Ο Ζαν Λικ Μελανσόν χαρακτηρίζει τον Ολάντ ως τον μεγαλύτερο παράγοντα διαίρεσης της Αριστεράς. Οι φίλοι του θεωρούν ότι ο πρόεδρος «αφήνει να περνάει καιρός χωρίς να λαμβάνει μια απόφαση, για να έχει περισσότερες δυνατότητες». Ο ίδιος ο Ολάντ, που έλεγε σε όλους τους τόνους ότι θέλει να είναι ένας «φυσιολογικός πρόεδρος», είχε δηλώσει, πριν εκλεγεί, ότι «μια θητεία κρίνεται στην αρχή της και αξιολογείται στο τέλος της». Αν ισχύει αυτό, τότε η θητεία του Γάλλου προέδρου έχει κριθεί από τον πρώτο χρόνο της. Και έχει κριθεί απολύτως αρνητικά.
«Κανείς μας δεν φανταζόταν ότι ο Φρανσουά Ολάντ δεν είχε καταλάβει ότι η κρίση ήταν τόσο σοβαρή όσο αποδεικνύεται ότι είναι», λέει ο Ζαν Λικ Μελανσόν, που δεν μασάει τα λόγια του. «Αυτή η πλειοψηφία έχει εκλεγεί στην βάση ενός προγράμματος και ο Φρανσουά Ολάντ μετακίνησε τον κέρσορα προς τα δεξιά. Θέλω να αλλάξει το κέντρο βάρους, να εφαρμόσουμε μια άλλη πολιτική», συνέχισε ο ίδιος.
Αν υπάρχουν πάντως δύο χαρακτηριστικές στιγμές που φάνηκαν όλα τα προβλήματα της προεδρίας του Ολάντ, αυτές έχουν να κάνουν με τη σχέση του έναντι της καγκελαρίου Μέρκελ και με τη διαχείριση της κρίσης στη χαλυβουργία Αρσελόρ Μιτάλ στην πόλη Φλοράνζ, πέρσι το φθινόπωρο - εκεί όπου κρίθηκε και καταβαραθρώθηκε η ίδια η αξιοπιστία της κυβέρνησης, η αξιοπιστία του ίδιου του προέδρου. Ενώ αρχικά είχε αφήσει να διαφανεί ότι στηρίζει την πρόταση του υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Αρνώ Μοντμπούρ, περί προσωρινής εθνικοποίησης, εντέλει έδωσε το «πράσινο φως» στο δημόσιο «άδειασμά» του από τον πρωθυπουργό Ζαν Μαρκ Ερώ. Οι εργαζόμενοι, που είχαν ελπίσει, βρέθηκαν μπροστά σε στροφή 180 μοιρών, πολλώ δε μάλλον που, σύμφωνα με την αποκαλυπτική εφημερίδα Κανάρ Ενσενέ, η εθνικοποίηση δεν θα επιβάρυνε ιδιαίτερα τον κρατικό κορβανά, σύμφωνα με απόρρητη έκθεση του υπουργείου Οικονομικών...
Η δεύτερη στιγμή εμβληματικής αποτυχίας του Ολάντ είχε να κάνει με τη στάση του έναντι του Βερολίνου, στις συνόδους κορυφής, αρχής γενομένης από την πρώτη, για τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο, εκείνη του καλοκαιριού. Επρόκειτο για τη διάψευση των όσων είχε υποσχεθεί, προεκλογικά, περί «συμφώνου ανάπτυξης». Ο Ολάντ έφυγε από την πρώτη του σύνοδο έναντι της Άνγκελα Μέρκελ έχοντας στις βαλίτσες του ένα... ξαναζεσταμένο φαγητό: μια συμφωνία 120 δισ., από ήδη δεσμευμένα κονδύλια, για την ανάπτυξη, δηλαδή τίποτε... Το χειρότερο είναι πάντως ότι η Γαλλία, όπως και επί Σαρκοζί, εξακολουθεί να μην έχει πρόγραμμα έναντι της συγκεκριμένης πολιτικής λιτότητας που προωθεί εκβιαστικά το Βερολίνο. Ο... υπνάκος που πήρε ο Πιέρ Μοσκοβισί στη διάρκεια του Eurogroupγια την Κύπρο τον Μάρτιο είναι χαρακτηριστικός: γιατί να κρατήσει ανοικτά τα μάτια του, αφού δεν είχε να υπερασπιστεί κάτι συγκεκριμένο έναντι του γερμανικού οράματος μιας «Ευρώπης - κάβουρα» με ρημαγμένες κοινωνίες στο όνομα των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών;
Ούτε βέβαια είναι τυχαίο ότι ο Μοσκοβισί έσπευσε να... σβήσει τη φωτιά που άναψε ο πρόεδρος της Βουλής, Κλωντ Μπορτολόν, μαζί με άλλα στελέχη της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού κόμματος, μιλώντας για ανάγκη «αντιπαράθεσης» με τη Γερμανία. Ο υπουργός Οικονομικών έκρινε τέτοιες τοποθετήσεις «αντιπαραγωγικές» ενώ ο πρωθυπουργός Ερώ, στα γερμανικά, στο τουίτερ του, έστειλε το μήνυμα: «Δεν θα λυθούν τα προβλήματα της Ευρώπης χωρίς έντονο και ειλικρινή διάλογο μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας». Οι δυο τους λειτούργησαν ως φορείς του «προεδρικού λόγου»... Η τελική εκδοχή του κειμένου, ενόψει του συνεδρίου του κόμματος, θα είναι «στρογγυλεμένη», χωρίς τις επικρίσεις κατά της Μέρκελ και της γερμανικής Δεξιάς.
Και εδώ λοιπόν η σφραγίδα του προέδρου Ολάντ: όχι ρήξεις, όχι υψηλοί τόνοι, «φυσιολογική» πολιτική. Τόσο φυσιολογική που τείνει να γίνει ανύπαρκτη, διαψεύδοντας εκείνους που του έδωσαν την πλειοψηφία έναν μόλις χρόνο πριν, για να φθάσει σήμερα στο ναδίρ τού... 25% θετικών γνωμών. Ένα απολύτως ΜΗ φυσιολογικό ποσοστό για μόλις 12 μήνες διακυβέρνησης...
