Άρχισαν και πάλι τα όργανα στην Ιταλία. Η οικονομία της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, η πάντα εύθραυστη πολιτική της κατάσταση γίνεται πιο εύθραυστη και βγαίνουν πάλι στο μεϊντάνι οι προφήτες που λένε ότι μέσα στο επόμενο εξάμηνο η Ρώμη θα αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια από τις Βρυξέλλες. Μια βοήθεια που ξεπερνάει τις δυνατότητες των μηχανισμών στήριξης και τις οικονομικές αντοχές των εταίρων. Αυτόν τον Ιούνιο του 2013 η Ιταλία διολισθαίνει και πάλι στην κατάσταση του περσινού καλοκαιριού. Στην κατάσταση που ήταν όταν ο Ιταλός διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, έκανε εκείνη τη σιβυλλική δήλωση στο Λονδίνο, ότι η ΕΚΤ "θα κάνει τα πάντα για να σώσει το ευρώ"... Σύντομα άρχισε να διαφαίνεται ότι αυτά τα "πάντα" θα ήταν και η αγορά ομολόγων κλυδωνιζόμενων χωρών από τη δευτερογενή αγορά. Μπορεί το πρόγραμμα αυτό της ΕΚΤ να μην ξεκίνησε ποτέ, αλλά σήμανε προσωρινή παύση συναγερμού στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, την Ιταλία. Σε χρόνο ρεκόρ μειώθηκε το κόστος δανεισμού της, κι άρχισε να φαντάζει πολύ μακρινός ο κίνδυνος να ζητήσει βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Βαθιά ανάσαναν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Ιταλία είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει κάτω από την "ομπρέλα".
Μετά ήρθαν οι εκλογές με το αλλόκοτο αποτέλεσμά τους. Εκτοξεύτηκε στα ύψη το κίνημα του κωμικού Μπέπε Γκρίλο, αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά χαλκέντερος ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, οριακά πήρε την πλειοψηφία η Κεντροαριστερά, εξαφανίστηκε πολιτικά ο "τεχνοκράτης- σωτήρας" Μάριο Μόντι. Νέος πανικός στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθώς η λαϊκή ετυμηγορία δεν ταίριαζε καθόλου στους σχεδιασμούς για δημοσιονομική προσαρμογή (λέγε με λιτότητα) και γερμανικής εμπνεύσεως μεταρρυθμίσεις με τη βούλα του Μόντι. Τελικά, με τα χίλια ζόρια σχηματίστηκε κυβέρνηση από την Κεντροαριστερά και το κόμμα του Μπερλουσκόνι, η Ρώμη ορκίστηκε ότι θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της (κάτι μας θυμίζει αυτό), έστω με κάποιες διαφοροποιήσεις, και σήμανε πάλι παύση συναγερμού, και πάλι προσωρινά.
Η Ιταλία συνέχισε να μπορεί να δανείζεται με ανεκτό κόστος και να μη φλερτάρει με την "ομπρέλα" του μηχανισμού. Βέβαια, από τότε που ξέσπασε η κρίση, η οικονομία της έχει συρρικνωθεί κατά 8%. Μόνο από την αρχή του 2013 βγήκαν στην ανεργία άλλοι 550.000 Ιταλοί. Τα λουκέτα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις πέφτουν σαν το χαλάζι, ακόμα και οι μεγάλες επιχειρήσεις της βιομηχανικής Ιταλίας ζορίζονται να βρουν χρηματοδότηση από τις τράπεζες - κι όταν βρίσκουν τα επιτόκια είναι τόσο μεγάλα, ώστε να μην μπορούν πια να σταθούν όρθιες απέναντι στους ανταγωνιστές τους από τη Γερμανία, την Αυστρία, ακόμη και τη Γαλλία.
Η απελπισία οδηγεί ανθρώπους στην αυτοκτονία, η φτώχεια βαθαίνει. Σε πολλές περιοχές της Νότιας Ιταλίας η ανεργία έχει ξεπεράσει το 40%, χιλιάδες άνθρωποι κατεβαίνουν καθημερινά στον δρόμο με σύνθημα "Δουλειά σημαίνει δημοκρατία".
"Είμαστε όλοι πουτάνες"
Την εβδομάδα που πέρασε, όμως, η Ιταλία είδε και μια άλλου τύπου διαδήλωση. Οι οπαδοί του Μπερλουσκόνι βγήκαν στον δρόμο να δηλώσουν ότι "Είμαστε όλοι πουτάνες"! Βγήκαν να στηρίξουν τον Καβαλιέρε αμέσως μετά την πρωτόδικη καταδίκη του σε επτά χρόνια φυλακή εξαιτίας της υπόθεσης Ρούμπι - γκέιτ.
