Στα γήπεδα του ποδοσφαίρου, το Εθνικό Μέτωπο γνωρίζει μόνο ήττες. "Δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει" έγραψε πρόσφατα στο μπλογκ της η πρόεδρος του κόμματος Μαρίν Λεπέν, υπογραμμίζοντας έτσι την απόσταση που τη χωρίζει από τους δηλωμένους ποδοσφαιρόφιλους Φρανσουά Ολάντ και Νικολά Σαρκοζί, οι οποίοι δεν έκρυψαν ποτέ τις προτιμήσεις τους για τις ομάδες της Μονακό και της Παρί Σεν Ζερμέν αντιστοίχως.
Η αδιαφορία της Λεπέν για το ποδόσφαιρο και την τύχη της Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας στα γήπεδα του Euro 2016 θα μπορούσε να θεωρηθεί ειλικρινής αν το κόμμα της δεν είχε στο παρελθόν δοκιμάσει επανειλημμένα να ξεσηκώσει τη γαλλική κοινή γνώμη για την έλλειψη "φυλετικής καθαρότητας" της εθνικής ομάδας - με οικτρά κάθε φορά αποτελέσματα.
Αν και αδιάφορη για το ποδόσφαιρο, η Λεπέν δεν έχει αποφύγει να εκφράσει την απέχθειά της για το μοντέλο της πολυπολιτισμικής Γαλλίας που προωθεί η Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου. Για την πρόεδρο του Εθνικού Μετώπου πρόκειται για έναν "γκροτέσκο μύθο" που καλεί τους Γάλλους να "κάνουν ότι δεν ενδιαφέρονται για την προέλευση του ενός ή του άλλου". "Θα μπορούσαν τουλάχιστον να έχουν την ευπρέπεια να ψάλουν τη 'Μασσαλιώτιδα'" σιγοντάρει ο υπεύθυνος Αθλητισμού του κόμματος Ερίκ Ντορμάν.
Είναι ένα από τα ελάχιστα πολιτικά ζητήματα στα οποία η Λεπέν ακολουθεί πιστά τα βήματα του πατέρα της και ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου Ζαν Μαρί Λεπέν. Τις παραμονές τού Παγκοσμίου Κυπέλου του 1998 ο Λεπέν είχε την ατυχή έμπνευση -όπως αποδείχτηκε αργότερα- να επιτεθεί στην ιδέα της πολυπολιτισμικότητας, επιλέγοντας ως στόχο την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε, ήταν μια "τεχνητή" ομάδα μαύρων και Αράβων και όχι μια "πραγματικά γαλλική ομάδα".
Παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε με τις χειρότερες δυνατές προϋποθέσεις -καταλάμβανε τη 18η θέση στη διεθνή κατάταξη και γνώρισε απανωτές αποτυχίες στα φιλικά παιχνίδια που προηγήθηκαν της διοργάνωσης-, η "μπάσταρδη" αυτή ομάδα άρχισε να προκαλεί με τις νίκες της όλο και περισσότερο ενθουσιασμό στους Γάλλους, αναγκάζοντας τον Λεπέν να εύχεται να είχε καταπιεί τη γλώσσα του.
Η θριαμβευτική νίκη επί της Βραζιλίας στον τελικό του Παρισιού συνοδεύτηκε από πρωτοφανείς πανηγυρισμούς. Περισσότερο από ένα εκατομμύριο κάτοικοι πλημμύρισαν το Σανζ Ελιζέ για να γιορτάσουν την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλου και τον θρίαμβο των "Black, Blanc et Beur" (μαύροι, λευκοί και Άραβες). Το πρόσωπο του Ζινεντίν Ζιντάν, γιου Αλγερινού μετανάστη που δούλευε στο εργοτάξιο του σταδίου του Σεν Ντενί όπου έγινε ο τελικός, αποτυπωνόταν πάνω στην Αψίδα του Θριάμβου φωτισμένο με τα εθνικά χρώματα.
Το μοντέλο της πολυπολιτισμικής Γαλλίας είχε θριαμβεύσει. Για εκείνη τουλάχιστον τη στιγμή, καθώς λίγα χρόνια αργότερα η εικόνα αρμονικής συνύπαρξης έμελε να θρυμματιστεί με την εξέγερση στα προάστια - γκέτο της γαλλικής πρωτεύουσας. Η ζημιά για το Εθνικό Μέτωπο είχε γίνει όμως. Στις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν την επόμενη χρονιά το ακροδεξιό κόμμα, που είχε λάβει ποσοστό 15% στις εκλογές του 1997, συρρικνώθηκε στο 5,7%.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΡΙΚΚΑΣ
