Χίλιες μετασεισμικές δονήσεις σε λιγότερες από σαράντα οκτώ ώρες. Η κεντρική Ιταλία «χορεύει». Τέσσερα ιταλικά χωριά εξαφανίστηκαν θάβοντας στα ερείπιά τους σχεδόν τριακόσιες ψυχές, ενώ οι επιζήσαντες αντιμετωπίζουν τις τραγικές συνέπειες των ατομικών και συλλογικών ευθυνών τους.
Το 70% των κατοικιών του Αματρίτσε θα μπορούσε να είχε σωθεί μαζί με τους ανθρώπους του εάν ένας δημόσιος λειτουργός έστελνε εγκαίρως τα έγγραφα για τη χρηματοδότηση αντισεισμικών κατασκευών. Τα δημόσια κτίρια κατέρρευσαν, ξεκινώντας από το σχολείο, που είχε ανακατασκευαστεί με αντισεισμικές προδιαγραφές μόλις το 2012. Τα νοσοκομεία της περιοχής δεν λειτουργούν από τις ζημιές που υπέστησαν. Αθλητικά κέντρα εκκενώθηκαν βγάζοντας στον δρόμο και το κρύο της νύχτας τούς άστεγους σεισμοπαθείς. Πολλά άλλα κτήρια, που κατασκευάστηκαν μετά τον καταστροφικό σεισμό της Λ' Άκουιλα του 2009 με υποτίθεται αντισεισμικές προδιαγραφές, ισοπεδώθηκαν.
Το Αματρίτσε θα μπορούσε να διαθέσει τουλάχιστον 2 εκατ. ευρώ για τα πιο ευαίσθητα κτίρια. Τα τελευταία επτά χρόνια διέθεσε μόλις 200 χιλιάδες ευρώ. Ανάλογη εικόνα παρουσιάζεται και στα άλλα χωριά που καταστράφηκαν. Η εισαγγελία του Ριέτι ξεκίνησε ήδη έρευνα για αναζήτηση ευθυνών για «υπαιτιότητα καταστροφής». Η φθηνή δικαιολογία βρέθηκε αμέσως από τα διαπλεκόμενα ιταλικά μέσα ενημέρωσης: φταίει... η γραφειοκρατία! Άρα φταίνε όλοι και κανένας! Έτσι κι αλλιώς η γραφειοκρατία δεν έχει ονόματα και διευθύνσεις για να της ζητηθούν ευθύνες για τους επώνυμους τάφους των θυμάτων της.
Η σημερινή Ευρώπη ξέρει να αντιμετωπίζει τις φυσικές ή μη καταστροφές και ιδιαίτερα ο πολύπαθος Νότος της. Ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Ματαρέλα και ο πρωθυπουργός Ρέντζι παρευρέθηκαν στη νεκρώσιμη ακολουθία για την ταφή των θυμάτων, ο Πάπας έστειλε το μήνυμά του και το ιταλικό κράτος πάγωσε τη φορολόγηση των κατοίκων των πληγεισών περιοχών προσφέροντας τα πρώτα 50 εκατ. ευρώ για την ανακούφιση των αστέγων.
Οι κρατικές μηχανές είναι «τεσταρισμένες» για να αντιμετωπίζουν τις καταστροφές. Η Λαμπεντούζα έδειξε ότι είμαστε έτοιμοι να βρούμε εκατό, διακόσια, τριακόσια ή όσα φέρετρα χρειαστούν. Καμία κρατική μηχανή δεν μπήκε στον κόπο να μας πει πώς θα αποφύγουμε τον θάνατο τόσων ανθρώπων στις θάλασσες, τις πόλεις και τα χωριά μας, στα σεισμοπαθή βουνά ή στις πλημμυρισμένες πεδιάδες μας από τη ληστρική σχέση μας με το περιβάλλον.
«Κανείς δεν θέλει να φύγει. Θέλουμε να ξαναχτίσουμε τα σπίτια μας εκεί που ήταν» υποστηρίζουν οι δήμαρχοι και οι κάτοικοι των σεισμοπαθών περιοχών. Η ανοικοδόμηση όμως αποτελεί ένα ακόμη πιο δύσκολο έργο εξαιτίας της ίδιας... «γραφειοκρατίας»! Ο σεισμός του Φρίουλι το 1976 προκάλεσε 990 νεκρούς και 45 χιλιάδες άστεγους και πυροδότησε δεκάδες σκάνδαλα για τον τρόπο της διαχείρισης της βοήθειας από τον χριστιανοδημοκράτη πρωθυπουργό και συνεργάτη της Μαφίας Αντρεότι.
Ο σεισμός της Ιρπίνια το 1980 στοίχισε τη ζωή σχεδόν σε 3 χιλιάδες άτομα και προκάλεσε 280.000 άστεγους. Ο τότε πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας και αντιφασίστας αντιστασιακός Περτίνι κατήγγειλε δημοσίως την ολιγωρία της κρατικής μηχανής και τη διαφθορά της κυβέρνησης του χριστιανοδημοκράτη Φορλάνι κερδίζοντας τη συμπάθεια των οικογενειών των θυμάτων.
Ο σεισμός της Λ' Άκουιλα το 2009 άφησε πίσω του 309 νεκρούς, 1.600 τραυματίες, 65.000 άστεγους και καταστροφές που ξεπέρασαν τα 10 δισ. ευρώ, αποτελώντας «ατραξιόν» των ηγετών του G8 με επικεφαλής τον Ομπάμα, όταν ο τότε πρωθυπουργός και καναλάρχης Μπερλουσκόνι προσπαθούσε να κατευνάσει την οργή της δημοκρατικής Ιταλίας για την ανοικοδόμηση που ξεκίνησε από τους φίλους του κατασκευαστές και συνεταίρους του για να καταλήξει στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Η «γραφειοκρατία», η κερδοσκοπία και η σπέκουλα στην αγορά ακινήτων και το τσιμέντο δεν είναι «φυσικές καταστροφές», αλλά έργο του... ανθρώπου. Κοστίζει ακριβά και πολλές φορές πληρώνεται με αίμα. Η Ιταλία του Ματέο Ρέντζι θα μπορέσει να αποτελέσει εξαίρεση;
