Οικονομία: Ο Κάμερον ζητάει από την Ε.Ε. να αναγνωρίσει ότι αποτελεί ένωση πολλών νομισμάτων και όχι αποκλειστικά του ευρώ. Βασικός στόχος είναι η προστασία του λονδρέζικου Σίτι ως παγκόσμιου κέντρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και η αποτροπή ενδεχόμενων μέτρων της Ευρωζώνης που κάποια στιγμή θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του. Ο Κάμερον θίγει επίσης το ζήτημα των προγραμμάτων διάσωσης χωρών της ζώνης του ευρώ θέλοντας να διασφαλίσει ότι η χώρα του δεν θα βρεθεί κάποια στιγμή υποχρεωμένη να συμβάλει σε αυτά.
Ανταγωνιστικότητα: Θεωρητικά ούτε και αυτό αποτελεί ακανθώδες ζήτημα καθώς καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν υπερασπίζεται ανοιχτά τη διαβόητη "γραφειοκρατία των Βρυξελλών". Στην επιστολή του προς τον Τουσκ, ο Κάμερον σημειώνει ότι "ο φόρτος των υφιστάμενων κανονισμών παραμένει υπερβολικά υψηλός" και ότι η χώρα του επιθυμεί να τεθεί ένας ευρωπαϊκός στόχος για τη μείωση των διοικητικών εξόδων. Πρόκειται ίσως για το πιο ομαλό σημείο της διαπραγμάτευσης καθώς ούτε η Γερμανία αντιτίθεται στο ζήτημα. Επί της αρχής τουλάχιστον.
Κυριαρχία: Η φιλοδοξία για μία ολοένα και "στενότερη ένωση" των λαών της Ευρώπης προκαλούσε πάντοτε αλλεργία στους Βρετανούς. Η κρίση του ευρώ και η αυξανόμενη ισχύς της Γερμανίας απλώς επιδείνωσαν την κατάσταση. Έτσι σήμερα η κυβέρνηση Κάμερον θέλει να διασφαλίσει ότι η χώρα δεν θα βρεθεί αναγκασμένη να παραχωρήσει περισσότερη εξουσία στις Βρυξέλλες στο όνομα της πολιτικής ενοποίησης. Το ζήτημα είναι τι θα κριθεί επαρκής παραχώρηση, καθώς μια διατύπωση που θα επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά τον ρόλο των εθνικών κοινοβουλίων δεν θα αλλάξει ουσιαστικά τίποτε επιτρέποντας, από την άλλη, στον Κάμερον να εμφανιστεί ως νικητής.
Μετανάστευση: Πρόκειται για το μεγάλο αγκάθι της διαπραγμάτευσης. Η πρόταση του Κάμερον να περιορίσει τα μεταναστευτικά ρεύματα προς τη χώρα του μέσω της περικοπής των επιδομάτων για τους μη μόνιμους κάτοικους (ιδιότητα που θα αποκτάται έπειτα από μία τετραετία) έχει μέχρι στιγμής προκαλέσει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις. Τόσο από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες τη θεωρούν ευθεία διάκριση εις βάρος των υπηκόων τους, όσο και από την ίδια την Ε.Ε., που τη βλέπει σαν απειλή στο θεμελιώδες για την ένωση δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης.
Πολύ δύσκολα ο Κάμερον θα αποσπάσει εδώ κάποια παραχώρηση ενώ η προσπάθειά του να φλερτάρει με τη ξενοφοβική Δεξιά ενδεχομένως θα καταλήξει σε Βατερλώ. Αν το θέμα της μετανάστευσης εξελιχθεί, όπως αναμένεται, στο βασικό διακύβευμα του δημοψηφίσματος, οι υποστηρικτές του "όχι" πιθανότατα θα πλειοδοτήσουν υποστηρίζοντας ότι η Βρετανία θα ανακτήσει τον έλεγχο των συνόρων της μόνο αν εγκαταλείψει την Ε.Ε.
