Αφήνοντας στην άκρη προσωπικές γνώμες ή ιδεολογικές προκαταλήψεις, υπάρχει μια βασική αλήθεια για τη Θάτσερ που οφείλουμε να παραδεχτούμε: υπήρξε πρωτοπόρος στην αποκαθήλωση των ιερών αξιών της Ευρώπης στην οικονομία και την κοινωνία, εγκαινιάζοντας το πρώτο κεφάλαιο της πολυδιάστατης οπισθοδρόμησής της, αυτής που ζούμε σήμερα.
Οι πολιτικές της αγαπημένης του βρετανικού κατεστημένου έδωσαν βίαιο τέλος στις βεβαιότητες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η οικονομική και κοινωνική πρόοδος στις βιομηχανικές χώρες της δυτικής Ευρώπης μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το κράτος πρόνοιας, τις δημόσιες υποδομές, τη φιλεργατική νομοθεσία, τα ισχυρά συνδικάτα, τη σταθερή δουλειά και την υλική ευημερία.
Ο θατσερισμός απελευθέρωσε τις καταστροφικές δυνάμεις του “θεσμικού” ταξικού διαχωρισμού και του κατακερματισμού της κοινωνίας, αφήνοντας μετέωρη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στη άλλοτε “κοιτίδα” της βιομηχανικής επανάστασης. Οι νέοι σφήνωσαν στα γρανάζια της ταξικής κοινωνίας πληρώνοντας δίδακτρα σε δημόσια πανεπιστήμια με δάνεια που στοίχειωσαν την υπόλοιπη ζωή τους και οι ανθρακωρύχοι είδαν τις ζωές τους να γίνονται συντρίμμια μπροστά στις σφραγισμένες στοές.
Όπως έγραψε στη Guardian ο δημοσιογράφος Seumas Milne, "η Θάτσερ παραμένει μισητή σ' όλη τη Βρετανία για την πολιτική κληρονομιά της και για τη ζημιά που προκάλεσε - της αχαλίνωτης ανισότητας, της απληστίας, των ιδιωτικοποιήσεων και της κοινωνικής κατάρρευσης".
Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της "σιδηράς κυρίας", που οδήγησαν τη Βρετανία στον παραγωγικό μαρασμό και την κοινωνική κατάπτωση τη δεκαετία του '80, με συνέπειες που επηρεάζουν ακόμα και σήμερα τον λαό της και καθορίζουν την ατζέντα των κυβερνήσεών της, έχουν κοινά σημεία με τις πολιτικές που έχουν κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια στο ευρω-οικοδόμημα, όπως το φαντάζονται στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους η Μέρκελ και ο Σόιμπλε.
Είναι οι ίδιες πολιτικές που επιτάσσουν λιτότητα και “δημοσιονομική πειθαρχία”, περικοπές στο κράτος πρόνοιας και ιδιωτικοποιήσεις, ελαστικά ωράρια δουλειάς και απολύσεις, μειώσεις μισθών και “αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας”, “διασώσεις” και Μνημόνια...
