Υπάρχει ένας, ένας και μοναδικός λόγος για τον οποίο μπορεί κάποιος να... χαίρεται με τις μεγαλοστομίες του Ντόναλντ Τραμπ μετά την επιχείρηση απαγωγής του Μαδούρο: Αναφέρθηκε αμέτρητες φορές στο πετρέλαιο και καμία στη δημοκρατία. Δεν κρύφτηκε, δηλαδή, πίσω από ευγενή προσχήματα περί εξαγωγής δημοκρατίας, αντιθέτως επιβεβαίωσε τη βασική θέση του πολυπαρασημοφορημένου υποστράτηγου των πεζοναυτών Σμέντλι Ντάρλινγκτον Μπάτλερ, όπως την είχε διατυπώσει το 1935 στο βιβλιαράκι του «Ο πόλεμος είναι μια απάτη» (War Is a Racket): Αν ο πόλεμος δεν ήταν κερδοφόρος, δεν θα τον κάναμε...
Ο Τραμπ ρίχνει τις μάσκες, δηλώνοντας μάλιστα πως τον περιορίζει μόνον η δική του ηθική... Έτσι μιλά άνετα για «υπέροχες» στρατιωτικές επιχειρήσεις και για υπέροχα «real estate deal» - με αυτόν τον όρο περιέγραφε το 2019, στην πρώτη του θητεία, το όνειρό του να αγοράσει τη Γροιλανδία. Τότε προκάλεσε θυμηδία, τώρα όλοι καταλαβαίνουν πως μάλλον πρέπει να τον παίρνουν τοις μετρητοίς, υπολογίζοντας ακριβώς τα συναλλακτικά ήθη που ο Αμερικανός Πρόεδρος προωθεί χέρι χέρι με τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς κατά της Κίνας.
Ο επιχειρηματικός κυνισμός του Τραμπ είναι κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας του, αλλά ο ίδιος γνωρίζει πως ταυτόχρονα πρέπει να διαχειριστεί και την αυξανόμενη δυσαρέσκεια του κινήματος MAGA (Make America Great Again). Για τον Τραμπ, ο μόνος τρόπος να μην χάσει τη βάση του είναι να της πουλήσει το αφήγημα ότι ναι μεν ενεπλάκη σε «διεθνείς αστυνομικές επιχειρήσεις» (δεν μιλά για πολέμους, αυτούς τους χρεώνει στους Δημοκρατικούς), πλην όμως από αυτές η Αμερική κερδίζει σε παγκόσμιο κύρος, ενώ οι απλοί Αμερικανοί θα κερδίσουν κάτι από τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που θα εισρεύσουν...
Αυτό είναι αληθές, αλλά για τους... εντιμότατους φίλους και χρηματοδότες του. Στον διεθνή Τύπο ήδη αναφέρονται τα παραδείγματα των «techno-bros» (κατά Krugman) Σαμ Άλτμαν, Τζεφ Μπέζος, Μαρκ Άντερσον, που συνδέονται με εταιρεία η οποία διερεύνησε τις δυνατότητες εξόρυξης στη Γροιλανδία, ή εκείνο του Πολ Σίνγκερ, που συνεισέφερε 5 εκατ. στον προεκλογικό αγώνα του Τραμπ και το τελευταίο τρίμηνο αγόρασε τρία διυλιστήρια στον Κόλπο του Μεξικού («της Αμερικής», κατά Τραμπ) τα οποία είναι σχεδιασμένα ακριβώς για το είδος του παχύρρευστου πετρελαίου της Βενεζουέλας. Ευτυχής σύμπτωση... Όσο... ευτυχής σύμπτωση είναι και αυτή που αποκαλύπτει ο δανέζικος Τύπος -και επιβεβαίωσε στον αμερικανικό Τύπο ο Τζον Μπόλτον, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας στην πρώτη θητεία Τραμπ- ότι την ιδέα να πάρει τη Γροιλανδία την έδωσε στον Αμερικανό Πρόεδρο από τότε ένας άλλος διαχρονικός χρηματοδότης του και παλιός συμφοιτητής του, ο δισεκατομμυριούχος Ρόναλντ Λόντερ, πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου, που μετέχει σε μια εταιρεία επενδύσεων με αντικείμενο τη Γροιλανδία...
Επιδιώκοντας την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία στον πετρελαϊκό τομέα και τον εξοβελισμό Κίνας και Ρωσίας από το «δικό του ημισφαίριο», ο Τραμπ χρειάστηκε να ξαναμοιράσει τα «χαρτιά» στο επιτελείο του. Υποχώρησαν λίγο οι μετοχές του Τζ. Ντ. Βανς, κέρδισε πόντους ο Μάρκο Ρούμπιο, ως «γεράκι», που δείχνοντας όμως να συνυπολογίζει τα λάθη των ΗΠΑ σε Ιράκ-Αφγανιστάν, αποστασιοποιήθηκε από την επιλογή ριζικής αλλαγής καθεστώτος, πόσο μάλλον την ανάληψη διακυβέρνησης της Βενεζουέλας, και δρομολόγησε μια επιχείρηση συνεννόησης με στελέχη του παλαιού καθεστώτος ώστε οι αμερικανικές εταιρείες να εκμεταλλευτούν τα πετρέλαια σε απροσδιόριστο βάθος χρόνου...
Ο Ρούμπιο ανέλαβε δράση και στη Γροιλανδία, θα συζητήσει με τις Αρχές του νησιού και της Δανίας, όπου ο Τραμπ συζητά να πληρώσει έναν έναν τους κατοίκους! Κρίσιμο ζήτημα για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, οι ναυτικοί διάδρομοι που ανοίγουν λόγω κλιματικής κρίσης στον Αρκτικό και, βέβαια, οι σπάνιες γαίες, η αξιοποίηση των οποίων εντάσσεται στο «εθνικό συμφέρον» των ΗΠΑ ώστε να ξεφύγει από το κινεζικό μονοπώλιο. Κρίσιμη λεπτομέρεια, το γεγονός ότι η Γροιλανδία τώρα προστατεύεται από αυστηρή περιβαλλοντική νομοθεσία, ενώ αν με κάποιο τρόπο συνδεθεί με το αμερικανικό δίκαιο, το πρόβλημα μπορεί να ξεπεραστεί στο ρυθμό του «drill, baby, drill» - χάρη και στους φίλους επενδυτές. Η «ώρα των αρπακτικών» σήμανε ήδη. Σε αυτήν άναψε πράσινο φως ο Μητσοτάκης με τη δήλωση άρνησης του Διεθνούς Δικαίου.
