Έφυγε χθες στα 86 του ο Βαλεντίνο Παρλάτο, ένας από τους τελευταίους δημοκράτες κομμουνιστές που το 1969 ίδρυσαν το «Μανιφέστο», το περιοδικό που μετατράπηκε σε καθημερινή εφημερίδα και που κυκλοφορεί ακόμη και σήμερα χάρις στην οξυδέρκεια και το θάρρος του Βαλεντίνο να το διατηρήσει στη ζωή μιλώντας ακόμη και με τον... διάβολο. Ή μάλλον καλύτερα με τον Μπετίνο Κράξι, τον τότε γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, από το οποίο πήρε και επέστρεψε… δάνειο.
Ο Παρλάτο κάπνιζε τρία με τέσσερα πακέτα τσιγάρα την ημέρα, ήταν πάντα ευδιάθετος και ειρωνικός. Δεν φοβόταν ούτε τον διάβολο ούτε τους συμβιβασμούς προκειμένου να καταφέρει τους στόχους του και αυτό που πίστευε ως σωστό και δίκαιο. Σε τέσσερις δύσκολες περιόδους είχε αναλάβει τη διεύθυνση της εφημερίδας. Γεννήθηκε στην Τρίπολη, αλλά το 1951 οι Εγγλέζοι, που είχαν αντικαταστήσει τους Ιταλούς στη Λιβύη, τον απέλασαν για... κομμουνιστική δράση.
Χάρις στην αντικομμουνιστική υστερία του Βρετανικού Προτεκτοράτου στη Λιβύη ο Παρλάτο δεν έκανε τον δικηγόρο, αλλά τον δημοσιογράφο. Οργανωμένος στο Ιταλικό ΚΚ (PCI) ξεκίνησε να γράφει στην «Ουνιτά» και ως οικονομικός συντάκτης στη «Ρινάσιτα», την περιοδική θεωρητική εφημερίδα του κόμματος που εξέδωσε ο Παλμίρο Τολιάτι. Έφθασε μάλιστα να συμμετέχει και την Κεντρική Επιτροπή του PCI τα δύσκολα χρόνια των μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών αγώνων της δεκαετίας του ΄60.
Όταν όμως τα σοβιετικά τανκς άρχισαν να χορεύουν στους δρόμους της Πράγας, ο Παρλάτο, όπως και όλη η συντακτική ομάδα του «Μανιφέστο», από τη Ροσάνα Ροσάντα, Λουίτζι Πιντόρ και τη Λουτσιάνα Καστελίνα έως τον Λούτσιο Μάγκρι δεν είχαν την παραμικρή αμφιβολία ότι ο κομμουνισμός δεν οικοδομείται με την καταστολή και τις ερπύστριες.
Ήταν με την Άνοιξη της Πράγας και τον Ντούμπτσεκ. Πίστεψε σε έναν σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Στις 24 Νοεμβρίου του 1969 απολύθηκε από τη «Ρινάσιτα» και μαζί με τον Νάτολι, τη Ροσάντα και τον Πιντόρ διαγράφηκαν από το PCI μετά το ανυπόγραφο άρθρο κριτικής στη μετριοπαθή γραμμή του κόμματος. «Η Πράγα είναι μόνη!» ήταν ο πικρός τίτλος του άρθρου.
Ήξερε την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας πάρα πολύ καλά. Με ονόματα και διευθύνσεις από την εποχή της χούντας. Ήταν ένας από τους χιλιάδες Ιταλούς που στήριξαν με την αλληλεγγύη τους και τα κείμενά τους τον αντιδικτατορικό αγώνα.
Από την πρώτη στιγμή στάθηκε υπέρ της δημιουργίας της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα» και ήταν δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση της Αριστεράς μέχρι το τέλος του. Με κάθε ευκαιρία ήθελε να μάθει τι γίνεται στην Ελλάδα. Ήταν ένας παλιός διεθνιστής κομμουνιστής. Δεν ήθελε να αφήσει μόνη την Πράγα και σχεδόν μισό αιώνα αργότερα δεν ήθελε να αφήσει μόνη της ούτε την Αθήνα.
