Δημόσιοι έπαινοι, ιδιωτικό μαστίγωμα. Έτσι μπορεί να περιγράψει κανείς τη στρατηγική που χρησιμοποίησε η καγκελάριος Μέρκελ κατά τις πρόσφατες επισκέψεις Ευρωπαίων υψηλών προσκεκλημένων. Οι αποκαλούμενοι εταίροι πρώτα κλήθηκαν σε ένα τετ α τετ, όπου άκουσαν από παραινέσεις μέχρι απειλές, να επιβάλλουν στις χώρες τους όλο και σκληρότερα μέτρα λιτότητας. Στη συνέχεια, μπροστά στις κάμερες η ΆΝγκελα Μέρκελ επαίνεσε τόσο τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά όσο και τον Γάλλο Μανουέλ Βαλς για τις μεταρρυθμίσεις που κάνουν. Υπάρχουν «θετικές εξελίξεις», είπε η Μέρκελ.
Προφανώς δεν εννοούσε το τεράστιο ποσοστό της ανεργίας που επιμένει στη Νότια Ευρώπη. Ούτε τον αυξανόμενο αριθμό των πλειστηριασμών - ακόμη και στη Γαλλία. Ούτε την αδυναμία κάποιων κρατών-μελών να τηρήσουν τους κανόνες για το έλλειμμα - κάτω από το 3% του ΑΕΠ. Όμως για τους μη πολιτικούς στην Ευρώπη αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα. Καλό θα έκανε η καγκελάριος, έστω για μια φορά, να διατυπώσει συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα μπορούσε να βγει η Ευρώπη από την κρίση, αντί να την καταστρέφει με τη λιτότητα.
Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει επιτέλους η ίδια και το κυβερνητικό επιτελείο της να σκεφτεί έξω από τα στενά γερμανικά πλαίσια. Και να κάνει αυτό για το οποίο συχνά μιλάει, αλλά επί της ουσίας το αρνιέται. Να προσπαθήσει από κοινού με τις άλλες χώρες της Ε.Ε. και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς να βγάλει το κάρο από τη λάσπη, αντί να επιμένει στην τήρηση κενών υποσχέσεων.
