«Η Αματρίτσε δεν υπάρχει πια. Υπάρχουν πολλοί νεκροί και δεκάδες αγνοούμενοι, αλλά ακόμη δεν έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον πρωθυπουργό» τόνισε χθες το πρωί στη τηλεοπτική έκδοση της εφημερίδας «Repubblica» ο Σέρτζιο Πιρότσι, που μέχρι πριν από λίγες ώρες ήταν δήμαρχος σε ένα μικρό χωριό δυόμιση χιλιάδων κατοίκων. «Η κατάσταση στο Ακούμολι είναι δραματική. Έχουν εντοπιστεί άτομα κάτω από τα ερείπια και ποιος ξέρει πόσα υπάρχουν ακόμη που δεν εντοπίστηκαν» τόνισε ο δήμαρχος της μικρής κοινότητας των επτακοσίων ατόμων που θρηνεί τον χαμό δεκάδων ανθρώπων.
«Δεν θα αφήσουμε κανέναν μόνο του» υπογράμμισε έπειτα από λίγες ώρες ο Ιταλός πρωθυπουργός Ρέντζι, προσπαθώντας να καθησυχάσει τους θεσμικούς παράγοντες και κυρίως τους πληγέντες από τον σεισμό.
Η αλήθεια είναι ότι σήμερα οι κρατικές μηχανές δουλεύουν πολύ καλύτερα μπροστά στις «φυσικές καταστροφές», γιατί εδώ και χρόνια αντιμετωπίζουν μια τεράστια «ανθρωπιστική καταστροφή», προσπαθώντας να σώσουν ζωές σε θάλασσες, ακτές και βουνά. Ο χθεσινός σεισμός άφησε πίσω του ερείπια που θα πρέπει να ανοικοδομηθούν, αναζωπυρώνοντας παλιές πολεμικές και αντιπαραθέσεις για μια νέα μεγάλη μπίζνα της ανοικοδόμησης από τους «γνωστούς άγνωστους» επιχειρηματίες και πολιτικούς.
Ο σεισμός του Φριούλι του 1976, που προκάλεσε 990 νεκρούς και 45.000 άστεγους, έδωσε τροφή για δεκάδες σκάνδαλα σχετικά με τον τρόπο της διαχείρισης της βοήθειας από τον χριστιανοδημοκράτη πρωθυπουργό Αντρεότι, τον “δεινόσαυρο” της πολιτικής ζωής και της διαφθοράς στη χώρα, που κατηγορήθηκε για στενές σχέσεις με τη μαφία.
Ο σεισμός της Ιρπίνια του 1980, που στοίχισε τη ζωή σε σχεδόν σε 3.000 άτομα και προκάλεσε 280.000 άστεγους, οδήγησε τον τότε πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας και αντιφασίστα αντιστασιακό Περτίνι να καταγγείλει δημοσίως την ολιγωρία της κρατικής μηχανής και τη διαφθορά της κυβέρνησης του χριστιανοδημοκράτη Φορλάνι, κερδίζοντας τη συμπάθεια των οικογενειών των θυμάτων.
Ο σεισμός της Λ' Ακουίλα του 2009, που άφησε πίσω του 309 νεκρούς, 1.600 τραυματίες, 65.000' άστεγους και καταστροφές που ξεπέρασαν τα 10 δισ. ευρώ, αποτέλεσε την «ατραξιόν» των ηγετών του G8 με επικεφαλής τον Ομπάμα, όταν ο τότε πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι προσπαθούσε να κατευνάσει την οργή της δημοκρατικής Ιταλίας για την ανοικοδόμηση που ξεκίνησε από τους φίλους κατασκευαστές του καναλάρχη Καβαλιέρε για να καταλήξει στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Για άλλη μια φορά είδαμε χθες τον απλό κόσμο και τους απλούς δημόσιους λειτουργούς, από τους πυροσβέστες και το νοσηλευτικό προσωπικό έως τα σωστικά συνεργεία και τους εθελοντές, να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Μαζί με την ελπίδα να σταματήσει σύντομα ο μακρύς κατάλογος των θυμάτων, η δημοκρατική Ιταλία φιλοδοξεί να δει τον Ρέντζι να αποτελεί την εξαίρεση σε ένα κράτος που έχει συνδέσει τις «φυσικές καταστροφές» και τον πόνο μιας χώρας με την κερδοσκοπία και τη σπέκουλα...
