Του Μιχάλη Τρίκκα
Η πολιτική μπορεί να παραμένει λίγο - πολύ απαράλλακτη ωστόσο η δυνατότητα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος να παράγει διαρκώς νέα προϊόντα είναι αξιοθαύμαστη. Έτσι, μετά τον "πρώτο μαύρο πρόεδρο" στην Ιστορία των ΗΠΑ, έρχεται τώρα η σειρά της "πρώτης γυναίκας" που θα διεκδικήσει την είσοδο στον Λευκό Οίκο.
Η ίδια αφήγηση που ήθελε το φυλετικό υπόβαθρο του Μπάρακ Ομπάμα να αποτελεί εγγύηση για τη φιλολαϊκή πολιτική του βρίσκει τώρα τη συνέχειά της στο επιχείρημα ότι το φύλο της Χίλαρι Κλίντον διασφαλίζει μια προοδευτική κατεύθυνση. Και από μια άποψη το κάνει, αν αναλογιστεί κανείς ότι η εναλλακτική λύση θα ήταν ένα σενάριο που κανείς δεν θέλει να φανταστεί: ένας άνδρας όπως ο Ντόναλντ Τραμπ στο τιμόνι των ΗΠΑ.
Αντίθετα όμως με την προεκλογική καμπάνια στους Ρεπουμπλικάνους, που οδήγησε στη θεαματική επικράτηση του "αντισυστημικού" ακροδεξιού δημαγωγού απέναντι στους βαρόνους του κόμματος, η αναμέτρηση στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών κατέληξε, την προηγούμενη εβδομάδα, στην επικράτηση του απόλυτου φαβορί, καθώς η Χίλαρι Κλίντον συγκέντρωσε περισσότερους από τους μισούς εκλέκτορες στο συνέδριο των Δημοκρατικών. Τα πράγματα βέβαια θα ήταν διαφορετικά αν δεν συνυπολογίζονταν σε αυτούς και οι μη εκλεγμένοι "υπερεκλέκτορες", που στη συντριπτική τους πλειονότητα συντάχθηκαν με την πρώην υπουργό Εξωτερικών.
Εκτός από τις αντισυμβατικές απόψεις του σε ένα κόμμα που εδώ και δεκαετίες έχει αγκιστρωθεί στον χώρο της Κεντροδεξιάς ο Μπέρνι Σάντερς ήταν πάντοτε κάτι σαν "παρείσακτος". Αν και χρόνια συνεργαζόμενος ως ανεξάρτητος γερουσιαστής, έγινε μέλος μόλις πέρσι και φυσικά δεν διέθετε ούτε την υποστήριξη του κομματικού μηχανισμού ούτε τον πακτωλό δολαρίων της Wall Street που διοχετεύτηκε στην προεκλογική καμπάνια της Κλίντον.
Η συνάντηση του Σάντερς με τον Μπάρακ Ομπάμα το απόγευμα της Πέμπτης απλώς φάνηκε να επισφραγίζει μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Η ενωτική δήλωση του Σάντερς ότι θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να αποτρέψει την "καταστροφική" επιλογή Τραμπ δεν ήταν, πάντως, η συνθηκολόγηση που πολλοί υποστηρικτές της Κλίντον θα περίμεναν.
Ενδεικτική ήταν και η ομιλία που εκφώνησε λίγο αργότερα σε συγκέντρωση υποστηρικτών του στην Ουάσιγκτον. "Ο αγώνας συνεχίζεται" τόνισε για ακόμα μια φορά ο Σάντερς, υπογραμμίζοντας όμως πια ότι ο εν λόγω αγώνας δεν αφορά τη διεκδίκηση του χρίσματος στο συνέδριο, αλλά την προσπάθεια να μεταφερθούν εκεί τα αιτήματα των εκατομμυρίων Αμερικανών που στήριξαν ενεργά την καμπάνια του.
