Νέος γύρος αιματοχυσίας στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό μακριά από τα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η «κληρονομιά» των δύο «παγκοσμίων πολέμων» της Αφρικής είναι εδώ, με τις ειρηνευτικές διαδικασίες να ολοκληρώνονται μέχρι το σημείο που η Ουάσιγκτον πήρε αυτό που ήθελε, την προνομιακή πρόσβαση στην πλουτοπαραγωγική ανατολική πλευρά της ΛΔΚ, αφήνοντας τους πληθυσμούς της αφρικανικής χώρας στο έλεος των παρακρατικών ομάδων.
Το αίμα συνεχίζει να φέρνει κι άλλο αίμα σε έναν φαύλο κύκλο σφοδρών συγκρούσεων με εθνοτικά-φυλετικά στοιχεία αλλά και με έντονο οικονομικό ενδιαφέρον. Επτά δεκαετίες με συνεχείς συγκρούσεις, εμφυλίους, ανατροπές και δολοφονίες Προέδρων και κυρίως σφαγές αμάχων σε Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και Ρουάντα φαίνεται πως δεν είναι αρκετές για να φέρουν ειρήνη με μόνιμα χαρακτηριστικά, καθώς η ένταση στην ανατολική πλευρά της ΛΔΚ βρίσκεται και πάλι στο κόκκινο το τελευταίο διάστημα.
Η Κινσάσα κατηγορεί τον Πρόεδρο της Ρουάντα Πολ Καγκάμε, πρωταγωνιστή του εμφυλίου και της δραματικής επανόδου των Τούτσι στην εξουσία, μετά τη γενοκτονία τους από τους Χούτου στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και τον εκτοπισμό εκατομμυρίων Χούτου στο γειτονικό Κονγκό, πως υποστηρίζει τις παρακρατικές ομάδες που δρουν στις παραμεθόριες ανατολικές περιοχές της χώρας, κυρίως την ισχυρή Μ23 (Κίνημα της 23ης Μαρτίου). Απώτερος σκοπός του, κατά την κυβέρνηση της ΛΔΚ, να «πατήσει πόδι» στα πλούσια σε ορυκτά ανατολικά εδάφη, εκεί που «κρύβονται» μεγάλες ποσότητες σε χρυσό, χαλκό, κοβάλτιο και σπάνιες γαίες. Με λίγα λόγια, οι συνθήκες που προϋπήρχαν της κρίσης του ’90 προκαλώντας την έκρηξη του εμφυλίου στη Ρουάντα πλέον αναπτύσσονται στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό με αντεστραμμένους όρους, με τους θύτες να δηλώνουν θύματα και τα θύματα της μαζικής εξόντωσης στη Ρουάντα να είναι οι σημερινοί θύτες στα ίδια αποτρόπαια εγκλήματα.
Με το γνωστό όπλο του βιασμού
Στη γενοκτονία της Ρουάντα, ιδίως εκείνο το εφιαλτικό διάστημα των 100 ημερών της άνοιξης του 1994, εκτιμάται πως πάνω από 500.000 γυναίκες και κορίτσια της φυλής των Τούτσι έπεσαν θύματα βιασμού από τους «συμπατριώτες» τους Χούτου. Ο βιασμός εντασσόταν στην τακτική του πολέμου σαν «εργαλείο», δίπλα στις σφαγές με μασέτες, στις εν ψυχρώ εκτελέσεις σε καταυλισμούς ή εκκλησίες και στις απαγωγές βρεφών και νηπίων μέσα από τις μητρικές αγκαλιές. Απ’ ό,τι φαίνεται ωστόσο συνεχίζει να αποτελεί πραγματικότητα στις συγκρούσεις στο κέντρο της αφρικανικής ηπείρου, αφού εκείνος ο εφιάλτης δεν παραδειγμάτισε κανέναν. Απλά, όπως προαναφέρθηκε, αλλάξαν οι ρόλοι.
Σε έκθεσή της προ ημερών η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει πως άνδρες ένοπλων οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του M23, διέπραξαν ομαδικούς βιασμούς, εκτελέσεις και απαγωγές στο ανατολικό τμήμα του Κονγκό σε βάρος πληθυσμών Χούτου, πολλοί από τους οποίους είναι πρόσφυγες από τη Ρουάντα του περασμένου αιώνα. Στις ανατολικές παραμεθόριες περιοχές του Κονγκό το υποστηριζόμενο από τη Ρουάντα Μ23 είναι η ουσιαστική εξουσία, καθώς κατέχει σημαντικές πόλεις, όπως η Γκόμα και το Μπουκάβου. Μάλιστα, την κατάληψη της Γκόμα τον περασμένο Φεβρουάριο την είχαν… προαναγγείλει οι επικεφαλής των ανταρτών καλώντας τους τελευταίους υπερασπιστές της πόλης που ανήκαν στον τακτικό στρατό της ΛΔΚ να παραδώσουν τα όπλα, όπως και έγινε!
