Ο «αποκεφαλισμός» της ιρανικής ηγεσίας με την εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ δεν έφερε την αλλαγή καθεστώτος. Οι ανελέητοι βομβαρδισμοί δεν εξάλειψαν ούτε τις πυραυλικές δυνατότητες ούτε το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Ο κουρδικός παράγοντας δεν ενεργοποιήθηκε, η νήσος Χαργκ δεν καταλήφθηκε και οι ειδικές δυνάμεις που θα στέλνονταν για την κατάσχεση του εμπλουτισμένου ουρανίου έμειναν τελικά στα πλοία.
Ένα μετά το άλλο όλα τα σενάρια που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα αφήγημα νίκης για τον Ντόναλντ Τραμπ είτε κάηκαν είτε ματαιώθηκαν αφήνοντας σε κοινή θέα τη γύμνια του βασιλιά. Το τελευταίο επεισόδιο σε αυτή τη σειρά αποτυχημένων «κινήσεων ματ» ήταν το λεγόμενο «Project Freedom», το σχέδιο που παρουσίασε ο Τραμπ μόλις την Κυριακή ως την αμερικανική απάντηση στον ιρανικό έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και την κρίση στη διεθνή ναυσιπλοΐα.
Ο Λευκός Οίκος υποσχόταν ασφαλή διέλευση για τα εμπορικά πλοία επιχειρώντας να δείξει έτσι ότι η Ουάσιγκτον ανακτά την πρωτοβουλία των κινήσεων στην πιο κρίσιμη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη. Ωστόσο, λίγα μόλις 24ωρα αργότερα, ο ίδιος ο Τραμπ ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την «παύση» του σχεδίου, επικαλούμενος αιτήματα του Πακιστάν και άλλων χωρών αλλά και πρόοδο στις συνομιλίες με την Τεχεράνη.
Είναι αναπόφευκτο η εικόνα του αδιεξόδου να εντείνει πλέον και την πολιτική πίεση στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Με το όριο των 60 ημερών στρατιωτικών επιχειρήσεων χωρίς έγκριση του Κογκρέσου να έχει ήδη παρέλθει, η κυβέρνηση επιχειρεί να υποστηρίξει ότι η προσωρινή εκεχειρία με το Ιράν «πάγωσε» ουσιαστικά το χρονόμετρο του νόμου περί πολεμικών εξουσιών.
Οι Δημοκρατικοί ανεβάζουν καθημερινά τους τόνους, ζητώντας πλήρη ενημέρωση για τους πραγματικούς στόχους του πολέμου αλλά και για τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή. Και η αμφισβήτηση αγγίζει πλέον ακόμα και θέματα «ταμπού» για την αμερικανική διπλωματία.
Τριάντα βουλευτές των Δημοκρατικών απέστειλαν επιστολή στον υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο απαιτώντας από την κυβέρνηση να αναγνωρίσει επισήμως ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο, καταγγέλλοντας έτσι την «υποκρισία» μιας σύγκρουσης που διεξάγεται στο όνομα της αποτροπής ενός ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.
Η αμηχανία, ωστόσο, είναι πλέον εμφανής και στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών. Η ηγεσία του κόμματος αποφεύγει να συγκρουστεί ανοιχτά με τον Τραμπ, αλλά γερουσιαστές όπως η Λίζα Μερκάουσκι ζητούν ξεκάθαρο σχέδιο και σαφή λογοδοσία για τη συνέχιση των επιχειρήσεων, ενώ ο Ραντ Πολ και άλλοι Ρεπουμπλικάνοι αμφισβητούν πλέον ανοιχτά τη διεύρυνση των προεδρικών πολεμικών εξουσιών.
Ακόμη και οι ψηφοφορίες που κατέληξαν υπέρ του Λευκού Οίκου κατέγραψαν διαρροές, αποτυπώνοντας την αυξανόμενη ανησυχία για έναν πόλεμο που παρατείνεται χωρίς σαφή στόχο και ένα πολιτικό και οικονομικό κόστος που αυξάνεται κάθε 24ωρο που περνά.
Ο Τραμπ εξακολουθεί να μιλά για «τεράστιες στρατιωτικές επιτυχίες» και επικείμενες συμφωνίες. Όμως ύστερα από μήνες βομβαρδισμών, απειλών, ναυτικών αποκλεισμών και μιας τεράστιας στρατιωτικής κινητοποίησης, η πολιτική ηγεσία της Τεχεράνης παραμένει όρθια, τα Στενά του Ορμούζ εξακολουθούν να ελέγχονται από τους Φρουρούς της Επανάστασης και η Ουάσιγκτον αδυνατεί να επιβάλει τη δική της λύση.
Και οι δημοσκοπήσεις αρχίζουν να γίνονται εξίσου απειλητικοί με τους ιρανικούς πυραύλους για τον Λευκό Οίκο. Εξι στους δέκα Αμερικανούς θεωρούν λανθασμένη την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο ενώ σχεδόν τα δύο τρίτα αποδοκιμάζουν συνολικά τους χειρισμούς Τραμπ.
Με τις τιμές της ενέργειας να παραμένουν στα ύψη και την κοινωνική δυσφορία να μεγαλώνει, ο πόλεμος που ο Αμερικανός πρόεδρος επιδίωκε να εμφανίσει ως προσωπικό του θρίαμβο και ως δικαίωση της επιθετικής πολιτικής του κινδυνεύει να μετατραπεί σε Βατερλό. Με τον Αμερικανό πρόεδρο να βλέπει μπροστά του με εμφανή ανησυχία και τα πολύ πιο στενά περάσματα που οδηγούν στις ενδιάμεσες εκλογές του φθινοπώρου στις ΗΠΑ.
