Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε χθες πανηγυρικά ότι στις 3 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί στο Κίεβο η επόμενη σύνοδος κορυφής ΕΕ - Ουκρανίας, καθώς η χώρα έχει λάβει ένα καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας. Η συνάντηση δεν θα περιλαμβάνει τους ηγέτες των «27». Στην ουκρανική πρωτεύουσα θα ταξιδέψουν απλώς η κυρίας φον ντερ Λάιεν και ο κ. Σαρλ Μισέλ ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Καταλαβαίνει κανείς ότι δεν πρόκειται για μια συνάντηση, που καθιστά υποχρεωτική την φυσική παρουσία των δύο «Ευρωπαίων» για να ληφθούν κάποιες αποφάσεις ύψιστης σημασίας.
Υποτίθεται ότι η «σύνοδος» αυτή θα ασχοληθεί με ζητήματα ανοικοδόμησης της Ουκρανίας. Αλλά εδώ ακριβώς γεννιούνται επιπλέον ερωτηματικά. Πριν από λίγες μέρες η ΕΕ ενέκρινε βοήθεια ύψους 18 δισεκατομμυρίων ευρώ για αυτό το σκοπό και αυτές τις μέρες ο κ. Ζελένσκι απαίτησε μάλιστα το πρώτο δισ. να του αποσταλεί μέσα στον Ιανουάριο. Προφανώς αγνοεί πόσο χρονοβόρες είναι οι σχετικές διαδικασίες ακόμα και για τα πιο παλιά μέλη της ΕΕ.
Η αξιοποίησή του ποσού αυτού δεν θα καθοριστεί βεβαίως σε ένα τετ α τετ των τριών πολιτικών στο Κίεβο, αλλά μετά από συνεννοήσεις ειδικών, εμπειρογνωμόνων, τεχνοκρατών, δηλαδή όλων εκείνων που συμμετέχουν συνήθως σε επιτροπές τέτοιου είδους. Συνεπώς η παρουσία της κυρίας φον ντερ Λάιεν δεν έχει παρά επικοινωνιακό χαρακτήρα, όπως άλλωστε και η προηγούμενη επίσκεψη της στο Κίεβο. Ίσως να ελπίζει ακόμα σε μια επανεκλογή της το 2024 και να σχεδιάζει τον προεκλογικό της αγώνα.
Ανοικοδόμηση εν μέσω πολέμου;
Από την άλλη μεριά, εδώ συντελείται και ένα άλμα λογικής. Γιατί πώς μπορεί να γίνεται λόγος για προγράμματα ανοικοδόμησης, και μάλιστα με διαδικασίες εξπρές, χωρίς να έχει πρώτα επιτευχθεί ο τερματισμός του πολέμου; Θα ανοικοδομείται η Ουκρανία και θα βομβαρδίζεται ταυτόχρονα; Θα εξαιρεθούν περιοχές που συνεχίζουν να τελούν υπό ένα καθεστώς καθημερινής αιματηρής διεκδίκησης;
Αλλά βεβαίως η ΕΕ της κυρίας φον ντερ Λάιεν ούτε είχε, ούτε τώρα διαθέτει κάποια σοβαρή πρόταση και κυρίως την αξιοπιστία και την «πειθώ» για να προωθήσει ένα τέτοιο ειρηνευτικό σχέδιο. Έτσι προτιμάται η κοινή φωτογράφιση με τον κύριο Ζελένσκι, που θα προβληθεί και πάλι ως «είδηση» από τα διεθνή ΜΜΕ και θα επιβεβαιώσει τη γενναιότητα της άλλοτε υπουργού Αμυνας της Γερμανίας.
Είναι βεβαίως πάγια τακτική της Κομισιόν να οργανώνει επικοινωνιακές «γιορτούλες» για να μας γνωστοποιεί τις δραστηριότητές της. Στην προκειμένη περίπτωση όμως αυτό μοιάζει λίγο μακάβριο, αν σκεφτούμε ότι οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί αυτού του πολέμου πρακτικά προσβάλλονται από τέτοιους επικοινωνισμούς.
Αν η κυρία φον ντερ Λάιεν, αλλά και οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανησυχούν πραγματικά για το μέλλον των Ουκρανών, αν δεν αντιμετωπίζουν τον πόλεμο παρά μόνο ως ένα άλλοθι για να αποδώσουν στον Πούτιν όλες τις αστοχίες της πολιτικής τους, τότε θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν τις φιέστες και τους σημαιοστολισμούς και να επεξεργαστούν από κοινού πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν στον τερματισμό της αιματοχυσίας.
Το «ελαφρυντικό» που μπορεί να είχαν ένα χρόνο πριν, ότι δηλαδή αιφνιδιάστηκαν από τη βαρβαρότητα του Ρώσου προέδρου δε μπορεί να ισχύει στο διηνεκές. Αν δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι η υπερήφανή τους πολιτική των «κυρώσεων» ως αποκλειστικό εργαλείο πίεσης, μάλλον επιδείνωσε την κατάσταση και σίγουρα δεν «γονάτισε» τον Ρώσο εισβολέα τότε είναι επικίνδυνα αφελείς. Αν το έχουν καταλάβει και απλώς συνεχίζουν την ίδια τακτική τότε γεννούν την υπόνοια ότι έχουν άλλες σκοπιμότητες. Και είναι απλώς επικίνδυνοι.
