Επισήμως η δικαιολογία είναι ότι ακόμη δεν έχουν επισημοποιηθεί από τις αρμόδιες αμερικανικές Αρχές τα οριστικά αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών της 3ης Νοεμβρίου. Ωστόσο, για διαφορετικούς λόγους, ηγέτες μεγάλων δυνάμεων της κεντρικής και περιφερειακής διπλωματικής σκηνής, δεν έχουν συγχαρεί τον νέο πρόεδρο για την εκλογή του. Και σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν σαφείς λόγοι, όπως περιγράφουν αναλυτές.
Ίσως τελειώνει η περίοδος της τουρκικής αυθαιρεσίας
Η ιδιαίτερη σχέση του Ερντογάν με τον Τραμπ άρχισε να γίνεται εμφανής πριν την εκλογή του τελευταίου στο Λευκό Οίκο, με δηλώσεις θαυμασμού για το πώς αντιμετώπισε το πραξικόπημα (που τελικά κατά πολλούς ίσως ήταν κλειδί για να κυριαρχήσει πλήρως στην Τουρκία). Στη συνέχεια επανέλαβε τις ίδιες θέσεις όταν ο Ερντογάν μετέτρεψε τον εαυτό του σε «σουλτάνο» διευρύνοντας τις αρμοδιότητες και τη δικαιοδοσία του προέδρου σε πρωτόγνωρα για την σύγχρονη Τουρκία επίπεδα.
Η Τουρκία είδε με ικανοποίηση τις ΗΠΑ να εγκαταλείπουν τους Κούρδους συμμάχους τους στη Συρία και εισέβαλε και κατέχει το βόρειο τμήμα της, προστατεύοντας τον τελευταίο θύλακα αντίστασης (κατά κάποιους εναντίον του Άσαντ, κατά άλλους των τζιχαντιστών). Ακόμη περισσότερο, δημιούργησε στενές διπλωματικές συνέργειες με την Μόσχα και έφτασε στο σημείο να αγοράσει υψηλής τεχνολογίας ρωσικά οπλικά συστήματα (όπως οι συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων S-400). Ο Μπάιντεν εκτιμάται ότι δεν πρόκειται να δώσει αντίστοιχη «λευκή επιταγή» και η σιωπή της Άγκυρας για την νίκη του είναι κάθε άλλο παρά αδικαιολόγητη. Ο νικητής των προεδρικών εκλογών του 2020 έχει δηλώσει ότι «ανησυχεί» για την Τουρκία και θα έχει «μία πολύ διαφορετική προσέγγιση» στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις, κάτι που περιλαμβάνει την στήριξη της αντιπολίτευσης και των Κούρδων.
Δεν... πανηγύρισαν στο Κρεμλίνο
Το 2016 ο Πούτιν συνεχάρη τον Τραμπ λίγες ώρες αφού έγινε σαφές ότι κέρδισε τις εκλογές και το κλίμα στο Κρεμλίνο έδειχνε σαν να κερνούν βότκα και χαβιάρι. Την περασμένη τετραετία, ο Τραμπ δικαίωσε αυτή την στάση, σπάζοντας κάθε πεπατημένη των ΗΠΑ προς την Ρωσία, με επανειλημμένες θετικές δηλώσεις για τον Ρώσο πρόεδρο, μέχρι σημείου υποψίας. Αντίθετα, ο Μπάιντεν έχει δείξει διατεθειμένος να επαναφέρει την στάση της Αμερικής στην παλιά, σκληρή στάση απέναντι στην προσπάθεια του Κρεμλίνου να παρεμβαίνει διεθνώς, ακόμη και στις εκλογικές διαδικασίες στις ΗΠΑ, όπως έχει επανειλημμένα κατηγορηθεί για τις προηγούμενες εκλογές.
