Του Φαμπρίτσιο Τονέλο*
Δεν χρειάζεται να δούμε κάτι περισσότερο από τις φωτογραφίες των κύριων ομιλητών στο πρόσφατο συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος για να καταλάβουμε πού κινούνται τα πράγματα: την Τρίτη για παράδειγμα κυριάρχησαν οι Κόλιν Πάουελ (83 ετών), Τζον Κέρι (76 ετών), Μπιλ Κλίντον (74 ετών ) και Χίλαρι Κλίντον (72 ετών), με όλους να πλέκουν ενθουσιασμένοι το εγκώμιο του φετινού υποψηφίου Τζο Μπάιντεν (77 ετών).
Η γεροντοκρατία του Δημοκρατικού Κόμματος βρίσκεται σταθερά στην εξουσία και δεν σκοπεύει να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω: η Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ, η σταρ της Αριστεράς του κόμματος (30 ετών), είχε ακριβώς 97 δευτερόλεπτα για την ομιλία της.
Ωστόσο δεν πρόκειται για πρόβλημα γενεών, αλλά για ένα πολιτικό πρόβλημα. Ο Μπάιντεν αρνήθηκε να δεσμευτεί για όλα τα ζητήματα που έθεσαν οι Μπέρνι Σάντερς και Οκάσιο Κορτέζ, όπως το εθνικό σύστημα Υγείας, το Green New Deal, η δραστική μεταρρύθμιση των ρατσιστικών και βίαιων αστυνομικών υπηρεσιών.
Επέλεξε ως αντιπρόεδρό του την Κάμαλα Χάρις, η οποία είναι εν μέρει Αφροαμερικανίδα, αλλά είναι και πρώην γενική εισαγγελέας της Καλιφόρνιας, που έπαιξε τον ρόλο της στην παράλογη πολιτική των μαζικών φυλακίσεων ακόμη και για δευτερεύοντα αδικήματα, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και συνεχίστηκε μέχρι σήμερα. Ακριβώς την πολιτική εναντίον της οποίας διαδήλωναν επί εβδομάδες οι νέοι του Black Lives Matter.
«Να κερδίσουμε το Κέντρο»
Η δικαιολογία; Να φλερτάρουν τους αναποφάσιστους και ανεξάρτητους ψηφοφόρους και τους πρώην Ρεπουμπλικανούς. Με λίγα λόγια εφαρμόζοντας τη δοκιμασμένη συνταγή για «να κερδίσουμε το Κέντρο». Οι δημοσκοπήσεις φαίνεται, τις τελευταίες εβδομάδες, να συμφωνούν με τον Μπάιντεν και τους συμβούλους του: οι ειδικοί υπολογίζουν την πιθανότητα νίκης των Δημοκρατών μεταξύ 70% και 85%, αλλά είναι μια απατηλή αισιοδοξία.
Πρώτα απ όλα είναι γνωστό, είναι ένας σταθερός νόμος των αμερικανικών εκλογών, ότι τα περιθώρια μεταξύ των δύο υποψηφίων συρρικνώνονται έντονα καθώς πλησιάζει η ημέρα των εκλογών: το καλοκαίρι του 1976 ο Τζίμι Κάρτερ πήγαινε 26 μονάδες μπροστά από τον απερχόμενο πρόεδρο Τζεράλντ Φορντ, αλλά, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, το περιθώριο μειώθηκε στο 2%.
Το 2016 η Χίλαρι Κλίντον ήταν νικήτρια σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά στο τέλος κέρδισε ο Τραμπ, αν και χάρις στον διεστραμμένο μηχανισμό κατανομής των εκλογικών περιφερειών.
