έχει βάλει στο στόχαστρο η συντηρητική παράταξη...