Η άνεση κινήσεων που είχε η Ρωσία επί Τραμπ της επέτρεψε μεταξύ άλλων να καταστεί οριστικά ρυθμιστής των εξελίξεων στη Συρία, να μονιμοποιήσει την ενσωμάτωση της Κριμαίας από την Ουκρανία και, μόλις χτες βράδυ, να επανέλθει δυναμικά στον έλεγχο του νότιου Καυκάσου σε ρόλο ειρηνευτικής δύναμης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ο Μπάιντεν έχει χαρακτηρίσει την Μόσχα «κύρια απειλή» για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Σημειώνεται επίσης ότι επί Τραμπ «άνοιξε» ξανά το θέμα του ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών, καθώς έβγαλε τις ΗΠΑ από την συμφωνία Ομπάμα-Μεντβέντεφ του 2010. Ο Πούτιν έχει προϊδεάσει για την σημασία που δίνει στις στρατηγικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και στο μέλλον. Προς το παρόν, πάντως, το Κρεμλίνο «περιμένει τα επίσημα εκλογικά αποτελέσματα» πριν τα σχολιάσει...
Στο Πεκίνο ανησυχούν συγκρατημένα και σιωπηλά
Η προσπάθεια Τραμπ να δικαιολογήσει την τραγική αποτυχία αντιμετώπισης της πανδημίας με δηλώσεις περί ευθύνης της Κίνας για την covid-19, ήρθε να ολοκληρώσει μία αλλοπρόσαλλη πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην ηγεσία του Πεκίνου. Αφού πρώτα επέδειξε ότι μπορεί να έχει φιλικές σχέσεις με τον πρόεδρο Ζι Πινγκ, στη συνέχεια επιδόθηκε σε έναν πόλεμο που προκάλεσε κλυδωνισμούς σε σειρά κρίσιμων κλάδων και τομέων, από το εμπόριο και την τεχνολογία ως τα δικαιώματα των εργαζόμενων στις μονάδες των πολυεθνικών και τα γεωπολιτικά ζητήματα.
Τώρα, ο Ζι Πινγκ κατά πολλούς ανησυχεί ότι ο Μπάιντεν θα έχει μία πιο σαφή και συγκροτημένη πολιτική ανάσχεσης των φιλοδοξιών του Πεκίνου. Από την άλλη, ένας πιο προβλέψιμος και «διπλωματικά ορθός» Μπάιντεν ως πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι δυσκολότερο να εξαναγκάσει την κινεζική ηγεσία σε υποχώρηση, σε συγκεκριμένα πεδία, σε σχέση με την απειλή χάους που επεδείκνυε ο Τραμπ.
Από το καρναβάλι του Ρίο, πίσω στη συζήτηση για δικαιώματα και περιβάλλον
Ο Ζαΐρ Μπολσονάρου, αρχικά διαφημιζόταν ως «βραζιλιάνος Τραμπ», μέχρι να πετύχει και αυτός μία εθνική τραγωδία λόγω covid-19 (δεύτερη παγκοσμίως θέση σε νεκρούς με πρώτες τις ΗΠΑ, τρίτη σε κρούσματα με πρώτες τις ΗΠΑ). Η δομή της κυβέρνησής του είναι αντίστοιχα γεμάτη από μέλη της οικογένειάς του, προσωπικούς συνεργάτες και κάθε λογής «φίλους».
Οι Μπολσονάρου προσδοκούσαν επανεκλογή Τραμπ και τώρα δημοσίως αμφισβητούν την νομιμότητα των αμερικανικών εκλογών, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τον νυν πρόεδρο των ΗΠΑ. Οι αναλυτές σημειώνουν την απώλεια ενός κρίσιμου διπλωματικού συμμάχου για τον νεοφιλελεύθερο μέχρι... ακροδεξιάς πρόεδρο της Βραζιλίας. Ο Μπάιντεν αναμένεται να δώσει ξανά βάρος σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιβάλλοντος, στα οποία η κυβέρνηση Μπολσονάρου προσεγγίζει το... καρναβάλι του Ρίο.
