Μπορεί κάποιοι να θεωρήσουν προκλητικό το ερώτημα, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τεθεί: Θέλουν πραγματικά οι ηγεσίες της Ε.Ε. την ειρήνη; Γιατί με τις δηλώσεις τους και τη συμπεριφορά τους δείχνουν σαν να επιδιώκουν το ακριβώς αντίθετο. Γνωρίζαμε βεβαίως, για παράδειγμα, ότι η ύπατη εκπρόσωπος της Ε.Ε. για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, η Εσθονή Κάγια Κάλας, επιλέχθηκε για τη θέση αυτή με βασική «αρετή» της τη φήμη της ως «ρωσοφάγος». Κάτι ανάλογο ισχύει και για την πρόεδρο της Κομισιόν, που από την περίοδο της θητείας της ως υπουργός Άμυνας της Γερμανίας είχε χτίσει σε γερή βάση σχέσεις με την αμυντική βιομηχανία, αλλά και για τον γ.γ. του ΝΑΤΟ, τον Ολλανδό Μαρκ Ρούτε, ο οποίος πρόσφατα είχε διακριθεί ως κορυφαίος αυλοκόλακας του Τραμπ.
Προσβολές προς τον Πούτιν
Τι ακριβώς επιδιώκουν, όμως, ο Μακρόν και ο Μερτς που υποτίθεται ότι ζουν μια νέα άνοιξη του γαλλογερμανικού έρωτα; Από τη μια δηλώνουν ότι θέλουν να φέρουν τον Πούτιν στο τραπέζι του διαλόγου για να σταματήσει η αιματοχυσία. Αλλά πώς θα τον πείσουν για κάτι τέτοιο; Αποκαλώντας τον «αρπακτικό», όπως ο Γάλλος Πρόεδρος, ή ως σημαντικότερο «εγκληματίας πολέμου της εποχής μας», όπως υπερθεμάτισε ο Γερμανός καγκελάριος; Εκτός του ότι αυτή η τελευταία δήλωση μπορεί να χαρακτηριστεί και ανιστόρητη, προκαλεί σοβαρές αμφιβολίες για τον προσανατολισμό όχι μόνο αυτής της κυβέρνησης, αλλά συνολικά της Γερμανίας τα επόμενα χρόνια. Την ώρα που η ανεργία ανεβαίνει και άλλες βιομηχανίες απολύουν, υπουργοί παρίστανται στα εγκαίνια νέων εργοστασίων παραγωγής όπλων. Η νεολαία βομβαρδίζεται με την απαίτηση να αναλάβει την προστασία της πατρίδας, επιλέγοντας «καριέρα στον στρατό». Ασκήσεις-μαμούθ με χιλιάδες Γερμανούς στρατιώτες διεξάγονται στα σύνορα με τη Ρωσία στη Βαλτική. Και υπουργοί και βουλευτές του συντηρητικού χώρου συναγωνίζονται σε προβλέψεις για το πότε και πού θα ανοίξει το επόμενο μέτωπο.
Ο φόβος της Κίνας
Την περασμένη Πέμπτη ακόμα μία «υβριδική σύνοδος» της αποκαλούμενης «συμμαχίας των προθύμων» στο Παρίσι περιορίστηκε ουσιαστικά σε διαπιστώσεις και απειλές για ακόμα πιο σκληρές κυρώσεις στη Μόσχα, αν ο Ρώσος ηγεμόνας συνεχίσει να χρονοτριβεί. Στο κάδρο των κυρώσεων φέρεται ότι θέλησε να βάλει και την Κίνα ο Τραμπ. Οι εικόνες από την Τιαντζίν, στη σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, αλλά και από την παρέλαση στο Πεκίνο με τον Πούτιν σταθερά στο πλευρό του Σι Τζινπίνγκ προφανώς έχουν θορυβήσει τη Δύση, κυρίως γιατί της υπογραμμίζουν ότι δεν είναι πια τόσο πανίσχυρη όσο ήταν κάποτε και δεν μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή της σε όλους αδιαμαρτύρητα. Τα σκυθρωπά πρόσωπα του Μακρόν και του Ζελένσκι κατά τη συνάντησή τους στο Παρίσι μόνο αισιοδοξία δεν έδειχναν. Βεβαίως, ο Γάλλος υποστήριξε ότι τουλάχιστον 26 χώρες είναι έτοιμες να συμβάλουν σε χερσαίο, θαλάσσιο ή εναέριο επίπεδο με στόχο τη διασφάλιση της εκεχειρίας και τη μακροπρόθεσμη ειρήνη στις περιβόητες «εγγυήσεις ασφαλείας». Αλλά η εντύπωση παραμένει ότι εδώ βλέπουμε το μουλάρι μπροστά από το κάρο. Οι «πρόθυμοι» συζητούν, δηλαδή, για κάτι που μπορεί να υλοποιηθεί μόνο αν υπάρξει ειρήνη, αλλά δεν εξηγούν πώς βλέπουν να προκύπτει αυτή η ειρήνη, αφού οι απειλές για κυρώσεις μέχρι τώρα δεν έχουν αποφέρει κάποιο αποτέλεσμα.
Ο σύμμαχος Νετανιάχου
Και ενώ τα δάκρυα συνεχίζουν να χύνονται για τους αμάχους στην Ουκρανία, οι Ευρωπαίοι κάνουν ότι δεν βλέπουν την προέλαση των ισραηλινών δυνάμεων στη Γάζα. Η Κομισιόν έχει κρυφτεί πίσω από μια πρόταση για διακοπή της ισραηλινής συμμετοχής σε ερευνητικά προγράμματα, η οποία ούτε καν εγκρίθηκε λόγω γερμανικής διαφωνίας. Η γερμανική κυβέρνηση καλύπτεται πίσω από την απόφαση για τη διακοπή παροχής οπλικών συστημάτων που μπορεί να χρησιμοποιηθούν στη Γάζα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η συνεργασία των δύο πλευρών στον αμυντικό τομέα έχει διακοπεί. Άλλωστε δεν εξάγει μόνο η Γερμανία στο Ισραήλ. Η σχέση λειτουργεί και αντίστροφα, όπως αποκάλυπτε ρεπορτάζ της taz από το Βερολίνο με πρωτοσέλιδη φωτογραφία του Νετανιάχου και τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο αδελφός στα όπλα της Γερμανίας». Αυτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που μπορεί να συνειδητοποιήσει ακόμα και ο πιο αδιάφορος για τα πολιτικά πράγματα Γερμανός πολίτης περισσότερο εγκλωβισμό παρά «πρωτοπορία» δείχνουν, ανεξαρτήτως από το τι μπορεί να ισχυρίζονται καθημερινά από την Καγκελαρία.
