Οι 412 έδρες των Εργατικών, πολύ πάνω από την αναγκαία πλειοψηφία των 326 δίνουν πράγματι την εικόνα ενός σαρωτικού θριάμβου επί των αντιπάλων τους. Όμως αν κοιτάξει κανείς τα συνολικά ποσοστά των κομμάτων, όπως και το μεγάλο μερίδιο της αποχής, κατανοεί εύκολα ότι στην χώρα δεν υπάρχει κάποιο σαρωτικό κύμα ενθουσιασμού υπέρ του κόμματος του Κιρ Στάρμερ. Το 34% περίπου που καταλαμβάνουν οι Εργατικοί δείχνει ότι απλώς είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, που δίνει την έδρα στον πρώτο σε ψήφος σε κάθε μια από τις 650 μονοεδρικές «περιφέρειες». Ουσιαστικά είναι μόλις 2% πάνω από το αποτέλεσμά τους το 2019.
Οι Συντηρητικοί που πέρασαν μια ταραγμένη τριετία γεμάτη μελοδράματα και λάθος επιλογές έπεσαν στο 24% έχοντας χάσει περίπου 20 μονάδες. Είναι σωστή λοιπόν η διαπίστωση, που είχε γίνει προεκλογικά ότι «δεν κερδίζουν οι Εργατικοί, αλλά χάνουν οι Τόρις». Από το πόσο καιρό θα κάνουν να ανακάμψουν θα εξαρτηθεί πόσο θα κρατήσει η κυριαρχία των Εργατικών.
Μεγάλος κερδισμένος είναι οι Φιλελεύθεροι, αλλά και αυτοί περισσότερο σε επίπεδο εδρών (συν 63) έχοντας στην ουσία περίπου το ίδιο ποσοστό (12%) με πριν από πέντε χρόνια. Η επιτυχία των υποψηφίων τους υπογραμμίζει πόσο αναχρονιστικό παραμένει το όλο σύστημα, που βασίζεται στη διαιώνιση ενός δικομματισμού που δεν αντικατοπτρίζει πλέον τις πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις.
«Ριγμένοι» από το εκλογικό σύστημα και οι Πράσινοι που με σχεδόν 7% κερδίζουν μόνο 4 έδρες, κάτι που δεν αντιστοιχεί στην δυναμική τους στην νεολαία κυρίως.
Λόγους ικανοποίησης έχει σε κάθε περίπτωση ο δεξιός εθνικιστής Νάιτζελ Φάρατζ. Το νεοπαγές Reform UK ψηφίστηκε από πάνω από 4 εκατομμύρια Βρετανούς, ποσοστό 14% αλλά κατακτά μόλις 4 έδρες. Αυτό δεν μπορεί να καθησυχάσει κανέναν και κυρίως τους κυβερνώντες από εδώ και πέρα Εργατικούς. Οι ακροδεξιές αντιλήψεις έχουν απήχηση και στη Βρετανία. Η «εθνική ανανέωση», που υποσχέθηκε ο Στάρμερ δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα έντονης πόλωσης.
Η Βρετανία παραμένει μια χώρα που προσπαθεί να βρει τον προσανατολισμό της μετά το Brexit, πειραματιζόμενη συχνά στα τυφλά και χωρίς μεγάλη εμπιστοσύνη στο πολιτικό της προσωπικό. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που και στις τάξεις των Εργατικών οι πανηγυρισμοί ήταν μάλλον συγκρατημένοι.
