«Το συνταγματικό δημοψήφισμα για τη μείωση του αριθμού των βουλευτών και των γερουσιαστών στις 20 και 21 Σεπτεμβρίου αποτελεί ένα μακάβριο δώρο του Δημοκρατικού Κόμματος στους λαϊκιστές του Κινήματος Πέντε Αστέρων (Κ5Α) που θα πλήξει την εκπροσώπηση της λαϊκής θέλησης στο Κοινοβούλιο ενσαρκώνοντας τις πλέον αντιδραστικές προσπάθειες του Μπερλουσκόνι και του Ρέντζι και θα ενισχύσει υπέρμετρα την εκτελεστική εξουσία. Τον Σαλβίνι δεν μπορούμε να τον κερδίσουμε όσο υιοθετούμε την πολιτική του. Η δημοκρατία και το σύνταγμα δεν μπορούν να θυσιαστούν στο όνομα καμίας κυβέρνησης» τόνισε στην «Αυγή» ο Μάσιμο Τορέλι, από τις ψυχές του συλλόγου «Για την Αριστερά - Για την Άλλη Ευρώπη», πρωταγωνιστής του αριστερού περιφερειακού ψηφοδελτίου της Τοσκάνης της Φλωρεντίας και πρώην πρόεδρος της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα».
«Στις μερικές Περιφερειακές εκλογές που θα διεξαχθούν ταυτόχρονα, τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση κατεβαίνουν ξεχωριστά, εκτός της Περιφέρειας της Γένοβας, γεγονός που δείχνει ότι το κυβερνητικό σχήμα δεν αντέχει στην Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση και στην κοινωνία. Στην Τοσκάνη, όπου ζω, η Αριστερά με τον Τομάζο Φατόρι θα προσπαθήσει να επαναλάβει τα θετικά αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών έχοντας να αντιμετωπίσει ένα ‘ρεντζικό’ Δημοκρατικό Κόμμα, τη Λέγκα και το Κ5Α. Δυστυχώς, στη Φλωρεντία, όπου ζω, βιώνουμε μια τεράστια κρίση από την κατάρρευση του τουρισμού, όπως άλλοτε και η Ελλάδα, που κατέστησε σαφές ότι έχουμε ανάγκη άλλα μοντέλα ανάπτυξης» συμπλήρωσε ο Τορέλι.
* Στην Ιταλία έχει ξεκινήσει η προεκλογική εκστρατεία για το συνταγματικό δημοψήφισμα και για τις μερικές αυτοδιοικητικές εκλογές...
Το δημοψήφισμα έπρεπε να πραγματοποιηθεί τον Μάιο ή τον Ιούνιο και τελικά μεταφέρθηκε στις 20 και 21 Σεπτεμβρίου, για να πραγματοποιηθεί μαζί με τις μερικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Πρόκειται για ένα τεράστιο λάθος της κυβέρνησης και των κομμάτων που τη στηρίζουν. Τη στιγμή που θα έπρεπε να ψηφίσουμε μια συνταγματική μεταρρύθμιση με τη σκέψη μας στο γενικό καλό της χώρας και χωρίς ιδεοληψίες σε πολλές Περιφέρειες, όπως στην Τοσκάνη όπου ζω, έχουμε μια έντονη πολιτική αντιπαράθεση για τις περιφερειακές εκλογές που δεν βοηθά μια πιο γαλήνια προσέγγιση της ψηφοφορίας για το συνταγματικό δημοψήφισμα που αφορά τη μείωση του ενός τρίτου των βουλευτών και των γερουσιαστών ή, καλύτερα, το... κούρεμα του ενός τρίτου της δημοκρατίας.
Η κυβέρνηση αποφάσισε να βάλει το δημοψήφισμα στην προεκλογική ατζέντα των μερικών αυτοδιοικητικών εκλογών κι αυτό είναι τραγικό. Κάναμε κάθε είδους προσφυγή για να το αποφύγουμε, αλλά αποδείχθηκε μάταιο. Σε ορισμένες Περιφέρειες θα έχουμε μια μεγάλη προσέλευση στις κάλπες και σε ορισμένες άλλες ελάχιστους πολίτες που θα πάνε να ψηφίσουν για ένα τόσο σημαντικό συνταγματικό θέμα. Υπάρχει ένα τεράστιο δημοκρατικό πρόβλημα.
