Του Μιχάλη Τρίκκα
Τα μέλη του φυλακίστηκαν ως τρομοκράτες, τα γραφεία του σε πολλές πόλεις έγιναν γυαλιά καρφιά από "αγανακτισμένους πολίτες", οι προεκλογικές του συγκεντρώσεις βάφτηκαν στο αίμα από βομβιστικές επιθέσεις. Κι όμως το HDP είναι ακόμη εδώ διεκδικώντας και σήμερα την ψήφο των Κούρδων ψηφοφόρων, απειλώντας ακόμη την παντοδυναμία του προέδρου Ερντογάν.
Στην εκλογική αναμέτρηση του περασμένου Ιουνίου, έξι από τα 54 εκατομμύρια ψηφοφόρους επέλεξαν το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα της Τουρκίας. Με την είσοδό του στην Εθνοσυνέλευση, το αριστερό, φιλοκουρδικό κόμμα έθεσε τέλος σε 13 χρόνια απόλυτης κυριαρχίας του Ερντογάν ψαλιδίζοντας την αυτοδυναμία του κυβερνώντος ΑΚΡ.
Το ΗDP συγκέντρωσε τον Ιούνιο 13,1% των ψήφων, ξεπερνώντας με άνεση το δρακόντειο εκλογικό όριο του 10% και εκλέγοντας 80 βουλευτές στην εθνοσυνέλευση των 550 εδρών. Έγινε έτσι το πρώτο φιλοκουρδικό κόμμα που πέτυχε ποτέ κάτι τέτοιο, καθώς μέχρι σήμερα όλοι οι Κούρδοι βουλευτές εκλέγονταν ως ανεξάρτητοι. Η εξέλιξη άλλαξε ριζικά τους κανόνες του παιχνιδιού. Ούτε η πολιτική περιθωριοποίηση των Κούρδων ούτε η αυτοδυναμία του ΑΚΡ ήταν πια αναπόφευκτη.
Ακολούθησε ένας μήνας άκαρπων πολιτικών διαπραγματεύσεων, αφού κανένα από τα κόμματα που μπήκαν στο Κοινοβούλιο δεν ήθελε να συνεργαστεί με το κόμμα του Ερντογάν - σε εκείνη τη φάση τουλάχιστον. Έτσι, στα τέλη Ιουλίου, η Άγκυρα εξαπέλυσε τον δικό της πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, με υποτιθέμενο βασικό στόχο τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Στην πραγματικότητα, ήταν ένας πόλεμος κατά των Κούρδων σε όλα τα μέτωπα, στο αυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν, τις περιοχές της Συρίας που ελέγχονται από τις πολιτοφυλακές του ΥRG και τα ορμητήρια του ΡΚΚ στη νοτιοανατολική Τουρκία.
Στο πολιτικό πεδίο, ο Ερντογάν επικέντρωσε τις προσπάθειές του στο να ταυτίσει στη συνείδηση των ψηφοφόρων το HDP με το ΡΚΚ. "Οποιοσδήποτε διατηρεί δεσμούς με τρομοκρατικές οργανώσεις πρέπει να πληρώσει το τίμημα" τόνισε κατ επανάληψη. Το μήνυμά του προς την τουρκική κοινή γνώμη ήταν σαφές. Χωρίς μια σταθερή κυβέρνηση του ΑΚΡ, η χώρα θα βυθιζόταν "στο χάος της τρομοκρατίας" με ορατό τον κίνδυνο διαμελισμού της.
Και οι πιέσεις δεν είχαν μόνο πολιτικό χαρακτήρα. Εκατοντάδες μέλη του HDP συνελήφθησαν τους τελευταίους μήνες για σχέση με την τρομοκρατία, τα γραφεία του σε πολλές πόλεις δέχτηκαν επιθέσεις και μια σειρά πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις σημάδεψε τις προεκλογικές του συγκεντρώσεις. Το τραγικό αποκορύφωμα ήλθε στις 10 Οκτωβρίου με το μακελειό στην Άγκυρα. Ύστερα από αυτό, το κόμμα ματαίωσε όλες τις ανοιχτές συγκεντρώσεις, αντικαθιστώντας τις με συναντήσεις σε κλειστούς χώρους.
Η εκστρατεία τρομοκράτησης φαίνεται όμως να πέτυχε τα αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να φοβίσουν, οι επιθέσεις πείσμωσαν τους ψηφοφόρους του HDP, με αποτέλεσμα οι τελευταίες μετρήσεις να εμφανίζουν τα ποσοστά του ενισχυμένα σε σχέση με εκείνα του Ιουνίου. Το αξιοσημείωτο είναι ότι το κόμμα ενισχύει τη θέση του όχι μόνο στις υποβαθμισμένες κουρδικές συνοικίες των μεγάλων αστικών κέντρων αλλά και σε περιοχές που μέχρι πρότινος υποστήριζαν μαζικά τους κεμαλιστές.
Ίσως επειδή το HDP αναδεικνύεται πια σε αντίπαλο δέος του αυταρχισμού και του μιλιταρισμού που εκπροσωπεί σήμερα η κυβέρνηση Ερντογάν. Η Αϊσέ Ερντέμ, στέλεχος του κόμματος στην Κωνσταντινούπολη, προσδιορίζει το κόμμα της σαν μια πολιτική σύναμη που "ενώνει ανθρώπους με διαφορετικές ταυτότητες και πεποιθήσεις".
"Το κόμμα μας υποστηρίζεται από πολλά κοινωνικά κινήματα, όπως εκείνα που δραστηριοποιούνται στους τομείς των γυναικείων δικαιωμάτων και της οικολογίας ή από οργανώσεις της Αριστεράς. Οι συλλογικότητες αυτές προστίθενται στην κουρδική εκλογική βάση φέρνοντας στο κόμμα μεγαλύτερο ακροατήριο από εκείνα που είχαν προηγούμενα φιλοκουρδικά κόμματα" σημειώνει. Και κάπως έτσι το κίνημα του Πάρκου Γκεζί παίρνει, έστω και καθυστερημένα, την εκδίκησή του.