Ο Μπερλουσκόνι κρίθηκε ένοχος ότι στα "μπούνγκα - μπούνγκα" πάρτι του χρησιμοποίησε τις "υπηρεσίες" μιας ανήλικης πόρνης κι ότι έκανε κατάχρηση εξουσίας ως πρωθυπουργός για να εμποδίσει τη δημοσιοποίηση και τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Οι -πολλοί- οπαδοί του είναι πεπεισμένοι ότι ο Σίλβιο είναι θύμα του "αριστερού κράτους των δικαστών". Εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι ο μόνος πολιτικός που μπορεί να σώσει την Ιταλία κι ότι οι δικαστές προσπαθούν να τον πετάξουν έξω από την πολιτική. Κάτι που δεν έχουν καταφέρει εδώ και είκοσι χρόνια οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Το επόμενο διάστημα, ο Μπερλουσκόνι θα κάνει αυτό που ξέρει τόσο καλά. Θα πηγαίνει από έφεση σε έφεση, μένοντας ούτως ή άλλως εκτός φυλακής, επειδή έχει περάσει τα 70, αλλά και διατηρώντας τα πολιτικά του δικαιώματα μέχρι την οριστική καταδίκη του, που μπορεί και να μην έρθει ποτέ.
Εδώ και μέρες δηλώνει ότι είναι "απόλυτα αθώος", ότι η απόφαση του δικαστηρίου είναι "βάρβαρη", ότι θα "αντισταθεί". Και δεν ποντάρει μόνο στους οπαδούς του, αλλά και στην κυβέρνηση συνασπισμού του Ενρίκο Λέτα, που έχει απόλυτη ανάγκη από τις ψήφους της δικής του Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Ήδη ο Λέτα, που δεν μπορεί ακριβώς να χαρακτηριστεί "ισχυρός" παίκτης, δέχεται αφόρητες πιέσεις να στηρίξει τον Καβαλιέρε. Αυτό που προτιμούσε ο Μπερλουσκόνι είναι μια μικρή τροπολογία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του -ακριβώς όπως τις συνήθιζε ως πρωθυπουργός- για να διατηρήσει τα πολιτικά του δικαιώματα. Όμως, επειδή η Κεντροαριστερά του Λέτα δύσκολα μπορεί να πέσει τόσο χαμηλά, ο Σίλβιο έχει και σχέδιο Β. Η απόφαση για τη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του -εάν και όταν επιβεβαιωθεί από το εφετείο- πρέπει να επικυρωθεί και από τη Γερουσία και δη με μυστική ψηφοφορία. Εκεί ο Μπερλουσκόνι μπορεί να εκβιάσει την αρνητική ψήφο των γερουσιαστών, απειλώντας τους με εκλογές. Μπορεί να το βγει το ρίσκο, μπορεί και όχι.
Η πρώτη παραίτηση...
Στο μεταξύ, η ιταλική κυβέρνηση έχει ήδη δεχτεί τα πρώτα πλήγματα στο μικρό διάστημα της θητείας της. Η υπουργός Αθλητισμού και Ισότητας, Γιοσέφα Ίντεμ, από το Δημοκρατικό Κόμμα, αναγκάστηκε την προηγούμενη Δευτέρα σε παραίτηση, καθώς διαπιστώθηκε ότι από το 2008 έως το 2011 δεν πλήρωνε κανονικά τους φόρους της για το γυμναστήριό της. Η ολυμπιονίκης στο κανό υποστήριξε ότι μπορεί να έκανε λάθη στη φορολογική της δήλωση, αλλά "όχι επίτηδες", ωστόσο τελικά παραιτήθηκε μετά από λιγότερο από δύο μήνες στο υπουργείο.
...και το πρώτο σκάνδαλο
Πριν κοπάσει ο κουρνιαχτός από την παραίτηση της Ίντεμ και την καταδίκη του Μπερλουσκόνι, έσκασε ακόμη ένα πρόβλημα στην Ιταλία, και δη με οσμή σκανδάλου. Αποκαλύφθηκε ότι κατά πάσα πιθανότητα ο κρατικός κορβανάς ετοιμάζεται να χάσει 8 δισεκατομμύρια ευρώ από ένα "ντιλ" με παράγωγα που είχε κάνει στη δεκαετία του 1990 η τότε ιταλική κυβέρνηση για να πιάσει τους στόχους του Μάαστριχτ και να βάλει την Ιταλία στην Ευρωζώνη. Το ότι η Ιταλία -όπως και άλλες χώρες- πέτυχε τους στόχους του Μάαστριχτ με δημιουργική λογιστική είναι γνωστό από χρόνια. Όπως είναι γνωστό ότι τόσο η Κομισιόν, όσο και οι "σκληρές" κυβερνήσεις, όπως η γερμανική, είχαν κλείσει τα μάτια στα λογιστικά τρικ.
Αυτό που δεν ήταν γνωστό, και τώρα γίνεται επίκαιρο, είναι ότι στο "ντιλ" των παραγώγων ενδεχομένως να εμπλεκόταν ο νυν διοικητής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, που μέχρι το 2002 ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών πριν πάρει μεταγραφή στην αμερικανική επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs, τη "μητέρα όλων των παραγώγων". Ο εκπρόσωπος Τύπου της ΕΚΤ, πάντως, αρνήθηκε να απαντήσει στο ερώτημα εάν πράγματι ο Ντράγκι συμμετείχε στην απόφαση για τα παράγωγα.
