Κάποτε ο κανόνας έλεγε ότι οι εκλογές κερδίζονται στο Κέντρο. Και τα παραδοσιακά ευρωπαϊκά κόμματα, τα δεξιά και τα σοσιαλδημοκρατικά, φρόντιζαν να τραβήξουν προς το μέρος τους αυτούς τους ψηφοφόρους που τοποθετούσαν εαυτούς ανάμεσα στις δύο πολιτικές οικογένειες. Το πετύχαιναν πότε οι μεν, πότε οι δε, με κόστος την αλλοίωση της φυσιογνωμίας τους. Μια αλλοίωση που εντάθηκε από την επιμονή στις κυβερνήσεις μεγάλου συνασπισμού.
Αυτή την αλλοίωση πρώτα την πλήρωσαν οι Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι με τη στροφή τους σε πιο δεξιές πολιτικές έχασαν την εμπιστοσύνη των πολιτών ότι αυτοί θέλουν και μπορούν να εγγυηθούν την κοινωνική δικαιοσύνη και το κοινωνικό κράτος. Κι άφησαν περιθώριο να ενισχυθούν κόμματα στα αριστερά τους - στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, ακόμη και στη Γερμανία.
Τώρα αυτή την αλλοίωση άρχισαν να την πληρώνουν και τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα αφήνοντας όλο και μεγαλύτερα περιθώρια στην ξενοφοβική, ευρωφοβική κι ενίοτε εξτρεμιστική Δεξιά. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην Αυστρία, στις -ακυρωμένες- προεδρικές εκλογές του Μαΐου, όπου ο ακροδεξιός υποψήφιος στο παρά πέντε έχασε την πρωτιά, πιθανώς για να την κερδίσει στην επικείμενη επανάληψή τους.
Φαίνεται και στη Γερμανία, όπου στις τελευταίες τρεις τοπικές εκλογές η Εναλλακτική για τη Γερμανία καλπάζει, καταφέρνοντας μάλιστα να περάσει μπροστά από το κόμμα της Μέρκελ στο Μεκλεμβούργο - Πομερανία. Το πιο ενδιαφέρον... επίτευγμα αυτού του ξενοφοβικού κόμματος είναι ότι κατάφερε να ξεσηκώσει πολλούς πολίτες από τον καναπέ και να τους φέρει στην κάλπη. Με μοναδικό “επιχείρημα” ότι τους δίνει την ευκαιρία να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα “κανονικά” κόμματα -“που όλα ίδια είναι”-, στον “ψεύτη” Τύπο, στην “επέλαση” του Ισλάμ και των ξένων.
Αν και η Γερμανία υποδέχτηκε, το δωδεκάμηνο που πέρασε, σχεδόν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες, οι περισσότεροι άνθρωποι στο Μεκλεμβούργο - Πομερανία ίσως να μην συνάντησαν κανέναν, αφού σ’ αυτό το κρατίδιο έχουν εγκατασταθεί ελάχιστοι. Ωστόσο, η Εναλλακτική κατάφερε να πείσει τον έναν στους πέντε με την -στα όρια της συνωμοσιολογίας- συνθηματολογία της ότι πρέπει να φοβάται. Όχι μόνο τους ξένους και το Ισλάμ, αλλά και την... καταρράκωση των χριστιανικών αξιών από την περίπου... σοσιαλδημοκράτισσα Μέρκελ, που δεν υπερασπίζεται την παραδοσιακή γερμανική οικογένεια -με τη μαμά στο σπίτι να γεννάει παιδιά-, αλλά δηλώνει πεισματικά ότι “θα καταφέρει” η Γερμανία να ενσωματώσει τους πρόσφυγες.
Η πολιτική σούπα των μεγάλων συνασπισμών οδηγεί τώρα σε αδιέξοδα.
Κι αν η φθορά της Σοσιαλδημοκρατίας από τα αριστερά έφερε μια κάποια ελπίδα στην Ευρώπη, η φθορά της Χριστιανοδημοκρατίας από τα δεξιά φέρνει μαύρα σύννεφα.
