Αν μη τι άλλο, η μεταπολίτευση στην Αργεντινή δεν είχε τα χαρακτηριστικά της απόλυτης ατιμωρησίας και της επιβολής της λήθης που συνόδευσαν το πέρασμα άλλων λατινοαμερικανικών χωρών στη Δημοκρατία. Μόλις δύο χρόνια μετά την κατάρρευση της χούντας, ο αρχιπραξικοπηματίας Χόρχε Βιδέλα δικάστηκε και καταδικάστηκε όπως και περισσότεροι από 1.000 αξιωματούχοι της δικτατορίας.
Τη μεταπολιτευτική συναίνεση ότι η δικτατορία του 1976-83, με τα ναζιστικού τύπου εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τις χιλιάδες “εξαφανίσεις” αντιφρονούντων, ήταν ένα από τα πιο αιματοβαμμένα καθεστώτα ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής έρχεται τώρα να κάνει κομμάτια ο δεξιός πρόεδρος της χώρας Μαουρίτσιο Μάκρι.
Όταν ρωτήθηκε από το περιοδικό "Buzzfeed" αν ο ίδιος συμφωνεί με την εκτίμηση για τους 30.000 θανάτους στη διάρκεια της δικτατορίας -ένας αριθμός στον οποίο έχουν καταλήξει μια σειρά από κρατικές όσο και ανεξάρτητες επιτροπές έπειτα από πολύχρονες έρευνες-, ο πρόεδρος της Αργεντινής αιφνιδίασε τους πάντες με την απάντησή του: “Δεν έχω ιδέα. Και δεν θα μπω στη συζήτηση αν ήταν 9.000 ή 30.000”.
Το 9.000 δεν ήταν ένας τυχαίος αριθμός. Ήταν ο αριθμός στον οποίο κατέληξε η πρώτη επιτροπή που κλήθηκε να διερευνήσει τα εγκλήματα της χούντας. Ήταν μόνο ένας προσωρινός απολογισμός. Οι ίδιοι οι στρατιωτικοί είχαν, άλλωστε, παραδεχτεί 22.000 φόνους σε μήνυμά τους προς τις χιλιανές μυστικές υπηρεσίες κι αυτό μόλις στα μέσα του 1978.
Ο αριθμός αυτός είναι ο μόνος που αποδέχονται όλα αυτά τα χρόνια οι αρνητές των εγκλημάτων της δικτατορίας. Και ήταν εκείνοι που είχε κατά νου ο Μάκρι όταν απαντούσε στις ερωτήσεις του αμερικανικού περιοδικού. Γιατί δεν ήταν τυχαία ούτε η επαναφορά του όρου “βρόμικος πόλεμος”, τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι πρώτες δεξιές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης για να δώσουν την εικόνα ότι η κοινωνική γενοκτονία της Αργεντινής ήταν απλώς μια σύγκρουση ανάμεσα στο στρατιωτικό καθεστώς και τους “τρομοκράτες” που το αμφισβητούσαν.
Αν ήταν πόλεμος, τότε ήταν εξαιρετικά άνισος. Για τους 3.000 ανθρώπους που χάθηκαν στο κολαστήριο του Έσμα στο Μπουένος Αιρες, οι αντάρτες πόλης σκότωσαν σε ενέδρα μόλις έναν λοχαγό που υπηρετούσε εκεί. Και για τους 687 ανθρώπους που η χούντα έχει καταγράψει ως “θύματα της τρομοκρατίας” υπάρχουν οι 30.000 νεκροί. Η μήπως είναι 9.000 ή ακόμα λιγότεροι; Και τι σημασία έχουν πια όλα αυτά;
Ο Αλεχάντρο Ρόσιτσνερ γράφει τις ομιλίες του Μαουρίτσιο Μάκρι και αποτελεί έναν από τους στενότερους συνεργάτες του. Μιλώντας στην "Guardian" εξηγεί ότι είναι καιρός η Αργεντινή να πάψει να ασχολείται τόσο με τη δεκαετία του '70. “Κρατάμε ανοιχτό το παρελθόν και έτσι βυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά σ' αυτό” τονίζει.
Κάποιοι δεν είναι βέβαια τόσο ανοιχτόμυαλοι. “Τι παριστάνουν με αυτή τη νέα γλώσσα που έχουν ανακαλύψει για τα ανθρώπινα δικαιώματα;” διερωτάται η 85χρονη Εστέλα Καρόλοτο, επικεφαλής της οργάνωσης των Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου, που με επιμονή και απίστευτο θάρρος κατόρθωσε να φέρει στην επιφάνεια μια σειρά ιστορίες που θα είχαν πια ξεχαστεί. Μόλις πριν από δύο χρόνια άλλωστε μπόρεσε να συναντήσει για πρώτη φορά την εγγονή της, την οποία η δολοφονημένη κόρη της είχε γεννήσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης πριν από 36 χρόνια. Και η Καρλότο υπολογίζει ότι 280 εγγόνια δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί...
