Ο προέδρος Ταγίπ Ερντογάν παρουσιάζει το συνταγματικό δημοψήφισμα της Κυριακής σαν την κορωνίδα των αναγκαίων αλλαγών για τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας και την απαλλαγή του από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Οι αντίπαλοί του, από την κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση μέχρι το κουρδικό κόμμα, τον κατηγορούν ότι επιχειρεί με δημοκρατικό μανδύα να εδραιωθεί ως απόλυτος άρχοντας μέχρι το 2019, καθώς αν κερδίσει το "ναι" θα μηδενιστεί το κοντέρ της παραμονής του στην προεδρία και θα αποκτήσει δικαίωμα επανεκλογής για ακόμα δυο θητείες στο περιβλημένο με υπερεξουσίες ανώτατο αξίωμα.
Στις τελευταίες μετρήσεις των δημοσκόπων, το "ναι" είχε προβάδισμα 2 έως 4 μονάδων, μέσα στα περιθώρια του στατιστικού σφάλματος. Το μικρό προβάδισμα από τη μια προκαλεί συσπείρωση του κυβερνητικού στρατοπέδου, από την άλλη γεννά ελπίδες στην άλλη πλευρά ότι θα μπορούσε να καταφέρει ένα βαρύ εκλογικό πλήγμα στο αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης του Ερντογάν. Είναι λογικό να αντιμετωπίζονται με καχυποψία οι δημοσκοπήσεις -όχι μόνο γιατί έχουν πέσει έξω πολλές φορές-, αλλά γιατί έγιναν σε μια χώρα που ζει σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης επί εννέα μήνες μετά από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, ενώ ο αρχηγός του τρίτου σε δύναμη κόμματος, του αριστερού - φιλοκουρδικού HDP βρίσκεται στη φυλακή.
Η Ευρώπη περιμένει μάλλον με αμηχανία το αποτέλεσμα της τουρκικής κάλπης- με αμηχανία αντέδρασε εξάλλου στον εκβιασμό με το προσφυγικό καθώς και στα προεκλογικά τερτίπια του Τούρκου προέδρου, στις προκλητικές αναφορές του περί συνεχιστών των ναζί και Σταυροφόρων, στη λυκοφιλία με τη Ρωσία και στις καταγγελίες του για ξενοκίνητο πραξικόπημα
Η συνεκτική ουσία στο στρατόπεδο του "όχι" είναι περισσότερο η αντίδραση στο μοντέλο Ερντογάν, παρά κάποια πολιτική ή ιδεολογική συγγένεια. Δεν έχει ακόμα αναδειχθεί η ηγετική προσωπικότητα που θα μπορούσε να κερδίσει τις μάζες. Οπότε το ειδικό βάρος του Ερντογάν φαίνεται πως μετράει όσο τίποτε άλλο. Θα μπορούσαν άραγε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στην Ουάσινγκτον να φανταστούν μια Τουρκία χωρίς τον Ερντογάν; Προς το παρόν περιμένουν να δουν προς τα πού θα γύρει η ζυγαριά.
