Πριν από περίπου 45 χρόνια, τα γυμνά παιδιά της Μπιάφρα με τα κοκκαλιάρικα πόδια τους και τις πρησμένες απ' την πείνα κοιλιές τους έδειχναν στον κόσμο τα σημάδια που αφήνει ο πόλεμος στους αδύναμους. Η Μπιάφρα, το θνησιγενές αποσχιστικό κράτος που αναδύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60 στις ακτές της Νιγηρίας στον Ατλαντικό, πλήρωσε το τίμημα του πολέμου και του αποκλεισμού που επέβαλε ο κυβερνητικός στρατός με πείνα και θάνατο. Ένα εκατομμύριο άμαχοι νεκροί σε δύο χρόνια πολέμου. Αλλά το ρολόι της Ιστορίας δεν σταμάτησε το 1970 με το τέλος του νιγηριανού εμφυλίου. Κι εκείνες οι σπαρακτικές εικόνες παιδιών που υποφέρουν απ' τα δεινά του πολέμου, δυστυχώς, δεν ήταν οι τελευταίες...
Τα μικρά Κουρδόπουλα που προσπαθούν να ζεστάνουν τα παγωμένα χέρια τους στη φωτιά που άναψε η μάνα τους για να φτιάξει το πρωινό τσάι, ένα κρύο ξημέρωμα στον προσφυγικό καταυλισμό του Σουρούτς στην Τουρκία, σίγουρα δεν έχουν ακούσει ποτέ για τα παιδιά της Μπιάφρα. Ούτε και για τους άλλους, πολλούς πολέμους που έγιναν στον κόσμο από τότε μέχρι σήμερα. Ζουν απλά με την ελπίδα ότι σύντομα θα τελειώσει το δικό τους δράμα. Ότι αύριο θα περάσουν το συρματόπλεγμα, θα βγουν απ' τη φυλακή της προσφυγιάς και θα επιστρέψουν στα σπίτια τους. Αλλά για τον βασανισμένο λαό του Κουρδιστάν, σκορπισμένο σήμερα σε τρεις χώρες, ριζωμένο απ' τη μια κι απ' την άλλη πλευρά των συνόρων - συνόρων που χαράχτηκαν χωρίς να τον λάβει κανείς υπόψη του-, αυτό το «αύριο» μπορεί ν' αργήσει πολύ. Για άλλη μια φορά, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα περικυκλωμένος από δυνατούς, δικτάτορες και φονιάδες. Μέχρι να έρθει εκείνο το «αύριο», πολεμά ηρωικά και αντιστέκεται. Κι έτσι μένει ζωντανός...