Η χαμηλή συμμετοχή των ψηφοφόρων
Δεύτερον, οι αμερικανικές εκλογές χαρακτηρίζονται από τη χαμηλή συμμετοχή των ψηφοφόρων. Στην καλύτερη περίπτωση το 60% αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου. Αυτό σημαίνει ότι η στρατηγική για να κερδίσεις είναι να κινητοποιήσεις τη βάση σου, όχι να προσπαθήσεις να κερδίσεις τις ψήφους των αναποφάσιστων ή των απογοητευμένων πρώην ψηφοφόρων του αντίθετου κόμματος.
Έτσι η παρέλαση των πρώην Ρεπουμπλικανών που έχουμε δει τις τελευταίες ημέρες (του πρώην υπουργού Εξωτερικών του Μπους «τζούνιορ» Κόλιν Πάουελ, του Τζον Κέισιτς, πρώην κυβερνήτη του Οχάιο) είναι απολύτως άχρηστη: τα δύο μπλοκ ψηφοφόρων που αντιπαρατίθενται είναι σχεδόν αδιαπέραστα από τις σειρήνες του αντίπαλου κόμματος.
Το πρόβλημα θα είναι να ψηφίσουν οι νέοι, οι ισπανόφωνοι, οι φτωχοί, οι εργαζόμενες γυναίκες με παιδιά. Όλες οι κατηγορίες ανθρώπων που φέτος θα πρέπει όχι μόνο να υποκινηθούν από έναν χαρισματικό υποψήφιο και την προοπτική αλλαγής για τη ζωή τους, αλλά και να πειστούν να πάνε στις κάλπες παρά τον κορωνοϊό.
Το «σαμποτάζ» Τραμπ στην επιστολική ψήφο
Παρότι τα εκλογικά τμήματα είναι λίγα και οι ώρες αναμονής για την είσοδο στον θάλαμο για να ψηφίσεις είναι φυσιολογικές. Παρότι η κυβέρνηση Τραμπ καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να σαμποτάρει την επιστολική ψήφο, περιορίζοντας τη διαθεσιμότητά της σε πολλές πολιτείες, και μάλιστα απειλεί να μην παραδώσει τις επιστολικές ψήφους που δεν έχουν αποσταλεί πολύ πιο πριν από την ημέρα των εκλογών στις 3 Νοεμβρίου.
Ο διορισμένος από τον Τραμπ γενικός ταχυδρομικός διευθυντής έκανε μια βιαστική πορεία προς τα πίσω απέναντι στην απειλή να μηνυθεί για σαμποτάζ της μεγάλης δημοκρατικής τελετής των προεδρικών εκλογών, αλλά σε καμία περίπτωση τα πράγματα δεν έχουν επιλυθεί.
Είναι πολύ πιθανό ότι το βράδυ της 3ης Νοεμβρίου θα πρέπει να μετρηθούν εκατομμύρια ψήφοι, ότι θα υπάρξουν νομικές διαφορές σε όλα τα κράτη - κλειδιά, όπως το Οχάιο, τη Φλόριντα, την Πενσυλβανία, το Ουισκόνσιν, και ότι ο Τραμπ θα αυτοανακηρυχθεί νικητής ρίχνοντας τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου συνταγματική κρίση. Όπως γνωρίζουμε, ο Τραμπ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι «διατηρεί» το δικαίωμα να αποδεχτεί ή να απορρίψει τα αποτελέσματα που θα ανακοινωθούν -μια σαφώς ανατρεπτική δήλωση.
Αναρωτιέται κανείς εάν στη μάχη αυτή, στην οποία δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, που θα πραγματοποιηθεί τους επόμενους δυόμισι μήνες, τα γερόντια που βρίσκονται στην κεφαλή του Δημοκρατικού Κόμματος είναι πραγματικά οι πιο κατάλληλοι για να θέσουν τέλος στην εποχή του Τραμπ. Ας χτυπήσουμε ξύλο.
* Το άρθρο του Φαμπρίτσιο Τονέλο δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα «Μανιφέστο» την Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020. O Φ. Τονέλο είναι καθηγητής Κοινής Γνώμης στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Μετάφραση: Αργύρης Παναγόπουλος
Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.
