Οι εκλογές του 2014 ήταν καταστροφικές για τους Δημοκρατικούς, αλλά σε ένα ζήτημα κορυφαίας προτεραιότητας, την αύξηση του κατώτατου μισθού, το κόμμα πήγε καλά ακόμη και σε παραδοσιακά ρεπουμπλικανικές (κόκκινες) πολιτείες. Οι ψηφοφορίες για την αύξηση του κατώτατου μισθού πέρασαν με ευρεία διακομματική στήριξη σε Αλάσκα, Άρκανσας, Νεμπράσκα και Νότια Ντακότα, όπου το μέτρο πήρε καλύτερα ποσοστά από κάθε κομματικό υποψήφιο.
Πριν από τις εκλογές της Τρίτης, 23 πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων πολλών προπυργίων των ρεπουμπλικάνων, πέρασαν κατώτατο όριο μισθού πάνω από το ομοσπονδιακό κατώτατο των 7,25 δολαρίων την ώρα. Αντίθετα, το κατώτατο σε ομοσπονδιακό επίπεδο των 10,10 δολαρίων την ώρα για το οποίο είχε καλέσει ο Ομπάμα νωρίτερα φέτος δεν πήγε πουθενά. Την άνοιξη, οι Δημοκρατικοί της Γερουσίας εισήγαγαν τον νόμο περί δίκαιου κατώτατου μισθού, ο οποίος θα αύξανε τον κατώτατο μισθό σε αυτό το επίπεδο. Αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι μπλόκαραν το νομοσχέδιο αν και η πλειοψηφία των γερουσιαστών ψήφισε υπέρ. Ο Μπομπ Κόρκερ ήταν ο μόνος ρεπουμπλικάνος νομοθέτης πρόθυμος να σπάσει τη γραμμή του κόμματός του και να υποστηρίξει το νομοσχέδιο.
Στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τις εκλογές, ο συνάδελφός μου Πάτρικ Κάλντγουελ εξήγησε γιατί οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν διαφορετικές προσεγγίσεις στις ομοσπονδιακές και τις πολιτειακές αυξήσεις μισθών:
Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν έχουν αντιταχθεί δυναμικά στην αύξηση του κατώτατου μισθού σε ομοσπονδιακό επίπεδο, μετατρέποντάς το σε πολιτειακό ζήτημα. Αλλά είναι δυσκολότερο για τους πολιτικούς να επιχειρηματολογήσουν εναντίον κρατικών μέτρων. Κατά τη διάρκεια μιας ολομέλειας των Ρεπουμπλικάνων της Γερουσίας, ο Νταν Σάλιβαν αντιτάχθηκε στο μέτρο για να διατηρήσει το "συντηρητικό" του προφίλ και αφού κέρδισε την υποψηφιότητά του συμφώνησε.
Με δεδομένο πόσο δημοφιλές ήταν το μέτρο σε πολιτειακό επίπεδο, οι περισσότεροι συντηρητικοί συνειδητοποίησαν πως η διαφωνία τους θα ήταν μάταιη.
