Έπειτα από πέντε μήνες η Τουρκία οδηγείται και πάλι στις κάλπες. Τι μεσολάβησε; Πολεμικές επιχειρήσεις σε Ιράκ και Συρία, αναθέρμανση των συγκρούσεων με το ΡΚΚ, παρ' ολίγο θερμά επεισόδια με τη Ρωσία, η ανάδειξή της σε χώρα-κλειδί για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης και βομβιστικές επιθέσεις που έβαψαν στο αίμα ειρηνικές συγκεντρώσεις των Κούρδων. Τι έμεινε απαράλλακτο; Το κόμμα του Ερντογάν απέχει ακόμη πολύ, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, από την πολυπόθητη αυτοδυναμία.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις απέδειξαν κάτι που πολλοί πολιτικοί αναλυτές εδώ και καιρό υποψιάζονταν. Η κυνική προσπάθεια του Ερντογάν να εμφανιστεί ως σταθεροποιητική δύναμη απέναντι σε ένα χάος που ο ίδιος δημιούργησε δεν έπεισε τους περισσότερους ψηφοφόρους. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός και εκτός Τουρκίας, οι πολιτικές διώξεις, η απροκάλυπτη προσπάθεια φίμωσης του Τύπου και η επίμονη καλλιέργεια εμφυλιοπολεμικού κλίματος απέφεραν πενιχρά πολιτικά οφέλη στο ΑΚΡ.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν το κυβερνών κόμμα να κυμαίνεται σε ποσοστά που δεν ξεπερνούν το 42% με μόλις μία να του δίνει το σχεδόν εξωπραγματικό 47%. Στις 7 Ιουνίου, το ΑΚΡ είχε συγκεντρώσει 40,87%. Ακολούθησε το κεμαλικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα με 25% (CHP), το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (ΜΗΡ) με 16,2% και το HDP με 13,1%. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εμφανίζονται σήμερα στάσιμα, με μόνο τα ποσοστά του HDP να παρουσιάζουν ανοδικές τάσεις.
Τι θα μπορούσε να επακολουθήσει αν οι νέες εκλογές δεν αλλάξουν θεαματικά την εικόνα του Ιουνίου; Με δεδομένη την μεγάλη απόσταση που χωρίζει τους ισλαμιστές από τους κεμαλιστές, το ενδεχόμενο ενός τουρκικού "μεγάλου συνασπισμού" φαντάζει μάλλον απόμακρο. Για να παραμείνει στην εξουσία, το κόμμα του Ερντογάν θα πρέπει επομένως να αναζητήσει τη συνεργασία των ακροδεξιών. Παρ' ότι ο ηγέτης τους, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, έχει κουραστεί το τελευταίο διάστημα να διαψεύδει οποιοδήποτε σενάριο μετεκλογικής συνεργασίας με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, οι σημερινές συνθήκες φέρνουν τα δύο κόμματα όλο και πιο κοντά.
Σύμφωνα άλλωστε με την αντίληψη που μοιράζονται, η Τουρκία δίνει πραγματική μάχη επιβίωσης. Απειλείται τόσο από την Ουάσιγκτον και την υποστήριξη που προσφέρει στους Κούρδους αυτονομιστές σε Συρία και Ιράκ όσο και από τη Μόσχα που πραγματοποιεί πλέον στρατιωτικές επιχειρήσεις στα σύνορά της. Στην ίδια τη χώρα, το ΡΚΚ γίνεται όλο και πιο απειλητικό και οι πολιτικοί σύμμαχοί του αναδεικνύονται σε ρυθμιστές του πολιτικού σκηνικού. Αν όλα αυτά δεν αρκούν για να ενώσουν τους δυο πιο ακραίους, σήμερα, εκπροσώπους του τουρκικού εθνικισμού, τότε ελάχιστοι δρόμοι παραμένουν ανοιχτοί. Και μάλλον δεν θα περνούν από νέες κάλπες.
Μ.Τ.
