Το Unidos Podemos στοιχηματίζει από την Παρασκευή το βράδυ σε μια δημοκρατική, προοδευτική και αριστερή κυβέρνηση μετά την αποτυχία του Ραχόι να κερδίσει την αποχή των δεξιών εθνικιστικών κομμάτων που θα του επέτρεπε να σχηματίσει μια κυβέρνηση μειοψηφίας.
Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Χώρα των Βάσκων και τη Γαλικία μπορεί να αποτελέσουν τον προάγγελο της ανατροπής στη Μαδρίτη, γιατί η ήττα της Δεξιάς και η συνεργασία των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων μπορεί να αναδείξει ακόμη δύο τοπικές κυβερνήσεις Αριστεράς και σοσιαλιστών.
Ο Ραχόι σταμάτησε στις 170 ψήφους στη Βουλή, στις ψήφους της Δεξιάς, της «θυγατρικής» των λαϊκιστών Πολιτών, όπως ονομάζει ο Ιγκλέσιας το κόμμα του Ριβέρα, και κάποια παραφυάδα τους. Οι 180 βουλευτές των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων, που ψήφισαν «όχι» στον Ραχόι, στη Δεξιά και τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα, αποτελούν τη... μαγιά της αλλαγής.
Μέσα στους επόμενους δύο μήνες θα πρέπει να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση για να αποφευχθούν οι τρίτες εκλογές μέσα σε ένα χρόνο. Ο βασιλιάς Φελίπε θα πρέπει να καλέσει τον σοσιαλιστή ηγέτη Σάντσεθ και να του δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ο χρόνος για τους άνεργους, τους νέους μετανάστες και το πρεκαριάτο, τις εργαζόμενες γυναίκες και τους συγγενείς των περίπου 5.000 ανθρώπων που αυτοκτόνησαν ή καλύτερα, δολοφονήθηκαν τα τελευταία χρόνια από τους τραπεζίτες και τις υποθήκες με τα πολύ ψιλά γράμματα άρχισε να μετρά από τη δεύτερη ψηφοφορία στη Βουλή, που "συνταξιοδότησε" τον Ραχόι.
Ο Σάντσεθ θα πρέπει να εγκαταλείψει ένα από τα τρία του «όχι», το «όχι» στον Ραχόι, το «όχι» σε νέες εκλογές και κυρίως το «όχι» σε κυβέρνηση με το Unidos Podemos. Διαφορετικά, στις 31 Οκτωβρίου θα διαλυθεί η Βουλή και θα προκηρυχθούν εκλογές. Ο Ραχόι φαίνεται ότι προσπαθεί να αναστήσει τη σταυροφορία του Φράνκο. Οι εκλογές βάσει του Συντάγματος θα πρέπει να πραγματοποιηθούν την ιερή για τους χριστιανούς ημέρα των Χριστουγέννων, στις 25 Δεκεμβρίου.
Έτσι, ο κάθε αντιδραστικός, συντηρητικός, μετριοπαθής και κυρίως θεοσεβούμενος πολίτης θα μετατραπεί σε πιστό φονταμενταλιστή για να σταματήσει τους «κόκκινους». Ο Ραχόι δεν θα καλέσει τους πολίτες να εκλέξουν κυβέρνηση, αλλά μια «θεοκρατική» εξουσία που, πίσω από το ευαγγέλιο, θα κρύβει για άλλη μια φορά τη βαρβαρότητα.
Η ισπανική καθολική Εκκλησία είναι για άλλη μια φορά συνεργός της αντιδραστικής Δεξιάς της χώρας της, παρ' όλο που αυτή τη φορά στο Βατικανό όχι μόνο δεν βρίσκεται ένας Πάπας που να ευλογεί γενοκτονίες, αλλά ένας Πάπας που έχει δείξει μεγάλη ευαισθησία για τα θύματα των δύο μεγάλων ανθρωπιστικών κρίσεων της εποχής μας, αυτά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας και τους πρόσφυγες που γέννησαν οι διαδοχικοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και οι ληστρικές δικτατορίες της υποσαχάριας Αφρικής.
Η πολιτική κατάσταση της Ισπανίας τους τελευταίους μήνες αποτελεί το τρίτο μεγάλο παράδειγμα για τη δράση των αριστερών αντιμνημονιακών δυνάμεων που διαμορφώνουν τις πολιτικές ισορροπίες στη χώρα τους και στην Ευρώπη, μετά τον ΣΥΡΙΖΑ και το Μπλόκο της Αριστεράς και το Κ.Κ. της Πορτογαλίας. Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου στην Πορτογαλία επέτρεψαν στο Μπλόκο να διπλασιάσει τον Οκτώβριο τις ψήφους του και στο Podemos να κυμανθεί τον Δεκέμβριο του προηγούμενου έτους με άξονα το 20%, ανατρέποντας το μεταδικτατορικό - μεταφρανκικό δικομματικό καθεστώς.
