Για άλλη μια φορά ο βαθύς διχασμός που έχει διαποτίσει την τουρκική κοινωνία αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου για το δημοψήφισμα της Κυριακής. Με σχόλια που εκφράζουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις και θέσεις, ο μεν αντιπολιτευόμενος Τύπος καταγγέλλει την αλαζονεία του Ερντογάν και βλέπει στα σχέδιά του μια "ύβρι" που θα προκαλέσει τη "νέμεση". Αντίθετα, τα φιλοκυβερνητικά έντυπα μιλούν για "θρίαμβο" της Δημοκρατίας και για "νίκη του λαού" που αποστόμωσε τους απανταχού εχθρούς της Τουρκίας...
“Τίποτε δεν άλλαξε” (Γιουσούφ Κανλί)
Μήπως η διαδικασία που άρχισε το 2002, με όλους τους φόβους γύρω από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), έφτασε πλέον στο στάδιο εκείνο της ταφής της κοσμικής, Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στην κεμαλική Τουρκία, αντικαθιστώντας τη με την εικαζόμενη “Δεύτερη Δημοκρατία”; Ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος της ψηφοφορίας, θα μπορούσε να ειπωθεί με πλήρη ειλικρίνεια ότι τίποτε δεν θα αλλάξει στη χώρα. Οι υπερ-προεδρικές φιλοδοξίες του Ερντογάν δεν πρόκειται να σβηστούν έτσι εύκολα, ενώ οι υποστηρικτές της πλευράς του “όχι” δεν είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τη δέσμευσή τους σε μια κοινοβουλευτική, κοσμική δημοκρατία επίσης έτσι εύκολα. Η Τουρκία θα συνεχίσει να υποφέρει από την ένταση και την πόλωση εκτός κι αν ο Ερντογάν συνειδητοποιήσει ότι η προεδρική διακυβέρνησή του δεν μπορεί να είναι βιώσιμη με μια τέτοια ισχυρή αντιπολίτευση. Το μήνυμα της κάλπης ήταν δυνατό και ξεκάθαρο: Ακόμα κι αν οι περισσότερες από τις εξουσίες του υπερπροέδρου θα πρέπει να αναμένουν ώς την εκλογή νέου προέδρου και νέας Βουλής το 2019, το έθνος είπε “όχι” στις υπερπροεδρικές φιλοδοξίες του ψηλού, ισχυρού, φαλακρού και μονίμως οργισμένου άνδρα και εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την άσκηση προεδρικών εξουσιών, που δεν του έχει παραχωρήσει ο νόμος, ως να επρόκειτο για έναν απολυταρχικό ηγεμόνα...
“Ύβρις” (Αϊσέ Εμέλ Μεσκί)
Ποτέ δεν έχω ξαναδεί τέτοια εχθρότητα, τέτοια μεγαλομανία και τέτοια αλαζονεία να εκδηλώνεται πριν από μια εκλογική αναμέτρηση (...) Το αποτέλεσμα (της) έπειτα από μια άνιση εκστρατεία με μια απωθητική κλιμάκωση ήταν αποφασισμένο να καθορίσει το μέλλον μας (...) Πώς μπορείς να αγνοήσεις την ανεπανόρθωτη καταστροφή της πορείας της χώρας (...) Η έννοια της Ύβρεως κατέχει σημαντικό ρόλο στην αρχαία ελληνική τραγωδία και γενικότερα στην αρχαία ελληνική σκέψη. Η Ύβρις περιγράφεται ως μια κατάσταση απουσίας μέτρου, που η πηγή προέλευσής της είναι τα ακραία πάθη, περισσότερο απ' όλα όμως εκείνο της αλαζονείας. Στην ουσία η Ύβρις είναι το άθροισμα των παραβιάσεων όλων των ορίων που απορρέουν από την απουσία μέτρου. Έτσι, επέρχεται η Νέμεσις, η αναπόφευκτη τιμωρία της ύβρεως από τους θεούς. Η παράβαση των ορίων δεν σημαίνει μόνον ιεροσυλία ή προσβολή προς τους θεούς. Το να προσπαθεί κανείς να καταλάβει μια θέση, ένα αξίωμα που δεν του αξίζει αποτελεί σοβαρή παραβίαση των ορίων και αρμοδιοτήτων που δεν διαθέτει. Δεν είναι μόνον η αρχαία ελληνική μυθολογία που βρίθει περιπτώσεων όσων διεκδικούν μύθους, θρύλους, την Ιστορία διαφόρων λαών της Γης χωρίς να διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα...