* Η υπόθεση της δραστικής μείωσης των αιρετών του Κοινοβουλίου είναι από μόνη της ένα δημοκρατικό πρόβλημα...
Η προσπάθεια καταστρατήγησης του Κοινοβουλίου αποτελεί ένα δημοκρατικό πρόβλημα εδώ και πολλά χρόνια, από την εποχή του αποτυχημένου δημοψηφίσματος του Μπερλουσκόνι έως το πιο πρόσφατο δημοψήφισμα του Ρέντζι, που ευτυχώς έφαγε το κεφάλι του από το ράπισμα που του δώσαμε στις κάλπες.
Τη σημερινή μεταρρύθμιση την είχε προτείνει η κυβέρνηση του Κ5Α και της Λέγκας και αποτελούσε μια επίθεση και μια αντιμεταρρύθμιση εναντίον του Κοινοβουλίου. Η λαϊκίστικη λογική ήταν πολύ απλή: οι πολιτικοί είναι κλέφτες και απατεώνες και γι’ αυτό θα πρέπει να μειώσουμε τον αριθμό τους για να μας κοστίζουν λιγότερο. Αυτή είναι η λογική τής ολιγαρχίας και όχι της στήριξης και διεύρυνσης της δημοκρατίας. Το Δημοκρατικό Κόμμα είχε ψηφίσει πάντα εναντίον αυτής της μεταρρύθμισης.
Όταν έπεσε η πρώτη κυβέρνηση Κόντε και είδαμε επιτέλους τον Σαλβίνι να φεύγει από το υπουργείο Εσωτερικών, το Κ5Α έθεσε στο Δημοκρατικό Κόμμα ως προϋπόθεση του σχηματισμού της δεύτερης κυβέρνησης Κόντε να ψηφίσει υπέρ της μείωσης του αριθμού των βουλευτών και των γερουσιαστών. Το Δημοκρατικό Κόμμα πήρε λοιπόν την ανήκουστη και ελεεινή απόφαση να θυσιάσει το σύνταγμα για να μπει στην κυβέρνηση. Τελικά τι γίνεται; Διώξαμε τον Σαλβίνι για να εφαρμόσουμε τις πλέον αυταρχικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές του;
Το Δημοκρατικό Κόμμα πριν από έναν χρόνο είχε πει ότι θα ψηφίσει υπέρ του δημοψηφίσματος εάν συνοδευτεί με έναν νόμο απλής αναλογικής. Μετά από έναν χρόνο θα διεξαχθεί το δημοψήφισμα με τον ισχύων μεικτό εκλογικό νόμο πλειοψηφικής και υπερενισχυμένης αναλογικής.
Το τραγικό δεν είναι ότι θα εξαφανιστεί από την ιταλική Βουλή και Γερουσία κάθε υπόλειμμα μειοψηφιών που έχει διασωθεί, αλλά ότι έως και το 40% των πολιτών της χώρας μας δεν θα έχει εκπροσώπηση στη Βουλή και τη Γερουσία. Δεν είναι ένα τεχνικό θέμα, αλλά ένα θέμα πολιτικής κουλτούρας, γιατί θέλουν να περάσουν το μήνυμα ότι η επιλογή των βουλευτών και των γερουσιαστών, της εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο της λαϊκής θέλησης, δεν μας είναι τόσο πολύ χρήσιμη και ότι θα πρέπει να μειώσουμε τον αριθμό τους στο ελάχιστο δυνατό δίνοντας περισσότερες αρμοδιότητες σε μια ισχυρή κυβέρνηση και έναν ακόμη πιο ισχυρό πρωθυπουργό. Η λογική του Όρμπαν, της Λεπέν και του Σαλβίνι.