Το ίδιο μήνυμα άρχισε να εκπέμπεται και από το επιτελείο του. "Αν και η καμπάνια δεν κέρδισε την πλειοψηφία των εκλεκτόρων, άλλαξε προς το καλύτερο την πολιτική ζωή της Αμερικής. Επέκτεινε αυτό που είναι δυνατό. Άγγιξε το βαθιά διαδεδομένο δημόσιο αίσθημα ότι η οικονομία είναι μεροληπτική και το πολιτικό σύστημα κατεστραμμένο, ενώ από την άλλη έχτισε ένα μαζικό κίνημα από ανθρώπους που διεκδικούν λύσεις ανάλογες με την έκταση της κρίσης" ήταν η χαρακτηριστική δήλωση του Νταν Κάντορ από την οργάνωση Εργαζόμενες Οικογένειες.
Το εντιτόριαλ της εφημερίδας "New York Times" έδινε, όπως θα περίμενε κανείς, έναν εντελώς διαφορετικό τόνο για την υποψηφιότητα Κλίντον. "Το όνομά της στα ψηφοδέλτια του Νοεμβρίου θα αποτελέσει σημείο καμπής για τα γυναικεία δικαιώματα, που, όπως έχει σημειωθεί εδώ και χρόνια, αποτελούν ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό το επίτευγμα αξίζει να χειροκροτηθεί, ανεξάρτητα κομματικής τοποθέτησης, επειδή ανοίγει ακόμη πιο πολύ την πόρτα στη γυναικεία ηγεσία σε κάθε σφαίρα".
Τι γνώμη να έχουν άραγε για όλα αυτά οι ίδιες οι φεμινίστριες; "Μας ζητούν να χειροκροτήσουμε την υποψηφιότητά της και να τη θεωρήσουμε τομή. Όμως τι είδους φεμινίστρια είναι τελικά η Χίλαρι Κλίντον;" διερωτάται η συγγραφέας Λίζα Φέδερστοουν, ενώ το Twitter έπαιρνε φωτιά με διάφορα αρνητικά σχόλια που αφορούσαν από τις σχέσεις της υποψήφιας με τις μεγάλες επιχειρήσεις μέχρι τη φιλοπόλεμη στάση που έχει επιδείξει στο παρελθόν. "Ας περιμένουμε τώρα μέχρι να εισβάλει σε μια χώρα, ώστε οι λευκές φεμινίστριες να πουν ότι ήταν η πρώτη γυναίκα που το κατόρθωσε" ανέφερε χαρακτηριστικά ένα από αυτά.
"Κάποιες γυναίκες που συναντώ μου συμπεριφέρονται λες και προδίδω κάποιο είδος μυστικής αδελφότητας" σημείωνε, από την πλευρά της, στην εφημερίδα "Guardian" η φεμινίστρια Ανόα Τσάγκα, που επέλεξε να στηρίξει την υποψηφιότητα του Σάντερς. Η ίδια δεν συγκινείται από ιστορικές πρωτιές, καθώς θεωρεί ότι μια πολιτικός όπως η Κλίντον απλώς δεν εκπροσωπεί ανθρώπους όπως η ίδια.
"Είμαι βέβαιη ότι για κάποιες γυναίκες η Κλίντον είναι τέλεια" τονίζει. "Υπάρχουν όμως πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες με χαμηλό εισόδημα, οι μετανάστριες και οι γυναίκες των εθνικών μειονοτήτων, τα οποία η πολιτική της δεν θα επιλύσει". Εκτιμά ότι η καμπάνια του Σάντερς και διεκδικήσεις όπως τα δωρεάν πανεπιστημιακά δίδακτρα και η αύξηση του κατώτατου ωρομισθίου αντιμετωπίζουν αποτελεσματικότερα τη φτώχεια. Που, όπως εύστοχα επισημαίνει το φεμινιστικό κίνημα, πλήττει δυσανάλογα τις γυναίκες. Διαχρονικά. Και όχι για πρώτη φορά.
