Το πρωί, με τη φόρμα της δουλειάς, εγκαταστάτης φυσικού αερίου, το βράδυ μπλούζμαν στις τοπικές παμπ. Η γνωστή ιστορία της δεκαετίας του '60 για τα παιδιά της εργατικής τάξης στο Κρουκς, μια γειτονιά δυόμισι χιλιόμετρα δυτικά απ' το κέντρο. Από τις πιο ήσυχες της πόλης, πραγματική γειτονιά. Ο παγωτατζής διέσχιζε ακόμα τους δρόμους κάθε απόγευμα χτυπώντας το καμπανάκι του, αλλά οι έφηβοι της εποχής ήταν απασχολημένοι μ' άλλα πράγματα: ανακάλυπταν τα μπλουζ.
Κάποτε ζούσαν εδώ εργάτες και υπάλληλοι, σήμερα συνταξιούχοι και φοιτητές. Το τοπικό πανεπιστήμιο, 12ο στην κατάταξη των καλύτερων της Βρετανίας, είναι ξεχωριστή περίπτωση. Είναι προσανατολισμένο στην επιστημονική έρευνα. Το 2012 σπούδαζαν εδώ 26.000 φοιτητές. Το Σέφιλντ της κεντρικής Αγγλίας, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Τζο Κόκερ, παραμένει μια ζωντανή πόλη με αργούς ρυθμούς και πάμπολλα όμορφα πράγματα να δει κανείς. Παμπ, νέους ανθρώπους, μετανάστες από Πολωνία, Ιράν, Τουρκία και τα ανάλογα εστιατόρια. Με φιλικούς ντόπιους, που τους ξεχωρίζεις απ' τη χαρακτηριστική "επαρχιώτικη" προφορά τού "ο" που γίνεται "ου". Κάποτε χτυπούσε εδώ η καρδιά της βιομηχανικής Αγγλίας, εδώ ανδρώθηκε η βιομηχανική εργατική τάξη.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η μεγάλης κλίμακας βαριά βιομηχανία και η μεταλλουργία, το διάσημο ανοξείδωτο ατσάλι του Σέφιλντ, συσπείρωσαν τις μάζες των εργατών και έβαλαν τα θεμέλια μιας μεγάλης παράδοσης συνδικαλιστικών αγώνων. Το μεγαλύτερο τμήμα της τοπικής κοινωνίας εκφράζονταν παραδοσιακά μέσα από το αριστερό Εργατικό Κόμμα, αλλά και η Αριστερά έβρισκε εδώ πρόσφορο έδαφος. Το ισχυρό, οργανωμένο προπύργιο των Εργατικών στο Γιορκσάιρ ήταν ανέκαθεν το Σέφιλντ.
Οι αγώνες συνεχίζονται και σήμερα στην πόλη. Η τελευταία μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση ξεκίνησε τον Οκτώβριο και συνεχίζεται με "διαλείμματα" μέχρι σήμερα, με μια αναμενόμενη ανάπαυλα τις ημέρες των γιορτών. Οι εργάτες της εταιρείας που έχει αναλάβει εργολαβικά από τον δήμο τον τομέα ανακύκλωσης απεργούν ζητώντας τις προβλεπόμενες προσαυξήσεις για τη δουλειά του Σαββατοκύριακου και καλύτερους όρους ασφαλιστικής κάλυψης.
Τα πράγματα στην πόλη ήταν κάποτε καλύτερα. Οι δεκαετίες του '70 και του '80, ειδικά με την επέλαση του θατσερισμού, άλλαξαν το τοπίο. Η αποβιομηχάνιση χτύπησε άσχημα το Σέφιλντ και τη γύρω περιοχή, το δυτικό Γιορκσάιρ. Τα εργοστάσια και τα χυτήρια έγιναν τουριστικά αξιοθέατα και η High Street, η κεντρική λεωφόρος του Κρουκς, γέμισε με μικρομάγαζα, ντονέρ και ψιλικατζίδικα. Από την παλιά ένδοξη βιομηχανία του ανοξείδωτου ατσαλιού απόμεινε σήμερα μια μικρή, πλην ακμάζουσα -στο νέο παγκοσμιοποιημένο τερέν- εξειδικευμένη βιομηχανία κατασκευής χειρουργικών εργαλείων.
Δεν είναι τυχαίο που ο Τζο ταυτίστηκε με το Σέφιλντ. Η άγρια φωνή του μοιάζει να είναι η φωνή της πόλης και των ανθρώπων της. Το μπλουζ από τις βαμβακοφυτείες του Μισισιπί ρίζωσε στον γκρίζο ορίζοντα του βιομηχανικού Γιορκσάιρ. Από τα χείλη των μαύρων σ' εκείνα των "μαύρων" της παλιάς εργατιάς. Το Ατσάλι του Σέφιλντ (Sheffield Steel, άλμπουμ του 1982) πέρασε στην ιστορία μαζί με τον τραγουδιστή του.