Αυτή είναι μια αντιδημοκρατική κουλτούρα που είχε αποφύγει το σύνταγμά μας θέτοντας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής της χώρας το αιρετό Κοινοβούλιο. Εμείς αγωνιζόμαστε για καλύτερη εκπροσώπηση, όχι λιγότερη εκπροσώπηση. Εάν περάσει αυτή η συνταγματική αντιμεταρρύθμιση, θα έχουμε λιγότερη και χειρότερη εκπροσώπηση, γιατί τους βουλευτές και τους γερουσιαστές θα τους επιλέξουν οι γραμματείς των κομμάτων και θα βρεθούμε σε ακόμη χειρότερη κατάσταση, γιατί οι αιρετοί θα δεσμεύονται και θα εξαρτώνται απευθείας από τους αρχηγούς τους.
Δεν διαγράφουν μόνο τα μικρά κόμματα από τον πολιτικό χάρτη της χώρας, αλλά ολόκληρες Περιφέρειες, γιατί οι πολίτες της Μπασιλικάτα ή του Μολίζε θα είναι... μειοψηφία και δεν θα έχουν καμία ουσιαστική εκπροσώπηση. Μ’ αυτό το δημοψήφισμα σκοτώνουν τον πλουραλισμό. Δεν δίνουμε τη μάχη για να διασώσουμε τις μικρές οργανώσεις της Αριστεράς, αλλά για να σώσουμε τη δημοκρατία από τον αυταρχικό και την ολιγαρχία.
* Πώς αντιδρούν το Δημοκρατικό Κόμμα, τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του;
Το 2016 ο Ρέντζι προσπάθησε να κάνει το ίδιο, αλλά έκανε το λάθος να θέσει το δημοψήφισμα ως μια ψηφοφορία υπέρ ή κατά της κυβέρνησής του. Το αποτέλεσμα ήταν να γλιτώσουμε από την αντιμεταρρύθμισή του και τον ίδιο. Αυτό το δημοψήφισμα δεν το βιώνουμε ως ένα συνταγματικό δημοψήφισμα, αλλά ως έναν συμβιβασμό με το Κ5Α για να κρατήσουμε έξω από την κυβέρνηση τον Σαλβίνι και τη φασιστοειδή Μελόνι. Πολλά στελέχη, οπαδοί και ψηφοφόροι του Δημοκρατικού Κόμματος δεν σκέφτονται τις συνέπειες για το σύνταγμα και τη δημοκρατία, αλλά το πώς να σώσουμε την κυβέρνηση για να μην έρθει ο Σαλβίνι. Η δημοκρατία μας είναι βαριά άρρωστη και γι’ αυτό κάποιοι έχουν τις ευθύνες τους και από τον προοδευτικό και δημοκρατικό χώρο. Ο Σαλβίνι και η Μελόνι είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας τους.
* Η προεκλογική εκστρατεία όμως ξεκίνησε...
Ευτυχώς μέσα στον Αύγουστο κάτι άρχισε να αλλάζει, και μάλιστα με ταχείς ρυθμούς, που μας ενίσχυσε την αισιοδοξία ότι δεν δίνουμε μια χαμένη μάχη. Μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα και τα ηγετικά στελέχη του υπάρχει μια μεγάλη δυσφορία, αλλά ακόμη και μέσα στην Κεντροδεξιά υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις, κυρίως από ορισμένους δημοκρατικούς κεντροδεξιούς που θέλουν να υπερασπιστούν τις συνταγματικές αρχές και τοπικά στελέχη των κομμάτων της που βλέπουν ότι με τη δραστική μείωση των αιρετών θα αποκλειστούν με δραματικό τρόπο από το πολιτικό σκηνικό. Ακόμη και μέσα στη Λέγκα φαίνεται πως μπορεί κάποιος περιφερειάρχης της να στηρίξει το «Όχι» για να διασφαλίσει την επανεκλογή των βουλευτών και των γερουσιαστών που τον στηρίζουν.
