O πλανήτης είναι ένα κτήμα που ο καθένας παίρνει ό,τι μπορεί, η Αμερική είναι το καλύτερο κατάστημα από το οποίο όλοι θέλουν να αγοράσουν. Υπάρχουν δύο ακόμα μεγάλα μαγαζιά (υπερδυνάμεις) η Ρωσία και η Κίνα.
Αυτή είναι η ματιά Τραμπ για τη ζωή μας και την ανθρωπότητα. Την επανέλαβε για μία ακόμα φορά, τονίζοντας ότι ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα μπορούν να συνεννοηθούν. Η Ευρώπη δεν υπάρχει πουθενά σε αυτή την σχέση.
Είναι η πρώτη φορά από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης (1991) που Αμερικανός πρόεδρος μιλάει για υπερδυνάμεις. Και είναι η πρώτη φορά που Αμερικανός πρόεδρος αναγνωρίζει την ύπαρξη τριών και όχι δύο, υπερδυνάμεων. Λέγοντας ότι πρώτη είναι η Αμερική, μετά η Ρωσία και μακράν πίσω η Κίνα.
Το θέμα δεν είναι απλώς ο όγκος των πυρηνικών, αλλά η ισχύς, η δυνατότητα αυτάρκειας και η παγκόσμια επίδραση. Και τα τρία αυτά συστατικά τα έχουν οι τρεις αυτές δυνάμεις, η κάθε μία για διαφορετικούς λόγους και σε διαφορετικά πεδία. ΗΠΑ και Ρωσία έχουν τεράστια πυρηνική ισχύ αλλά και δικές τους πρώτες ύλες. Η Κίνα έχει μικρό πυρηνικό οπλοστάσιο (ικανό πλέον για την προστασία της) αλλά τεράστια επίδραση στην παγκόσμια οικονομία.
Είναι σημαντικό ότι ο Τραμπ θέλει να συνεννοηθεί με τις άλλες δύο υπερδυνάμεις. Κάποιοι μάλιστα θεωρούν ότι επιθυμεί να επιστρέψουν τα πράγματα σε σφαίρες επιρροής. Μόνο που ο Τραμπ έχει πολύ περίεργες απόψεις για να καταλήξουμε εύκολα σε σταθερά συμπεράσματα. Το σίγουρο είναι ότι θέλει να αποκτήσει ξανά η Αμερική την αποκλειστικότητα για την Λατινική Αμερική.
Η Ευρώπη έμεινε μόνη
Αυτό που διαφοροποιεί σίγουρα τα όσα γνωρίζαμε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η διάλυση του δυτικού μπλοκ. Ο Τραμπ δεν εξαιρεί μόνο την Ευρώπη από τις μεγάλες δυνάμεις. Είναι εχθρικός προς την Ευρώπη.
Την υποτιμά, δείχνει να θέλει να μειώσει την όποια επίδρασή της. Θέλει να διαπραγματεύεται με ευρωπαϊκές χώρες ξεχωριστά και όχι με την Ευρώπη (Ευρωπαϊκή Ένωση).
Επιδιώκει μάλιστα να δημιουργήσει και φίλιες πολιτικές δυνάμεις σε ξεχωριστές χώρες (Ουγγαρία, Ιταλία, Γερμανία κ.λπ.), οι οποίες με τη σειρά τους δεν αγαπούν την ενιαία Ευρώπη.
Η παγίδα
Η στάση του Τραμπ, όμως, συνολικά η αμερικανική στάση, δημιούργησε μια παγίδα για την Ευρώπη.
Υπήρχε πάντα η στραβή ματιά με την οποία έβλεπαν οι Αμερικανοί την Ε.Ε., ειδικά οι Ρεπουμπλικάνοι. Αυτό που σίγουρα επιδίωξαν είναι να αποκόψουν τη Γερμανία και όλη την Ευρώπη από την Ρωσία. Και το πέτυχαν.
Μόλις η Μέρκελ έφυγε από την Καγκελαρία, ο north stream ανατινάχθηκε και η Ρωσία μπούκαρε στην Ουκρανία. Οι σχέσεις τής Γερμανίας με τη Ρωσία από συνεργατικές (σχέσεις αλληλεξάρτησης) έγιναν εχθρικές.
Έγιναν μάλιστα εχθρικές, γενικώς, οι σχέσεις της Ε.Ε. με τη Μόσχα.
Και ενώ η Ευρώπη συνεχίζει στον ίδιο δρόμο της απόλυτης αντιπαλότητας με την Ρωσία, ο Τραμπ αλλάζει το σχέδιο.
Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν τον ενδιαφέρει η Ουκρανία, ούτε η άμυνα της Ευρώπης. Θέλει να κάνει μπίζνες με τη Ρωσία. Την ίδια ώρα ζητάει, όμως, από την Ευρώπη (και από όλο τον κόσμο) να πάψει να αγοράζει ρωσικούς υδρογονάνθρακες), αγοράζοντας αμερικανικό LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο).
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα πρωτοφανή, οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν να επιμένουν στην ίδια πορεία σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Η πορεία σύγκρουσης έχει ήδη στοιχίσει στην οικονομία της Ευρώπης. Της Γερμανίας αλλά και όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Το κόστος παραγωγής σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, έχει αυξηθεί. Η ακρίβεια, είναι το μεγάλο πρόβλημα, το κόστος ζωής είναι ο βραχνάς για τους ευρωπαίους πολίτες. Στοιχεία που περιορίζουν τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, ειδικά των νέων ανθρώπων.
Και είναι αυτός ο κυρίαρχος λόγος που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες στρέφονται σε ακραίες λύσεις, στην ακροδεξιά. Ο θυμός και η απόλυτη αβεβαιότητα, οδηγούν σε σκληρές απόψεις και θεωρίες απόγνωσης.
Η αμερικανική πολιτική πριν και μετά Τραμπ, εξελίχθηκε σε μια παγίδα και για την οικονομία αλλά και για την κοινωνία στην Ευρώπη.
Το ερώτημα είναι, μέχρι πότε οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις θα εθελοτυφλούν;
