Επιμέλεια: Κάκη Μπαλή
Κάθε φορά μετά από ένα τρομοκρατικό χτύπημα με δράστες τζιχαντιστές γράφονται ατελείωτες αναλύσεις περί θρησκείας. Τεκμηριωμένες και μη, στηριγμένες στην Ιστορία ή σε μύθους, ενίοτε και σε σενάρια συνωμοσίας. Το μήνυμα που θέλουν να στείλουν είναι είτε "το Ισλάμ είναι η θρησκεία του μίσους" είτε "οι τζιχαντιστές δεν είναι καλοί μουσουλμάνοι".
Ο Νιλς Μίνκμαρ του Spiegel επέλεξε να θυμίσει τη σκοτεινή πλευρά των θρησκειών, ειδικά όταν έρχονται υπερβολικά κοντά με την πολιτική. Σε όλο τον κόσμο, λέει, η δύναμη της πίστης εργαλειοποιείται από πολιτικούς που θέλουν με κάθε τίμημα να αποκτήσουν ή να κρατηθούν στην εξουσία. Εργαλειοποιείται για να στηρίξει αυταρχικά καθεστώτα, για να "νομιμοποιήσει" πολέμους, ακόμη και για να ωθεί τους ανθρώπους να τινάζονται στον αέρα, παίρνοντας συνανθρώπους τους μαζί τους στον Άδη. Ή στον Παράδεισο.
Κι αν εμείς, οι κάτοικοι της Ευρώπης, άλαλοι από τη φρίκη των επιθέσεων αυτοκτονίας, πιστεύουμε ότι οι τζιχαντιστές σκοτώνουν κυρίως δυτικούς -χριστιανούς ή μουσουλμάνους- κάνουμε λάθος. Σκοτώνουν κατά προτίμηση αυτούς που αντιστέκονται ή απειλούν την εξουσία τους. Το -σουνιτικό- Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ, αν και προπαγανδίζει με μεγάλη επιτυχία ότι σκοτώνει "άπιστους" -σιίτες, αλεβίτες, χριστιανούς-, πρωτίστως σκοτώνει Σουνίτες. Είτε απλούς πολίτες που δεν σκύβουν το κεφάλι στις διαταγές του είτε πολεμιστές συμμαχικών ισλαμικών ομάδων που μπορεί αύριο να γίνουν ανταγωνιστές του.
Τη σκοτεινή δύναμη της πίστης τη γνώριζαν πάντοτε οι ισχυροί της Γης και τη χρησιμοποιούσαν. Στον εικοστό αιώνα οι Αμερικανοί κατάφεραν να στήσουν στο Αφγανιστάν μια στρατηγική συμμαχία από ντόπιους μουτζαχεντίν, φανατικούς μουσουλμάνους από το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία ενάντια στους... άθεους Σοβιετικούς -και την εφοδίασαν με αμερικανικά δολάρια.
Το σχέδιό τους πέτυχε, αλλά η συμμαχία έμεινε. Κι ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο από την ισλαμική προπαγάνδα της "καθαρής" διδαχής των ουαχαβιτών της πλούσιας Σαουδικής Αραβίας παντού όπου υπάρχουν μουσουλμανικοί πληθυσμοί. Από τη Βοσνία και το Κόσοβο μέχρι τα προάστια των γαλλικών και των βελγικών πόλεων.
Από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 - την ημέρα που ο Οσάμα Μπιν Λάντεν άλλαξε τον κόσμο με το χτύπημα στους δίδυμους πύργους- μέχρι σήμερα, οι τζιχαντιστές κατάφεραν να σπείρουν τον φόβο στη Δύση, ενώ κυρίως σκοτώνουν τους ομοθρήσκους τους στη Μέση Ανατολή.
Κατά την ίδια περίοδο, αν και λιγότερο... εντυπωσιακά, ενισχύεται η σκοτεινή δύναμη της πίστης και σε άλλες γειτονιές του κόσμου. Το βλέπει κανείς σ' αυτόν τον προεκλογικό αγώνα στις ΗΠΑ, όπου η συνεχώς αυξανόμενη ομάδα των πάσης φύσεως ευαγγελικών υπαγορεύει την ατζέντα κυρίως των Ρεπουμπλικανών.
Όλο και περισσότεροι ευαγγελικοί νοιώθουν να απειλούνται από την ανεκτική πολυπολιτισμική κοινωνία, θέλουν να αμυνθούν "ενάντια στην επίθεση που δέχεται ο χριστιανισμός". Όχι τόσο από τους αλλόθρησκους, όσο από τους... άπιστους. Είτε πρόκειται γι' αυτούς που έχουν το θράσος να διδάσκουν τη θεωρία του Δαρβίνου είτε για γυναίκες που θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν για την εγκυμοσύνη τους είτε για ομοφυλόφιλους.
Ανάλογη "αναγέννηση" βιώνει ο συντηρητικός χριστιανισμός - κυρίως με τη μορφή πεντηκοστιανών εκκλησιών- στη Βραζιλία, όπου εμπλέκεται όλο και περισσότερο στην πολιτική. Για τους πεντηκοστιανούς η πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρουσέφ είναι "εργαλείο του Σατανά". Η άρνησή της να νομιμοποιήσει την υποχρεωτική "θεραπεία" των ομοφυλόφιλων από το... κουσούρι είναι πιο πιθανό να την αποσταθεροποιήσει απ' ό,τι τα σκάνδαλα του κόμματός της και η χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης της χώρας.
Όλο και ισχυρότερη γίνεται και η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Ρωσία, με τον πρόεδρο Πούτιν να πυκνώνει τις εμφανίσεις του στο πλάι του Πασών των Ρωσιών Κύριλλου και να στηρίζεται στην... ευχή του, ενώ και στο Ισραήλ τα συντηρητικά θρησκευτικά κόμματα -οι ορθόδοξοι εβραίοι και οι "θρησκευόμενοι σιωνιστές"- καθορίζουν όλο και περισσότερο την πολιτική ζωή της χώρας.
