ΤΗΣ ΑΝΤΟΝΙΑ ΡΟΜΑΝΟ*
Θα μπορούμε να σκοτώνουμε όποιον μπαίνει στο σπίτι μας, προσωρινά μόνο το βράδυ, γιατί εάν έρθει η Δεξιά του Σαλβίνι θα μπορούμε να το κάνουμε 24 ώρες την ημέρα επί 365 μέρες τον χρόνο για όλα τα χρόνια που θα ζούμε. Νόμιμη άμυνα εναντίον των κλεφτών. Αυτή είναι η Ιταλία του Δημοκρατικού Κόμματος, που πέρασε στη βουλή με 225 ψήφους «ναι», 116 «όχι» και 11 «αποχές» τους νόμους της Άγριας Δύσης. Το δεύτερο τραγικό στοιχείο που κρύβεται πίσω από τη νέα νομοθεσία είναι ότι, για να σκοτώσουμε τον... κλέφτη, θα πρέπει να οπλιστούμε.
Χειρότερη όμως και από την άδεια οπλοφορίας είναι η κοινωνική φοβία που καλλιεργείται, η κουλτούρα του ύποπτου στην πλέον προσωπική καθημερινότητα των τεσσάρων τοίχων του σπιτιού μας. Ο ρατσιστής Σαλβνίνι εκδιώχθηκε από τη συνεδρίαση της βουλής και δεν ψήφισε μαζί με άλλους ρατσιστές και ακροδεξιούς τον νέο νόμο γιατί απλά είναι... λάιτ. Για διαφορετικούς λόγους, εναντίον της πρότασης ψήφισαν η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι, τα ακροδεξιά κόμματα Λέγκα του Βορρά και Αδελφοί της Ιταλίας, το Κίνημα Πέντε Αστέρων, η Ιταλική Αριστερά - Δυνατόν, το Κίνημα Προοδευτικών Δημοκρατών του Μπερσάνι και του Ντ’Αλέμα, ενώ απείχε το Δημοκρατικό Κέντρο και το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Το Δημοκρατικό Κόμμα δεν μετατρέπει μόνο τα σπίτια μας σε προμαχώνες της Άγριας Δύσης. Υιοθετεί την πλέον εξελιγμένη εκδοχή του «νόμου του Λιντς», αφού, μεταξύ των άλλων, οι αποφάσεις για την αίτηση ασύλου θα λαμβάνονται από τη βιντεοσκόπηση της κατάθεσης της αίτησης, χωρίς την παρουσία του αιτούντος και χωρίς δικαίωμα προσφυγής. Η νέα φυλετική νομοθεσία των υπουργών Εσωτερικών Μινίτι και Δικαιοσύνης Ορλάντο αποτελεί ένα ράπισμα για όσους πιστεύουν στο κράτος δικαίου και ότι οι πρόσφυγες μπορεί να έχουν τουλάχιστον μια πραγματική ευκαιρία για να αποκτήσουν άσυλο.
Ο θάνατος ενός μετανάστη πλανόδιου πωλητή στο τουριστικό κέντρο της Ρώμης, πιθανώς από έμφραγμα, για να διαφύγει από τους ελέγχους της δημοτικής αρχής του Κινήματος των Πέντε Αστέρων του Γκρίλο και το μεγάλο μπλόκο της κρατικής αστυνομίας εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων στον κεντρικό σταθμό του Μιλάνο, τροφοδοτούν την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον λαϊκισμό.
Την Κυριακή στη Βεντιμίλια, στα ιταλογαλλικά σύνορα, βάλαμε έναν διαχωρισμό ανάμεσα στην αλληλεγγύη και την απανθρωπιά, στον πολιτισμό και στη βαρβαρότητα. Ο δήμαρχος της πόλης αναγκάστηκε να ακυρώσει τη διάταξή του που απαγόρευε να δοθεί τροφή στους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο. Η διάταξή του έχει σαφή πολιτικό προσανατολισμό και ήταν μασκαρεμένη με λόγους περί υγιεινής, με στόχο να αντιμετωπίσει τις δράσεις των αλληλέγγυων.
Η Βεντιμίλια είναι επίσης η πόλη όπου μηνύουν τους πολίτες γιατί βοηθούν τους μετανάστες. Οι μηνύσεις δεν έχουν αποσυρθεί, επιβεβαιώνοντας ότι η προσωρινή διαταγή ανάκλησης της διάταξης δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια που απέτυχε, για να περιορίσει τους λόγους της διαδήλωσης που διοργανώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα από το κάλεσμα που έγινε από διάφορους ανθρώπους που εμπλέκονται στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων, σύμφωνα με τις αξίες και τις αρχές που κατοχυρώνονται στο σύνταγμά μας. Θα αναφέρω μόνο μερικά από αυτά: Άννα Φαλκόνε, Λίντια Μεναπάτσε, Μάρκο Ρεβέλι, Μόνι Οβάντια, Άλεξ Ζανοτέλι, Ντον Τσιότι, Λίβιο Πεπίνο, Καρλίν Πετρίνο, Έρι Ντε Λούκα. Το κάλεσμα συνέγραψαν και πολλές άλλες προσωπικότητες και πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις από την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ελλάδα.
Η Βεντιμίλια, όμως, αποτελεί κυρίως έναν τόπο όπου γυναίκες και άνδρες εφαρμόζουν πολύτιμες πρακτικές αλληλεγγύης σε ένα δύσκολο περιβάλλον, που γίνεται ακόμη πιο δύσκολο από τη συνεχή ροή των μεταναστών και των επαναπροωθήσεων, οι οποίες, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι αναπόφευκτο να επιστρέφουν στις μνήμες μας τις εκτοπίσεις άλλων εποχών. Στο Τρέντο, λίγα χιλιόμετρα από τα «κλειστά» σύνορα του Μπρένερο, οι αυστηρότατοι έλεγχοι της πλούσιας Αυστρίας στα τρένα που προέρχονται από την Ιταλία ωθούν τους ανθρώπους στον δρόμο τους προς την Ευρώπη να κρυφτούν στις εμπορικές αμαξοστοιχίες θρηνώντας ακόμη και θύματα.
Στη Βεντιμίλλια εκφράσαμε την αλληλεγγύη μας σε εκείνους που προσπαθούν να ξεφύγουν από πολέμους, πολιτικές ή περιβαλλοντικές συνθήκες ασύμβατες με την ίδια τη ζωή, αυτούς που αντιμετώπισαν το επικίνδυνο πέρασμα της ερήμου της Αφρικής, την κόλαση της Λιβύης και τον κίνδυνο της θάλασσας με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Στο πολιτικό DNA όσων πραγματικά ανήκουμε σε μια ριζοσπαστική και εναλλακτική Αριστερά είναι «κωδικοποιημένη» η στάση μας στο πλευρό των «τελευταίων», δίνοντας φωνή σε όσους δεν είχαν ή δεν έχουν πλέον, αν και μιλούν μια διαφορετική γλώσσα. Είναι «κωδικοποιημένη» η στάση μας δίπλα στους «τελευταίους» της κοινωνίας, γιατί ενάντια στον πόλεμο ανάμεσα σε φτωχούς αγωνιζόμαστε για μια άλλη Ιταλία σε μια άλλη Ευρώπη.
* Η Αντόνια Ρομάνο είναι δημοτική σύμβουλος της Άλλης Αριστεράς του Τρέντο και μέλος του Εθνικού Συντονιστικού της Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα. Μετάφραση: Αργύρης Παναγόπουλος
