Θα μπορούσε κανείς να πει πολλά, εφόσον είναι ειδικός, για την προχθεσινή απόφαση του "ομοσπονδιακού αποθεματικού" (ταμείου) -διάβαζε Fed, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ- να αυξήσει τα βασικά επιτόκια, ήτοι να αυξήσει την "τιμή" του χρήματος που επί σχεδόν δέκα χρόνια ήταν μηδενική. Αν δεν είσαι ειδικός, περιορίζεσαι σε μερικές απλές διαπιστώσεις, που όμως είναι κι αυτές σημαντικές.
Η απόφαση ουσιαστικά σηματοδοτεί -και με τη "βούλα" του θεμελιώδους θεσμού του συστήματος- το τέλος της "φάσης ανάρρωσης" της αμερικανικής οικονομίας μετά το κραχ του 2007-09 ως αποτέλεσμα του σκασίματος της φούσκας των ενυπόθηκων δανείων και της κατάρρευσης της Lehmann Brothers. Ήταν τα μεγαλύτερα "κανόνια" που έσκασαν ποτέ σε αμερικανικό έδαφος μετά το κραχ του '29, οδηγώντας σε μια αλυσιδωτή κρίση απώλειας προσωπικών περουσιών, κατάρρευσης των τιμών των ακινήτων, συρρίκνωσης εισοδημάτων και τοπικών χρεοκοπιών ως απότερης συνέπειας (π.χ. Ντιτρόιτ).
Η αύξηση των επιτοκίων σημαίνει επίσης -τουλάχιστον θεωρητικά- το τέλος του κύκλου της ύφεσης, αφού συμπλήρωσε μια περίοδο επταετίας. Υπενθυμίζεται ότι τα αμερικανικά επιτόκια ήταν μηδενικά από το 2008. Πολλοί γκουρού του κόσμου του χρήματος -ανάμεσά τους και ο πρώην επικεφαλής της Fed, ο Μπεν Μπέρνανκι, θεωρούν πως η αμερικανική οικονομία στην πραγματικότητα "ανέκαμψε πολύ γρηγορότερα από το αναμενόμενο", το ίδιο και η απασχόληση που οδήγησε σε αύξηση της κατανάλωσης. Ανέλπιστα γρήγορος ήταν ο ρυθμός μείωσης της ανεργίας, "δείχνοντας ότι έχουμε επιστρέψει προς κάτι που προσεγγίζει την πλήρη απασχόληση", όπως είπε συγκεκριμένα ο Μπέρνανκι. Τα προηγούμενα τρία χρόνια, η ανεργία στις ΗΠΑ έπεσε κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες, κάτι που θεωρείται απότομη μείωση, ενώ για του χρόνου αναμένεται να διαμορφωθεί στο 4,7% -με ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας στο 2,4%.
Συνοπτικά, δηλαδή, τα μέτρα της Fed σε επίπεδο νομισματικής πολιτικής, που κινούνταν προς την ίδια κατεύθυνση μ' αυτά που άτολμα και καθυστερημένα υιοθέτησε η "εδώ" ΕΚΤ, λειτούργησαν και έφεραν αποτέλεσμα. Αν, λοιπόν, τα επτά χρόνια που χρειάστηκε η Αμερική για να κλείσει οριστικά το φάκελο "κρίση και ύφεση" θεωρούνται "πολύ γρηγορότερα από το αναμενόμενο"..., μπορεί εύκολα κανείς να υποθέσει πόσο χρόνος θα χρειαστεί για τους μαθητευόμενους μάγους της Ευρώπης να αφήσουν πίσω τους τα αποκαΐδια της ευρωκρίσης. Δεν θα μπορούσαν φυσικά να είναι διαφορετικά τα πράγματα, όταν "εδώ" το πρόσταγμα έχουν ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ και το πλάνο χάραξης της νομισματικής και οικονομικής πολιτικής της Ευρωζώνης τελεί υπό την υψηλή εποπτεία της Γερμανίας.
Τη δεκαετία του '30, μετά το μεγάλο κραχ, η βιομηχανία του Χόλιγουντ έπλασε τον μύθο των G-Men (Government Men) των ανθρώπων της κυβέρνησης δηλαδή. Ένας όρος που στην αργκό του υποκόσμου σήμαινε γενικά όλα τα εκτελεστικά όργανα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, εκείνους που κάνουν τις "δουλειές" γρήγορα και παστρικά. Πέρασε και στην ελληνική γλώσσα ως «τζιμάνι». Με δεδομένη τη σοβαρότητα και το εύρος της οικονομικής κρίσης στην Αμερική και σε συνάρτηση με το μέγεθος της ίδιας της αμερικανικής οικονομίας, οι άνθρωποι της Fed αποδείχθηκαν εν τέλει μεγάλα τζιμάνια...
