Η πολιτική είναι γεμάτη κόκκινες γραμμές, που κάποια στιγμή γίνονται αχνό ροζ και στη συνέχεια σβήνουν. Στη γερμανική πολιτική σκηνή μια κόκκινη γραμμή πάει να σβήσει -η άρνηση της κυβερνητικής συνεργασίας με την Αριστερά- και μια νέα κόκκινη γραμμή τραβιέται - για την απομόνωση του ανατέλλοντος άστρου της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD).
Το αν θα ορκιστεί το επόμενο διάστημα πρωθυπουργός του κρατιδίου της Θουριγγίας ο Μπόντο Ράμελο από το κόμμα της Αριστεράς εξαρτάται από το αν οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν ξεπεράσει οριστικά το ταμπού της συνεργασίας με τους πρώην κομμουνιστές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, οι οποίοι 25 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου θεωρούνται πλέον «κανονικό» κόμμα. Οι πιθανότητες να σβήσει αυτή η κόκκινη γραμμή είναι πολλές και το σβήσιμο δεν θα ρίξει κανέναν από τα σύννεφα, αντίθετα θα θεωρηθεί ως μια ακόμη απόδειξη ότι η γερμανική ενοποίηση ολοκληρώθηκε, ότι το πολιτικό σύστημα στην όλη Γερμανία είναι πια κανονικό. Με το θέμα αυτό -και τις πιθανές επιπτώσεις του- θα ασχοληθούμε όταν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις για σχηματισμό τοπικής κυβέρνησης στη Θουριγγία.
Η "εναλλακτική" της συντήρησης
Για την ώρα, όμως, το πολιτικό ενδιαφέρον εστιάζεται στην ανερχόμενη δύναμη της AfD, ενός κόμματος νεότευκτου, ευρωσκεπτικιστικού, ανοιχτού στα ακροδεξιά συνθήματα και επικίνδυνα πολυσυλλεκτικού. Όταν πριν από ενάμισι χρόνο μια χούφτα συντηρητικοί καθηγητάδες έφτιαχναν την Εναλλακτική, ως «ανάχωμα» στην υπερβολικά γενναιόδωρη και ανεύθυνη πολιτική της Μέρκελ κατά τη διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη -ναι, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ακράδαντα ότι η Μέρκελ είναι περίπου... αριστερίστρια και ξοδεύει ασύστολα τα λεφτά των δουλευταράδων Γερμανών για τους ακαμάτηδες του Νότου!- ούτε οι ίδιοι δεν περίμεναν την εκλογική τους επιτυχία. Στις ομοσπονδιακές εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου από το μηδέν άγγιξαν το 5% και απέτυχαν να μπουν στη Βουλή για μερικές χιλιάδες ψήφους. Και στις τρεις τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν, τον Αύγουστο στη Σαξονία και την περασμένη Κυριακή στο Βρανδεμβούργο και τη Θουριγγία, μπήκαν με "χορταστικά" διψήφια ποσοστά στα τρία κοινοβούλια.
Αν και οι αναλύσεις των εκλογολόγων δείχνουν ότι η AfD μάζεψε ψήφους από παντού, από τους πρώην ψηφοφόρους των νεοναζί μέχρι τους πρώην ψηφοφόρους της Αριστεράς, το μεγάλο μερίδιο το πήρε από τους συντηρητικούς του κόμματος της Μέρκελ, που θεωρούν ότι η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία έχει γίνει υπερβολικά σοσιαλιστική, υπερβολικά ανεκτική έναντι των μεταναστών, ότι δε νοιάζεται για τις αγωνίες των "μικρών" Γερμανών.
Δεξιά της Δεξιάς
Η καγκελάριος Μέρκελ έσπευσε με το "καλημέρα" να τραβήξει τη νέα κόκκινη γραμμή και να δηλώσει «καμία συνεργασία με την AfD», αλλά στο στρατηγείο του κόμματός της η αρχική χαλαρότητα έναντι του ανταγωνισμού από τα δεξιά έχει αρχίσει να γίνεται άγχος. «Η μόνη απάντηση είναι η καλή κυβερνητική δουλειά που κάνουμε», δηλώνει συνεχώς η Μέρκελ, χωρίς καν να βάζει στο στόμα της το όνομα του νέου κόμματος, αλλά όλο και περισσότεροι εντός της CDU πιέζουν για συντηρητική στροφή, θεωρώντας ότι οι κλασσικοί δεξιοί ψηφοφόροι δεν αισθάνονται πλέον ότι εκπροσωπούνται από τη Χριστιανοδημοκρατία.
Για την ώρα, η Μέρκελ αισθάνεται σίγουρη με την πολιτική πορεία της και τα εκλογικά αποτελέσματα την επιβεβαιώνουν: σχεδόν ό,τι χάνει από τα δεξιά, το παίρνει από το κέντρο. Όμως, εάν η AfD ήρθε για να μείνει -κάτι που δεν είναι αυτονόητο- τότε ο μόνος κυβερνητικός εταίρος που απομένει στη CDU είναι οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD). Αντίθετα, το SPD έχει την ευκαιρία στο παράδειγμα της Θουριγγίας να αποδείξει ότι έχει εναλλακτική λύση, ότι μπορεί να τολμήσει μια κυβερνητική συνεργασία με την Αριστερά και τους Πράσινους.