Το μεταπολεμικό δημοκρατικό σύνταγμα προέβλεπε την εκλογή ενός βουλευτή για κάθε 200.000 ψηφοφόρους και την εκλογή κάθε γερουσιαστή για κάθε 100.000 ψηφοφόρους. Για τον λόγο αυτό ο αριθμός των εκλεγμένων βουλευτών και γερουσιαστών άλλαζε με βάση τον αριθμό των ψηφοφόρων σε κάθε περιφέρεια διασφαλίζοντας την αρχή αυτής της εκπροσώπησης. Το 1973 τέθηκε ο σταθερός αριθμός των αιρετών. Σήμερα σε όλη την Ευρώπη ζούμε μια μεγάλη επίθεση στην αντιπροσωπευτικότητα των θεσμών με τη μείωση των αιρετών σε όλες τις βαθμίδες. Στην Ελλάδα είδα περιοχές με 10.000 ή 20.000 ψηφοφόρους να έχουν έναν εκπρόσωπο στη Βουλή. Στην Ιταλία θα φθάσουμε να έχουμε περιοχές που έχουν πάνω από 300.000 ψηφοφόρους, μια αντίστοιχη Λάρισα ή ένα αντίστοιχο Ηράκλειο, και θα στερούνται πολιτικής εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο.
Μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση που δημοκρατικά και αριστερά άτομα, διανοούμενοι, νομικοί και συνταγματολόγοι, όπως ο Ζαγκρεμπέλσκι, στηρίζουν το «Ναι» με την έννοια της «ρεάλ πολιτίκ», ζητώντας να θυσιάσουμε το σύνταγμα για να μην θέσουμε σε δυσκολίες την κυβέρνηση Κόντε και έρθει ο Σαλβίνι. Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε το σύνταγμα και τις δημοκρατικές αρχές τής αντιπροσωπευτικότητας για την κυβέρνηση, την οποιαδήποτε εκτελεστική εξουσία.
Κάθε μέρα είμαι περισσότερο αισιόδοξος. Πριν από τρεις μήνες το «Όχι» είχε εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά, ενώ τις τελευταίες τρεις εβδομάδες βλέπουμε μια κατακόρυφη άνοδο. Ακόμη και μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, όπως της «Repubblica», που ελέγχει δεκάδες περιφερειακές και τοπικές εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς, έκαναν στροφή και στηρίζουν το «Όχι». Μπορεί να έχουμε θετικές εκπλήξεις από τις κάλπες και να καταφέρουμε πάλι το ακατόρθωτο, όπως είχαμε κάνει και με το δημοψήφισμα που κερδίσαμε τον Ρέντζι.
Αύξηση των κρουσμάτων, κατάρρευση τουρισμού, ανησυχίες για σχολεία, ουρές για τρόφιμα
* Στην Ιταλία υπάρχει μια αύξηση των κρουσμάτων το τελευταίο διάστημα...
Στην Ιταλία έχουμε μια αύξηση της καμπύλης των κρουσμάτων παρ’ όλο που πολλά από αυτά είναι ασυμπτωματικά, γεγονός που οδηγεί, ευτυχώς, σε λίγες νοσηλείες στα νοσοκομεία. Η ανησυχία αυξάνεται διαρκώς σε όλη τη χώρα, γιατί είναι κατανοητό ότι ήταν λανθασμένη η πολιτική να μην γίνονται έλεγχοι σε όσους έρχονταν από το εξωτερικό για να στηρίξουμε τον τουρισμό. Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει μια σκληρή πολιτική ακολουθώντας μια λογική πολιτική ελέγχων που θα μας επέτρεπε να είμαστε σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Ευτυχώς ακόμη ο αριθμός των ατόμων που έχουν ανάγκη νοσηλείας είναι πολύ μικρός και δεν βιώνουμε τις τραγικές καταστάσεις που ζήσαμε την άνοιξη.
Υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα από την κατάρρευση του τουρισμού και τiς φρούδες ελπίδες για τη διάσωση του τομέα και το βλέπω ιδιαίτερα έντονα στη Φλωρεντία, ενώ στις μεγάλες πόλεις αυξάνονται οι ουρές των ανθρώπων που περιμένουν να πάρουν τρόφιμα από την Caritas και δυστυχώς δεν υπάρχει ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ και μια ισχυρή ελληνική Αριστερά για να οργανώσουν μια περισσότερο ουσιαστική αλληλεγγύη.