«Στην Ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό οι γυναίκες δεν είναι ασφαλείς πουθενά: βιάζονται μέσα στα σπίτια τους, σε χωράφια ή σε καταυλισμούς όπου έχουν βρει καταφύγιο» σημειώνεται στην έκθεση του διεθνούς οργανισμού, που καλεί τα εμπόλεμα μέλη, τη Ρουάντα αλλά και το Κονγκό, να σταματήσουν το παίζουν το blame game, να προστατέψουν τον άμαχο πληθυσμό που διώκεται και να μεριμνήσουν ώστε οι καταγγελλόμενοι ως δράστες να βρεθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Η ειρηνευτική διαδικασία που «εξυπηρέτησε» την Ουάσιγκτον…
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η Ρουάντα υπέγραψαν στις 27 Ιουνίου ειρηνευτική συμφωνία στην Ουάσιγκτον με τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Περίπου έναν μήνα αργότερα, την 1η Αυγούστου, συμφώνησαν σε ένα Πλαίσιο Περιφερειακής Οικονομικής Ολοκλήρωσης - μια άλλη πρωτοβουλία με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, που συνδέει την ειρηνευτική διαδικασία με τη διασυνοριακή οικονομική συνεργασία. Επί της ουσίας, σε έναν από τους πολέμους για τον οποίο ο Τραμπ πανηγυρίζει πως «τελείωσε» επήλθε η ειρήνευση ώστε να διευκολυνθεί η αμερικανική πρόσβαση στα πλούσια κοιτάσματα της διαφιλονικούμενης περιοχής! Business as usual…
Με την εμπλοκή της η Ουάσιγκτον διασφαλίζει για τις αμερικανικές εταιρείες ενέργειας και υψηλής τεχνολογίας πρόσβαση στα «σπάνια» κολτάνιο, κοβάλτιο και λίθιο, εύφορο επενδυτικό έδαφος στο Κονγκό και γεωπολιτική ρεβάνς απέναντι στην Κίνα, που είχε κυριαρχήσει για μεγάλο διάστημα στο αφρικανικό Ελ Ντοράντο. Ήδη, σύμφωνα με ανεξάρτητες πηγές του Κονγκό, μια σειρά αιτημάτων για δικαιώματα έρευνας από πολυεθνικούς κολοσσούς -με τους επικεφαλής τους να πρωταγωνιστούν στην ορκωμοσία του Τραμπ- έχουν υποβληθεί στην κυβέρνηση της ΛΔΚ και περιμένουν εγκρίσεις για «ψάξιμο» σε μια αχανή περιοχή την ώρα που πυκνώνει η αμερικανική παρουσία και στα έργα υποδομών, ηλεκτροδότησης και υδροδότησης μεγάλων εκτάσεων αλλά και στα ορυχεία χαλκού και κοβαλτίου, τα οποία βρίσκονταν μια ανάσα από τον κινεζικό κρατικό γίγαντα Zijin Mining…
…και ο αστάθμητος παράγοντας του ισλαμιστικού κινδύνου
Μέσα σ’ αυτό το χάος και στο περιθώριο που προκαλείται για να αναπτυχθεί οποιασδήποτε μορφής «κακό», η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αλλά και οι Δυτικοί, οι οποίοι προσβλέπουν στην εκ νέου παρουσία τους στην αφρικανική χώρα, έχουν να αντιμετωπίσουν και την αναβίωση του κινδύνου του ISIS.
Οι τελευταίες αναφορές του ΟΗΕ κάνουν λόγο για επανεμφάνιση των ανταρτών των Συμμαχικών Δημοκρατικών Δυνάμεων (ADF) -πού αλλού;- στο ανατολικό τμήμα της χώρας και για νέο λουτρό αίματος με θύματα αμάχους. Ο τακτικός στρατός του Κονγκό είχε διεξάγει εκτεταμένες επιχειρήσεις σε βάρος των ισλαμιστών ανταρτών για πολλούς μήνες και θεωρούσε πως είχε περιορίσει τη δράση τους. Ωστόσο, οι νέες αναφορές κάνουν λόγο για επιθέσεις σε χωριά στις περιοχές Μπένι και Λουμπέρο, όπου οι Ισλαμιστές σκότωσαν δεκάδες ανθρώπους ακόμα και μέσα σε εκκλησίες…
Οι Ισλαμιστές, που υποστηρίζονται από την Ουγκάντα και το Νότιο Σουδάν, έρχονται να προσθέσουν ακόμα έναν πονοκέφαλο και να μεγαλώσουν τις αμφιβολίες αυτών που δεν βλέπουν στοιχεία μόνιμης ειρήνης στην πολύπαθη αφρικανική χώρα.