"Yeni Safak"
“Μια μεγάλη νίκη, να μην αφήσουμε κανέναν να την επισκιάσει!” (Ιμπραχίμ Καραγκιούλ)
Με μια εξαιρετικά προσεκτική επιλογή, το έθνος μας αποφάσισε τη συνέχιση της μεγάλης αλλαγής που βρίσκεται σε εξέλιξη υπό την ηγεσία του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τα τελευταία 15 χρόνια (...) Τα σχέδια να σταματήσουν την Τουρκία κατέρρευσαν. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι η πιο ξεκάθαρη απάντηση στη μεγάλη εκστρατεία που εκθρέφεται στο εσωτερικό και το εξωτερικό ενάντια στην Τουρκία και η οποία έχει μετατραπεί σε μια γενικευμένη επίθεση. Καμία άλλη εκλογική αναμέτρηση δεν εκτέθηκε σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή της σε τέτοιας έκτασης εξωτερικές παρεμβάσεις. Για πρώτη φορά ήρθαμε αντιμέτωποι με τέτοια ασχήμια, η οποία μετατράπηκε από παρέμβαση σε επίθεση και ταπείνωση. Εξελίχθηκε δε σε ένα σχέδιο “σταματήστε την Τουρκία” που εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. (...) Η Τουρκία, που κυβερνήθηκε από το κέντρο του Ατλαντισμού επί 70 χρόνια, εκτέθηκε στις βαριές επιθέσεις αυτού του κέντρου στον αγώνα της για ανεξαρτησία από το ίδιο αυτό κέντρο. Και πέτυχε, κέρδισε και διατράνωσε τη νίκη της. Στην πραγματικότητα, το χθεσινό δημοψήφισμα αμφισβήτησε όλες αυτές τις δυνάμεις. Η Τουρκία χάραξε την πορεία της και θα συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο (...) Να μην τους αφήσουμε να μας κλέψουν τη νίκη! Η νίκη ανήκει στην Τουρκία, το φιάσκο είναι της Ευρώπης!
“Νίκη για τη Δημοκρατία και τη σταθερότητα” (άρθρο της διεύθυνσης)
Οι Τούρκοι πολίτες συμμετείχαν σε ένα ιστορικό συνταγματικό δημοψήφισμα, εγκρίνοντας μια σειρά τροπολογιών που, μεταξύ άλλων, αντικαθιστούν το βαθιά δυσλειτουργικό κοινοβουλευτικό σύστημα με ένα προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Έπειτα από μήνες σκληρής πλην ειρηνικής εκστρατείας, η ψηφοφορία της Κυριακής έγινε με τρόπο διαφανή, ελεύθερο και δίκαιο (...) Εν τέλει, το δημοψήφισμα αυτό σηματοδότησε μια νίκη για την Τουρκική Δημοκρατία και τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της χώρας μας. Ωστόσο, ο προφανής νικητής της χθεσινής ψηφοφορίας ήταν ο τουρκικός λαός. Εννέα μήνες μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και εν μέσω μια διεθνούς εκστρατείας σπίλωσης της χώρας, ο λαός ξεπέρασε τις αντιξοότητες και έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα στους εχθρούς της Τουρκίας. Τέλος, ο τουρκικός λαός ψήφισε για να ανατρέψει εν μέρει και την κληρονομιά του πραξικοπήματος του 1960 με την αποκατάσταση των δεσμών της προεδρίας με τα κόμματα, εξουδετερώνοντας τον κίνδυνο των αδύναμων κυβερνήσεων συνασπισμού και θεσπίζοντας νέους μηχανισμούς ενίσχυσης της διάκρισης των εξουσιών. Με άλλα λόγια, το έθνος αποκατέστησε τις “εργοστασιακές ρυθμίσεις” της Δημοκρατίας μας...