Ο φόβος της «πασοκοποίησης» των σοσιαλιστών σε υπολειμματικά μονοψηφία ποσοστά ή, καλύτερα, της «συριζοποίησης» του Podemos σε ποσοστά πάνω από το 30% απέτρεψε στην Ισπανία τις οικουμενικές κυβερνήσεις ή άλλες εκφυλισμένες πολιτικές από ένα σοσιαλιστικό κόμμα που αποτέλεσε από τα μέσα της δεκαετίας του '80 πρόδρομο του νεοφιλελευθερισμού στη νότια και την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο Σάντσεθ φαίνεται να έχει πλήρη επίγνωση του κινδύνου «πασοκοποίησης» του κόμματός του, ενώ ορισμένα στελέχη της αριστερής τάσης των σοσιαλιστών ζητούν ήδη ανοιχτά τη συνεργασία με το Unidos Podemos. Δεν είναι μόνο η αντικομμουνιστική και συνεπώς αντιPodemos υστερία των Γκονθάλεθ και Θαπατέρο ή του ομίλου της "El Pais" του Θερμπιάν.
Την Παρασκευή το βράδυ το Λαϊκό Κόμμα κατέστησε σαφές ότι είναι διατεθειμένο να κάνει παραχωρήσεις στους σοσιαλιστές για να μη δει μια κυβέρνηση με την άμεση ή έμμεση συμμετοχή του Unidos Podemos. Οι νεοφιλελεύθερες και δεξιές δυνάμεις έχουν πλήρη επίγνωση της πολιτικής και κοινωνικής πρόκλησης σε σχέση με πολλά κομμάτια της Αριστεράς και δη των σεχταριστικών συνιστωσών τους.
Το ξέρει ο Ραχόι, ο Γιούνκερ και η Μέρκελ περισσότερο από το Τσίπρα ή τον Κόστα ή τις περιθωριοποιημένες αντιμνημιονιακές δυνάμεις. Μέσα στις επόμενες ημέρες θα πρέπει να γίνει κατανοητό και δημοσίως από τους Ολάντ και Ρέντζι ότι η κυβερνητική αλλαγή στη Μαδρίτη αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές προκλήσεις για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Η στήριξη του Σάντσεθ από τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές που θέλουν τη διάσωση της Ευρώπης πρέπει να είναι δημόσια και σαφής.
Η καταστροφή 145.000 θέσεων εργασίας τον Αύγουστο των καλοκαιρινών διακοπών στην Ισπανία, με τους υψηλότερους ρυθμούς από το 2008, αποτελεί το καμπανάκι του κινδύνου τόσο για τον Σάντσεθ όσο και για τους «συντρόφους» του Ολάντ και Ρέντζι, γιατί οι εργασιακές (αντι)μεταρρυθμίσεις δεν γεννούν ούτε περισσότερη ούτε καλύτερη εργασία, αλλά περαιτέρω ελλείμματα, χρέη και κοινωνικό κατακερματισμό.
Η αντιπαράθεση στην Ισπανία ήταν εμφανής από τις ευρωεκλογές του 2014, με την ταχύτατη άνοδο του Podemos, που στοιχημάτισε στην αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων και την ανατροπή. Η Δεξιά και οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες στην Ευρώπη κατάλαβαν το μέγεθος της σύγκρουσης καλύτερα μετά τις πρώτες εκλογές του Δεκεμβρίου και, ας το πούμε, ακόμη περισσότερο από πολλές μικρές αριστερές δυνάμεις που ευελπιστούσαν να δουν το Podemos στην... αντιπολίτευση.
Η ηγετική ομάδα του κόμματος με επικεφαλής τον Ιγκλέσιας, παρά τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις, κατάφερε να κρατήσει ανοιχτή την προοπτική της ανατροπής τείνοντας το χέρι στους σοσιαλιστές του Σάντσεθ, παρά τους Γκονθάλεθ και Θαπατέρο και παρά το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου, που δεν ικανοποίησε τις μεγάλες φιλοδοξίες για την ανατροπή σε συνεργασία με την Ενωμένη Αριστερά και τη δημιουργία του Unidos Podemos.
Ο Ραχόι συνεχίζει τυπικά να αντιπροσωπεύει την Ισπανία. Θα το κάνει στη συνάντηση των ηγετών του ευρωπαϊκού Νότου και της G20 μέσα στις επόμενες ημέρες. Το «ρολόι της Δημοκρατίας» πρέπει να ηχήσει και στη Μαδρίτη, όπως έγινε στην Αθήνα και τη Λισσαβώνα, και να ταρακουνήσει την Ευρώπη. Όσοι πιστεύουν ότι η κρίση μάς αφορά όλους και δεν είναι μόνο ελληνική, πορτογαλική, ιταλική, γαλλική ή ισπανική έφτασε η στιγμή να αποδείξουν ότι μπορούν να εργαστούν για πλατιές, ανοιχτές, δημοκρατικές, προοδευτικές, οικολογικές και αριστερές συνεργασίες. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι σίγουρο ότι δεν θα αφήσει μόνους τους τον Ιγκλέσιας και το Γκαρθόν.
