Η συντριπτική απόσταση μεταξύ της αγανάκτησης της ελληνικής κοινής γνώμης για τα εγκλήματα του Ισραήλ κατά του άμαχου πληθυσμού στη Λωρίδα της Γάζας και της φιλοϊσραηλινής στάσης της ελληνικής κυβέρνησης έχει μειωθεί σημαντικά τις τελευταίες ημέρες. Ίσως ο πρωθυπουργός αντιλήφθηκε επιτέλους ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να κραδαίνει τη σημαία του Διεθνούς Δικαίου για τα δικά της ζητούμενα και ταυτόχρονα να στηρίζει αναφανδόν μια συμμαχική χώρα που παραβιάζει κάθε έννοια του Διεθνούς και Ανθρωπιστικού Δικαίου. Ίσως βλέπει ότι η διεθνής κοινότητα έχει εξαντλήσει πλέον τις ανοχές της έναντι των επιθέσεων του Ισραήλ στη Γάζα, ότι ακόμη και ο καγκελάριος της Γερμανίας σκέφτεται να «παγώσει» τις εξαγωγές όπλων στο Ισραήλ, των όπλων που χρησιμοποιούνται από τις ισραηλινές δυνάμεις στη Λωρίδα της Γάζας. Ίσως πάλι -ποτέ δεν ξέρει κανείς- έχει συγκινηθεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τις δραματικές εικόνες των παιδιών που λιμοκτονούν, καθώς το Ισραήλ χρησιμοποιεί και την πείνα ως εργαλείο πολέμου. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η κυβέρνηση έχει αλλάξει τη στάση της και έχει προχωρήσει σε κοινή δήλωση καταδίκης της απόφασης του Ισραήλ για κατάληψη της Γάζας μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Δανία, τη Γαλλία και τη Σλοβενία, τις ευρωπαϊκές χώρες που είναι είτε μόνιμα είτε μη μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Επιπλέον, στα μέσα της περασμένης εβδομάδας ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης συνυπέγραψε την κοινή δήλωση 27 χωρών σχετικά με την παροχή βοήθειας στη Γάζα και τους περιορισμούς που αντιμετωπίζουν οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) από το Ισραήλ, εννοείται. Στον τίτλο, όμως, οι 27 αποφεύγουν να γράψουν ποιος είναι αυτός που επιβάλλει τους περιορισμούς.
Η κυβέρνηση τώρα πιστεύει ότι γίνεται λιμοκτονία
Προφανώς, σε αντίθεση με διάφορους δημοσιολογούντες στην Ελλάδα που θεωρούν ότι δεν υπάρχει ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα και ότι όσοι το πιστεύουν είτε είναι θύματα της προπαγάνδας της Χαμάς είτε υποστηρικτές της, η ελληνική κυβέρνηση είναι πεπεισμένη για τις «αδιανόητες διαστάσεις» που έχει προσλάβει η ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα, όπως αναγράφεται στην κοινή δήλωση. Και καλεί σε «άμεση δράση για να τερματιστεί και να αναστραφεί η λιμοκτονία». Συγκεκριμένα, καλεί την κυβέρνηση του Ισραήλ να επιτρέψει όλες τις αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας εκ μέρους των διεθνών ΜΚΟ και να άρει τα εμπόδια στη δράση βασικών ανθρωπιστικών φορέων. Μαζί με τους ομολόγους του από άλλες 26 χώρες -τους υπουργούς Εξωτερικών της Αυστραλίας, του Βελγίου, της Γαλλίας, της Δανίας, της Ελβετίας, της Εσθονίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιαπωνίας, της Ιρλανδίας, της Ισλανδίας, της Ισπανίας, του Καναδά, της Κύπρου, της Λιθουανίας, του Λουξεμβούργου, της Μάλτας, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας, της Πορτογαλίας, της Σλοβακίας, της Σλοβενίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας- ο Γ. Γεραπετρίτης καλεί συγκεκριμένα την κυβέρνηση του Ισραήλ να επιτρέψει όλες τις αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας εκ μέρους των διεθνών ΜΚΟ και να άρει τα εμπόδια στη δράση βασικών ανθρωπιστικών φορέων.
Ηπια καταγγελία, αλλά πάντως καταγγελία
Με πολύ προσεγμένες διατυπώσεις -σε αντίθεση με αυτές που χρησιμοποιούνται σε άλλους πολέμους και απέναντι σε άλλους επιτιθέμενους κρατικούς δρώντες- οι 27 υπουργοί Εξωτερικών ζητούν να ληφθούν «άμεσα, μόνιμα και ουσιαστικά μέτρα για τη διευκόλυνση της ασφαλούς και σε μεγάλη κλίμακα πρόσβασης για τον ΟΗΕ, τις διεθνείς ΜΚΟ και τους ανθρωπιστικούς εταίρους». Ζητούν να χρησιμοποιηθούν «όλα τα σημεία διέλευσης και οι οδοί για τη μεταφορά μεγάλης κλίμακας ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, ειδών διατροφής, στέγασης, καυσίμων, καθαρού νερού, φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού». Καταδικάζουν τη χρήση ένοπλης βίας σε σημεία διανομής και απαιτούν την προστασία των πολιτών και του ιατρικού προσωπικού. Αυτό που δεν γράφουν είναι από ποιον τα ζητούν και ποιους καταγγέλλουν, αλλά εικάζεται ότι εάν δεν χρησιμοποιούσαν παθητική αλλά ενεργητική φωνή, το υποκείμενο θα ήταν το Ισραήλ.
Συμβολικές κινήσεις για το θεαθήναι
Υπενθυμίζεται ότι με… εντολή Μητσοτάκη η Ελλάδα έστειλε την εβδομάδα πριν από τον Δεκαπενταύγουστο και 8,5 τόνους τρόφιμα στη Γάζα. Για την ακρίβεια, έριξε τα τρόφιμα με αλεξίπτωτα. Σίγουρα ήταν μια συμβολική κίνηση αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό, όχι όμως και ουσιαστική. Επιπλέον, πέρα από το γεγονός ότι οι ρίψεις είναι επικίνδυνες για την ακεραιότητα των αποκλεισμένων, πέρα από το ότι η ποσότητα της βοήθειας που στάλθηκε ήταν επιεικώς λίγη, αυτό που αναδείχθηκε με την ελληνική «αερογέφυρα βοήθειας» (όπως έκαναν οι Δυτικοί σύμμαχοι στο αποκλεισμένο από τους Σοβιετικούς Βερολίνο το 1948-49) ήταν η αδιαλλαξία του Ισραήλ. Αφού η Ελλάδα είναι τόσο καλός στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, και απολύτως πρόθυμη να επιτρέψει τον έλεγχο της επισιτιστικής βοήθειας από τις ισραηλινές Αρχές, όπου και όποτε αυτές το θέλουν, γιατί δεν της επιτράπηκε να στείλει ένα, δύο, τρία φορτηγά πλοία με την απολύτως απαραίτητη βοήθεια για την επιβίωση των ανθρώπων στη Λωρίδα της Γάζας; Η ερώτηση είναι ρητορική, αλλά θα μπορούσε να την είχε θέσει ο Κ. Μητσοτάκης στον «στενό του φίλο» Μπενιαμίν Νετανιάχου, για τα μάτια του οποίου αγνόησε το διεθνές ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα πολέμου και έσπευσε να τον επισκεφτεί ως πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης μετά την έκδοσή του.