* Η κυβέρνηση και οι Περιφέρειες αντιδρούν καλά;
Αυτό είναι ένα θέμα που θα οδηγούσε σε ατελείωτες συζητήσεις. Στα τέλη Φεβρουαρίου και στις αρχές Μαρτίου είχαμε μια υποβάθμιση του κινδύνου, όταν θα έπρεπε να έχουν κλείσει και να έχουν κηρύξει «κόκκινες ζώνες» ορισμένες περιοχές της Λομβαρδίας, όπως το Μπέργκαμο και την Μπρέσkια. Ήταν ένα τεράστιο λάθος. Το γεγονός αυτό προκάλεσε το μεγαλύτερο τμήμα τ;hς καταστροφής που ζήσαμε και χιλιάδες νεκρούς. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Τώρα διαχειρίζονται την κατάσταση πολύ καλύτερα. Η υποχώρηση των κρουσμάτων και των θυμάτων τον Ιούνιο και η ανάγκη να στηρίξουν την εσωτερική κατανάλωση και τoν τουρισμό οδήγησan στη χαλάρωση των μέτρων και τώρα πάμε προς το φθινόπωρο που παραδοσιακά έχουμε αύξηση των κρουσμάτων όλων των μορφών της γρίπης.
Παράλληλα, συνεχίζεται η αντιπαράθεση ανάμεσα στα μέτρα που υιοθετεί η κυβέρνηση και τα μέτρα που υιοθετούν η κάθε περιφέρεια, ο κάθε δήμος και η κάθε αρχή που έχει κάποια αρμοδιότητα. Στην Ιταλία, αλλά πιστεύω και αλλού, έγινε σαφές ότι η Υγεία δεν μπορεί να στηρίζεται σε περιφερειακή βάση και ότι χρειαζόμαστε μια ισχυρή δημόσια και δωρεάν Υγεία.
* Τι σχεδιάζουν να κάνουν με τα σχολεία;
Στην Ιταλία ζήσαμε τον παραλογισμό να λειτουργούν τα πάντα, να έχουν επιτρέψει στα εργοστάσια, όλες οι επιχειρήσεις και ο δημόσιος τομέας να λειτουργούν και να κρατούν κλειστά τα σχολεία. Τώρα, με την αύξηση των κρουσμάτων, ενισχύθηκαν και οι ανησυχίες δεδομένου ότι όλους αυτούς τους μήνες δεν έγινε σχεδόν τίποτα για να αντιμετωπιστεί η επαναλειτουργία των σχολείων με ασφάλεια και περισσότερο προσωπικό. Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα. Σε μια περίοδο τεράστιας ύφεσης θα έπρεπε να είχαν αρχίσει να προγραμματίζουν από τον Μάιο σημαντικές προσλήψεις στην Παιδεία με ένα έκτακτο πρόγραμμα προσλήψεων και επενδύσεων στο Δημόσιο και την οργάνωση των σχολείων με ασφάλεια.
Κάθε μέρα περιορίζεται η αίσθηση ότι τα σχολεία θα λειτουργήσουν κανονικά στις 14 Σεπτεμβρίου. Μέχρι στιγμής, οι προσλήψεις είναι στο εν τρίτο των πιο μετριοπαθών εκτιμήσεων, έχοντας στην πράξη καλύψει ουσιαστικά τον αριθμό των εκπαιδευτικών που συνταξιοδοτήθηκαν γιατί οι προσλήψεις παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα. Σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις, χρειαζόμασταν τουλάχιστον 4 δισ. για να ανοίξουν τα σχολεία με ασφάλεια, αλλά η κυβέρνηση διέθεσε κάτω παραπάνω από 1 δισ.
Με την ύφεση στο 10% και τη χιονοστιβάδα των απολύσεων ο δημόσιος τομέας πρέπει να ανοίξει τις πόρτες και τα ταμεία του. Όλα τα άλλα είναι υπεκφυγές. Αυτό παραμένει ακόμη το ασθενέστερο σημείο της πολιτικής τής κυβέρνησης και όλων των υπόλοιπων θεσμών, ξεκινώντας από τους αυτοδιοικητικούς θεσμούς. Μόνο οι αφελείς νομίζουν πως τα προβλήματα θα λυθούν με τα κοινοτικά πακέτα στήριξης.
Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.
